มรสุมที่กำลังก่อตัว

รอยแตกบนผนังศิลาโบราณมิได้เกิดจากกาลเวลา หากแต่เกิดจากร่องรอยการฟาดฟันที่ยังคุกรุ่นด้วยไอปราณอันดุร้าย "พวกมันมาเร็วกว่าที่คำนวณไว้สามวัน..." เสียงของไป๋เฉินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในถ้ำพักแรมริมชายแดน ประกายไฟจากกองกองฟิวมอดดับลงเหลือเพียงถ่านแดงก่ำที่สะท้อนในดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่ที่ซ่อนฝัก เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นหิน มือขวาลูบไล้ด้ามไม้ไผ่ธรรมดาที่ไม่มีแม้แต่อักขระเวทสลักไว้ แต่มันคือศาสตราไร้ลักษณ์ที่เคยคว่ำยอดฝีมือมาแล้วนับไม่ถ้วน ร่างระหงของหลินเยว่ซินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าปากถ้ำ นางสวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวนางพญาหิมะ เส้นผมยาวสลวยปลิวไสวตามแรงลมหนาวจากภายนอก ในมือถือกระบี่มังกรหิมะที่ส่งเสียง "ฮัม" เบาๆ คล้ายรับรู้ถึงจิตสังหารที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ ทั่วทั้งร่างของนางแผ่ไอเย็นเยือกแข็งจนหยดน้ำที่หยาดลงมาจากเพดานถ้ำกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งในพริบตา "เงาโลหิตทมิฬ... สุนัขรับใช้ที่จงรักภักดีเสียยิ่งกว่าเจ้าของเดิม" หลินเยว่ซินกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เย็นชาดุจน้ำแข็งค้างปี แต่หากเงี่ยหูฟังให้ดีจะรับรู้ได้ถึงคลื่นพลังความโกรธเกรี้ยวที่ถูกสะกดไว้ภายใต้ความนิ่งงัน "ข้าไม่คิดว่าคนพวกนั้นจะกล้าตามล่ามาจนถึงดินแดนรกร้างแห่งนี้" "ยุทธภพกว้างใหญ่ไพศาล แต่คนที่จะเอาชีวิตข้ามีไม่มากนักหรอกครับ" ไป๋เฉินแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยสัจธรรมและความเย้ยหยันต่อโชคชะตา "หนี้เลือดเมื่อสสามปีก่อนที่สำนักกระบี่เมฆาคาราวะฟ้า ถึงเวลาต้องชำระบัญชีทีละคนแล้ว" ภายนอกถ้ำ... ความมืดมิดยามวิกาลถูกฉีกกระชากด้วยแสงวาบของอักขระเวทสีชาดนับร้อยสายที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ กลิ่นอายคาวเลือดลอยฟุ้งมาตามกระแสลม บ่งบอกถึงการมาถึงของ "กองกำลังเงาโลหิต" ศัตรูคู่อาฆาตจากอดีตที่ตามล่าพวกเขาไม่ลดละ แรงกดดันจากปราณวิญญาณระดับก่อเกิดขั้นสมบูรณ์แผ่ขยายปกคลุมไปทั่วรัศมีสิบลี้ กดทับจนพื้นดินสั่นสะเทือน "ไป๋เฉิน! ส่งคัมภีร์ไร้ลักษณ์มาเสีย! มิฉะนั้นวันนี้ที่นี่จะกลายเป็นหลุมศพอย่างไร้ป้ายชื่อของพวกเจ้าสองคน!" เสียงคำรามกึกก้องราวสายฟ้าฟาดดังขึ้นจากเบื้องนอก สะท้อนก้องไปตามหุบผาหิน ปราณเสียงนั้นผสมผสานลมปราณอันรุนแรงจนหินผารอบด้านร้าวระแหง ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาดั่งหิมะตก หลินเยว่ซินหันมามองสบตาไป๋เฉินแวบหนึ่ง ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายประกายความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา นางขยับริมฝีปากเล็กน้อย "เจ้าบาดเจ็บจากการทะลวงขอบเขตเมื่อคืน ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้า..." "เยว่ซิน..." ไป๋เฉินส่ายหน้าช้าๆ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ร่างกายจะยังหลงเหลืออาการบาดเจ็บภายในจากการฝืนดึงดันพลังฟ้าดิน แต่แผ่นหลังของเขากลับตั้งตรงสง่างามดั่งขุนเขาที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใด "วิถีกระบี่ของข้า มิเคยให้สตรีต้องมาหลั่งเลือดปกป้องก่อน" สิ้นคำพูด ประกายตาก็แปรเปลี่ยนเป็นคมดาบอันเฉียบคม ไป๋เฉินก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างของเขากลายเป็นเงาสลัว พุ่งทะยานผ่านหน้าผาออกสู่ลานโล่งเบื้องนอกท่ามกลางสายฝนหิมะที่เริ่มโปรยปราย ที่ลานหินกว้างเบื้องหน้า เงาร่างนับสิบในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายหัวกะโหลกโลหิตยืนล้อมรอบอยู่ ท่ามกลางพวกมัน มีบุรุษร่างยักษ์ผู้หนึ่งถือ "ขวานยักษ์โลหิต" ที่แผ่ไอทมิฬพวยพุ่งออกมา มันคือ "อัคคีทมิฬ" รองประมุขพรรคเงาโลหิต ผู้มีชื่อเสียงในความโหดเหี้ยมและกระหายเลือด "ฮ่าๆๆ นึกว่าพวกเจ้าจะหดหัวอยู่แต่ในรูเสียอีก ไป๋เฉิน เจ้าคนไร้ปราณผู้บังอาจท้าทายกฎสวรรค์ วันนี้ข้าจะถลกหนังหัวเจ้ามาทำเป็นเครื่องดื่มจอกสุรา!" อัคคีทมิฬหัวเราะลั่นอย่างลำพองใจ ยกขวานยักษ์ขึ้นพาดบ่า แววตาส่อประกายกระหายการฆ่าฟันอย่างชัดเจน ไป๋เฉินยืนสงบนิ่งท่ามกลางลมหนาว มือขวาจับด้ามกระบี่ไม้ไผ่หลวมๆ น้ำเสียงของเขาราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่ากลับทรงพลังจนกดข่มบรรยากาศรอบด้านให้เงียบกริบในพริบตา "คนเรามักตายเพราะความทะนงตนเสมอ... เจ้าก็เช่นกันครับ" *ฉับพลัน!* อุณหภูมิรอบบริเวณดิ่งฮวบลงจนถึงขีดสุด หลินเยว่ซินพุ่งทะยานตามออกมาจากถ้ำ ร่างของนางลอยอยู่กลางอากาศเหนือศีรษะของไป๋เฉิน กระบี่มังกรหิมะในมือเปล่งแสงสีฟ้าเจิดจ้า อักขระเวทโบราณนับหมื่นตัวหมุนวนรอบกายingนางราวกับพายุหิมะพิฆาต ทว่า ในวินาทีที่การต่อสู้กำลังจะปะทุขึ้นอย่างดุเดือด ไป๋เฉินกลับขมวดคิ้วมุ่น สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างจากค่ายกลรอบตัวที่ถูกปิดตาย *ครืนนน...!* พื้นดินใต้เท้าของพวกเขายุบตัวลงอย่างกะทันหัน อักขระสีดำสนิทผุดขึ้นจากใต้พื้นดินล้อมรอบตัวพวกเขาไว้ทั้งหมด พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนมาจากมิติเบื้องบน—ไม่ใช่เสียงของอัคคีทมิฬ แต่เป็นเสียงของบุคคลที่พวกเขานึกไม่ถึงที่สุด... คนที่ควรจะตายไปในกองเพลิงแห่งสำนักเมื่อสามปีก่อน! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับวิถีกระบี่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ