พันธมิตรในความมืด

กลิ่นอายจางๆ ของหมึกจีนราคาแพงและกำยานไม้กฤษณาอบอวลอยู่ภายใต้ความเงียบงันของห้องหนังสือลับชั้นใต้ดิน เรือนพระราชทานขององค์ชายสี่—เซียวอี้เฉิน แสงตะเกียงน้ำมันสำริดส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาที่สุดในราชสำนัก ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวพญาจ้องมองหยกมันหมูสลักลายหงส์ในมือ สลับกับสตรีเบื้องหน้าผู้ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย หลี่จินเยว่แย้มสร้อยรอยยิ้มบางเบา ปลายเรียวเล็บแตะลงบนขอบถ้วยชาอุ่นที่ยังคงส่งไอร้อนระอุ ราวกับนางกำลังนั่งจิบชาชมดอกไม้บานในฤดูใบไม้ผลิ มิใช่กำลังเผชิญหน้ากับองค์ชายผู้กุมอำนาจเงาครึ่งหนึ่งของแคว้น "หม่อมฉันคิดว่าพระองค์ทรงเป็นนักล่าที่ชอบซุ่มเงียบในพงพอเสียอีก เพคะ" สุ้มเสียงหวานกังวานเอื้อnเอ่ยด้วยจังหวะจะโคน ทอดเสียงรา-รื่น ทว่าแฝงคมมีดไว้ทุกพยางค์ "ไฉนวันนี้จึงทรงเปิดประตูต้อนรับเหยื่อเช่นหม่อมฉัน ถึงตำหนักส่วนตัวได้เล่า" เซียวอี้เฉินไม่ตอบในทันที เขาวางหยกสลักลงบนโต๊ะไม้จันทน์ดำ เสียงกระทบเบาๆ ดังก้องกังวานท่ามกลางความเงียบ บุรุษร่างสูงใหญ่ขยับพระวรกายโน้มมาข้างหน้าเล็กน้อย เงาสะท้อนจากเปลวเพลิงในตะเกียงทอดทับโครงหน้าคมคายให้ดูลึกล้ำน่าเกรงขามยิ่งขึ้น "เหงื่อบนฝ่ามือของเจ้าไม่ได้บอกเช่นนั้น, จินเยว่" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่น่าขนลุก "สตรีที่กล้าเดินเข้าสู่เขตอภัยทานขององค์ชายสี่ในยามวิกาล ย่อมมิใช่เหงื่อ แต่เป็นผู้ล่าที่ถือหมากในมือต่างหาก... ว่าอย่างไร ข้อเสนอที่เจ้าส่งผ่านเงาพยัคฆ์เมื่อคืน เป็นจริงแค่ไหน" จินเยว่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ความสุข มีเพียงความเยือกเย็นของซากศพและความทรงจำจากชาติภพก่อนที่ถูกเผาไหม้ นางเงยหน้าขึ้นสบตาบุรุษผู้เคยเป็นทั้งศัตรูและทางรอดในคราเดียว "อัครเสนาบดีหลี่ว์ซานกำลังเร่งมือรวบรวมหลักฐานการค้าอาวุธเถื่อนชายแดนใต้ เพื่อโยนความผิดให้ตระกูลหลี่ของหม่อมฉันในอีกสามวันข้างหน้า" จินเยว่กล่าวด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ร่องรอยความหวาดกลัว "หากพระองค์ทรงต้องการโค่นอำนาจตาแก่หนังเหนียวผู้นั้น... นี่คือโอกาสเดียวที่กองทัพพยัคฆ์ทักษิณของพระองค์จะแทรกซึมเข้าสู่กรมกลาโหมได้อย่างชอบธรรม" เซียวอี้เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากพระวรกายชั่วขณะ เขารู้ดีว่าข่าวกรองชิ้นนี้มีความสำคัญเพียงใด และเขาก็รู้ดียิ่งกว่าว่า หญิงสาววัยสิบเจ็ดปีตรงหน้า... เอาความลับระดับคอขาดบาดตายนี้มาจากไหน "เจ้าต้องการอะไรเป็นสิ่งแลกเปลี่ยน?" เซียวอี้เฉินถามตรงประเด็น ไม่มีการอ้อมค้อมระหว่างนักการเมืองผู้กระหายอำนาจ "ตระกูลหลี่ว์ต้องพินาศ ทรัพย์สินทั้งหมดตกเป็นของหลวง และ..." จินเยว่หยุดเว้นจังหวะ เลื่อนสายตาคมปลาบขึ้นประสานกับดวงเนตรพญาเหยี่ยว "ป้ายอาญาสิทธิ์แห่งกรมคลัง... ต้องอยู่ในมือหม่อมฉัน เพื่อปกป้องคนของหม่อมฉันจากคมดาบของเสด็จพ่อ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าในแววตาของเซียวอี้เฉินกลับปรากฏประกายความท้าทายวับวาม เขาไม่เคยพบสตรีใดที่มีความทะเยอทะยานและเลือดเย็นเท่านี้มาก่อน นางไม่ใช่ดอกไม้ประดับสวนหลังเรือน หากแต่เป็นกุหลาบอาบยาพิษที่พร้อมจะปลิดชีพใครก็ตามที่กล้าแตะต้องกลีบของมัน เซียวอี้เฉินยกมุมพระoษฐ์ขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่หาได้ยากยิ่ง เขายื่นพระหัตถ์ออกไปเหนือโต๊ะไม้จันทน์ "ดี... ดีมาก หลี่จินเยว่ เจ้าทำให้เราประหลาดใจได้ทุกครา" ทว่า ก่อนที่ปลายนิ้วของทั้งสองจะได้บรรจบกันเพื่อทำสัญญาลับ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเร่งรีบก็ดังขึ้นจากเบื้องนอกประตูห้องลับ ตามด้วยเสียงเคาะสามครั้งติดต่อกันซึ่งเป็นรหัสฉุกเฉินขององครักษ์เงา *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "ทูลองค์ชาย! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงร้อนรนขององครักษ์เอกดังทะลุบานประตูเข้ามา "ราชโองการด่วนจากฮ่องเต้... มีรับสั่งให้ปลดและกักบริเวณท่านอัครเสนาบดีหลี่ว์ซานแล้วพ่ะย่ะค่ะ! แต่ทว่า..." เซียวอี้เฉินชะงักพระหัตถ์ ดวงตาดุจเหยี่ยวหันกลับมามองจินเยว่ทันที ขณะที่จินเยว่เองก็ขมวดคิ้วฉับ หัวใจเต้นกระหน่ำด้วยสังหรณ์ใจประหลาด "แต่ทว่าอะไร!?" เซียวอี้เฉินตรัสถามเสียงกร้าว "แต่ทว่า... ข้อหาที่หลี่ว์ซานถูกกล่าวหาในราชโองการ หาใช่การค้าอาวุธเถื่อนไม่... แต่เป็นข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับกองกำลังต่างแคว้น โดยมีชื่อของ 'คุณท้าวหลี่จินเยว่' เป็นผู้ถวายฎีกาลับฟ้องร้องด้วยพระองค์เองพ่ะย่ะค่ะ!" ดวงตาของจินเยว่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่แข็งค้างอยู่บนริมฝีปาก นางไม่เคยถวายฎีกานั้น! ใครบางคนกำลังเดินหมากตัดหน้าพวกเขาทั้งสองคนอย่างเลือดเย็น และหมากตานี้... กำลังจะพลิกกระดานทั้งหมดให้กลายเป็นทะเลเลือดในชั่วพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาด้วยกันในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ