กฤษดาภินิหารแห่งความจริง

กลิ่นอายของหมึกซวนจื่อชั้นดีผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณในห้องใต้ดิน แผ่ซ่านความเย็นเยียบเสียดกระดูกออกมาราวกับลมหายใจของคนตาย หลี่จินเยว่ไม่แม้แต่จะปรายตาแลตะเกียงน้ำมันหอมที่ใกล้จะมอดดับ ร่างระหงในอาภรณ์ผ้าไหมปักลายเหมันต์สีนวลสะอาดตา ทว่าแฝงความดุดันไว้ภายใต้ความเรียบง่าย นางกำลังใช้นิ้วเรียวเรียงร้อยสมุดบัญชีลับสามเล่มที่เพิ่งถูกขโมยมาจากหีบเหล็กของ 'หลี่ว์เทียนเฉิง' พี่ชายต่างมารดาผู้ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ภายใต้รอยยิ้มจอมปลอม สมุดบัญชีเหล่านี้คือหลักฐานชิ้นแรก—รอยร้าวบนกำแพงหินผาที่แข็งแกร่งของตระกูลหลี่ว์ "คุณหนูรอง... บ่าวได้ยินเสียงฝีเท้าจากทางบันไดศิลาแล้วเจ้าค่ะ เกรงว่าคนของพี่ใหญ่จะไหวตัวทัน" เสียงกระซิบสั่นเครือของชุนฮวา สาวใช้คนสนิทดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างที่ทาบทับลงบนผนังหินอย่างลนลาน จินเยว่ยังคงสงบนิ่งราวกับรูปสลักหยก นางไม่รีบร้อน นางเพียงตวัดพู่กันขนกระต่ายแต้มหมึกสีชาดลงบนหน้ากระดาษแผ่นสุดท้าย ลากเส้นสายตวัดอย่างเฉียบคมเพื่อบันทึกร่องการยักยอกเงินคลังหลวงนับล้านตำลึงทอง ซึ่งถูกแปลงสภาพเป็นที่ดินและตั๋วแลกเงินในนามนัมบู ทุกตัวอักษรที่นางเขียน คือคมมีดที่กำลังกรีดแทงลงบนลำคอของพี่ชายผู้พี่ทีละน้อย "ให้เขามาสิคะ" จินเยว่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ทว่าเยือกเย็นจนชุนฮวารู้สึกเสียวสันหลังวาบ "คนโง่ที่มัวแต่กอบโกยโดยไม่รู้ตัวว่ากำลังขุดหลุมฝังศพตนเอง ย่อมสมควรได้รับชมการแสดงที่พวกเขาลอบจัดเตรียมไว้ไม่ใช่หรือ" สิ้นเสียงของนาง ประตูไม้สักหนาหนักก็ถูกถีบกระเด็นด้วยแรงมหาศาล ฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่วห้องใต้ดิน หลี่ว์เทียนเฉิงก้าวเข้ามาในชุดขุนนางกรมคลังเต็มยศ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคู่คมกริบมองมาที่น้องสาวต่างมารดาด้วยแววตาดุจสัตว์ป่ากระหายเลือด "หลี่จินเยว่! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงบุกรุกห้องทำงานส่วนตัวของข้า แถมยังบังอาจแตะต้องของสำคัญ!" เสียงคำรามของเทียนเฉิงสะท้อนก้องไปทั่วห้องใต้ดินแคบๆ จินเยว่ค่อยๆ วางพู่กันลงอย่างนุ่มนวล นางเงยหน้าขึ้นสบตาพี่ชายไร้ซึ่งความตื่นตระหนก รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มทว่าไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ ดั่งดอกกุหลาบอาบยาพิษที่แย้มกลีบรับลมหนาว "พี่ใหญ่กล่าวหนักเกินไปแล้วค่ะ" นางลุกขึ้นยืนช้าๆ ชายกระโปรงยาวลากผ่านพื้นหิน ท่วงท่าสง่างามราวนางพญาหงส์ "น้องเพียงแต่มาช่วยท่านตรวจทานความเรียบร้อยของบัญชีคลังหลวง... ดูสิคะ รายจ่ายก้อนโตเมื่อเดือนก่อนระบุว่านำไปซื้อเสบียงให้ทหารชายแดน แต่เหตุใดตั๋วแลกเงินใบนี้จึงไปปรากฏอยู่ในหอนางโลม 'อวี้หลาน' ที่ท่านเป็นเจ้าของลับๆ เล่าคะ" สีหน้าของหลี่ว์เทียนเฉิงเปลี่ยนสีทันที รอยยิ้มเยาะเย้ยเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความตื่นตระหนกที่พยายามปกปิดภายใต้ความเกรี้ยวกราด "เหลวไหล! เจ้ากุเรื่องขึ้นมา! บัญชีพวกนั้นเป็นของปลอม!" เทียนเฉิงคำรามพางก้าวเท้าเข้าประชิดหมายจะแย่งสมุดคืน ทว่า— ก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะสัมผัสตัวสมุด ประตูห้องใต้ดินที่พังเสียหายไปเมื่อครู่ก็มีเงาร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีดำสนิทปักดิ้นทองลายมังกรทะยานเข้ามาขวางกลาง รัศมีกดดันอันทรงอำนาจแผ่ซ่านปกคลุมทั่วห้องทันทีจนทุกคนต้องหยุดหายใจ เซียวอี้เฉิน... องค์ชายสี่ผู้เยือกเย็นและเหี้ยมเกรียม ปรากฏตัวขึ้นราวกับภูตพรายที่ก้าวออกมาจากเงาความมืด ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาแตะอยู่บนด้ามกระบี่ข้างกาย ดวงตาคู่นคมกริบราวพญาเหยี่ยวปราบมองหลี่ว์เทียนเฉิงด้วยความเหยียดหยัน "สมุดบัญชีของปลอมอย่างนั้นหรือ, ใต้เท้าหลี่ว์... ถ้าเช่นนั้น ข้าที่เพิ่งได้รับรายงานลับจากหน่วยเงาหลวง ว่าท่านแอบขนถ่ายทองคำแท่งออกจากท้องพระคลังเมื่อสามวันก่อน เป็นเรื่องเท็จด้วยกระนั้นหรือ?" หลี่ว์เทียนเฉิงหน้าถอดสี ถอยหลังกรูดจนสะดุดเข้ากับชั้นหนังสือล้มระเนระนาด เขาคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงขีดสุดเมื่อตระหนักได้ว่า ตนเองได้เดินตกลงไปในหลุมพรางที่สองพี่น้อง... ไม่สิ ที่คู่หูคู่นี้ขุดรอไว้เสียแล้ว จินเยว่เหลือบมององค์ชายสี่ที่ยืนเคียงข้าง นางไม่ได้กล่าวสิ่งใด ทว่ารอยยิ้มในดวงตากลับล้ำลึกเกินกว่าจะคาดเดา เกมการแก้แค้นเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และหมากตานี้... นางเป็นผู้กุมชัยชนะ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าฝེપรัวและเร่งรีบขององครักษ์พิทักษ์ประตูวังก็ดังแทรกเข้ามา พร้อมกับเสียงตะโกนรายงานที่ทำให้หัวใจของจินเยว่กระตุกวูบ "กราบทูลองค์ชายสี่! คุณหนูรองหลี่ว์! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ราชโองการด่วนจากฮ่องเต้... มีพระบรมราชโองการให้ปลดขุนนางกรมคลังทั้งหมด และ... และสั่งให้ควบคุมตัวท่านอัครเสนาบดีหลี่ว์ซานเข้าคุกหลวงในข้อหากบฏทันทีพ่ะย่ะค่ะ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาด้วยกันในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ