ปีกที่ถูกตัดทีละข้าง

เสียงกระเบื้องเคลือบสีครามแตกละเอียดดังเพล้ง กลิ่นหอมหวานของชาไป๋ฮ่าวอิ่นเจินถูกแทนที่ด้วยกลิ่นคาวสนิมเหล็กจางๆ ที่ซึมขึ้นมาจากพื้นห้องใต้ดินของเรือนรับรองริมท่าเรือเมืองใต้ หลี่จินเยว่อยู่ในชุดอาภรณ์สีนิลปักลายหงส์เพลิงด้วยดิ้นเงินยวง นางไม่ได้ขยับกายถอยหลังแม้แต่น้อย ปลายเรียวเล็บที่ถูกย้อมด้วยสีแดงชาดจรดอยู่บนขอบถ้วยชาอุ่นๆ สายตาคู่หงส์มองร่างของเจ้าเมืองใต้ที่กำลังดิ้นทุรนทุรายราวกับหนอนต้องยาพิษ เบื้องหน้าของนางคือหีบไม้จันทน์หอมอัดแน่นด้วยบัญชีส่วยและตรายางลับ—หลักฐานชิ้นสำคัญที่ตระกูลหลี่ว์ใช้สูบเลือดสูบเนื้อราษฎรมานานนับทศวรรษ "เจ้า... เจ้ากล้าดียังไง..." เสียงแหบพร่าของขุนนางเฒ่าผู้กุมอำนาจหัวเมืองใต้เค้นออกมาอย่างยากลำบาก เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากมุมปาก "หลี่ว์ซาน... นายท่านของข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าไว้แน่!" "นายท่านของท่านหรือเพคะ?" จินเยว่แย้มยิ้ม รอยยิ้มนั้นงดงามราวกับบุปผาแรกแย้มท่ามกลางเหมันต์ แต่กลับหนתเหน็บลึกลงไปถึงขั้วหัวใจของผู้พบเห็น นางค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า ชายกระโปรงยาวลากผ่านคราบโลหิตโดยไม่สะดุ้งสะเทือน "น่าเสียดายนัก... ที่ปีกข้างขวาของสุนัขรับใช้ตัวนั้น ถูกถอนออกจนหมดสิ้นแล้วในคืนนี้" สิ้นคำพูดของนาง ประตูไม้สักหนาหนักก็ถูกถกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างสูงสง่าในชุดเกราะสีดำสนิทขององค์ชายสี่—เซียวอี้เฉิน หยาดฝนยามค่ำคืนสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เปื้อนคราบเขม่าควันและหยดเลือดสดๆ ดวงเนตรคมกริบดั่งพญาอินทรีวาวโรจน์ กวาดมองสถานการณ์ภายในห้องเพียงปราดเดียว ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบอบบางของสตรีผู้ยืนอยู่ท่ามกลางกองเพลิงที่กำลังลุกโชนขึ้นจากชั้นล่าง "ทุกจุดในคลังสินค้าและเครือข่ายค้ามนุษย์ถูกกวาดล้างจนราบคาบแล้ว" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทว่าแฝงความอ่อนโยนยามที่ทอดมองนาง "ไม่มีผู้ใดรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว... ตามที่เจ้าต้องการ" จินเยว่หันไปสบตาเขา แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยเพลิงแค้นยามเมื่อนึกถึงอดีต อ่อนแสงลงชั่วขณะ นางยื่นมือกחהออกไป ปล่อยให้ปลายนิ้วเรียวแตะสัมผัสเบาๆ ที่ข้อพระกรของเขาซึ่งเปื้อนฝุ่นควัน เพื่อยืนยันว่าบุรุษผู้นี้... ในชาติภพนี้ ยืนอยู่เคียงข้างนางอย่างแท้จริง ไม่ใช่คนที่ถือคันธนูหันปลายศรใส่ดั่งเช่นกาลก่อน "หม่อมฉันมิเคยสงสัยในฝีมือของท่านอ๋องเลยเพคะ" จินเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความเด็ดขาด "ทว่า... เกมนี้ยังไม่จบลงง่ายๆ เช่นนี้หรอกเพคะ" นางหันกลับไปมองหีบไม้จันทน์เบื้องหน้า ตราประทับทองคำแท้ที่ซ่อนอยู่ก้นหีบไม่ใช่แค่ส่วยของเมืองใต้ แต่มันมีตราสัญลักษณ์ลับของราชสำนักฝ่ายในประทับอยู่ด้วย นั่นหมายความว่าเครือข่ายของหลี่ว์ซานไม่ได้มีแค่ขุนนางท้องถิ่น แต่มีหนอนบ่อนไส้อยู่ลึกถึงตำหนักใน! เซียวอี้เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นตราประทับนั้น เขาเอื้อมมือมาโอบเอวบางของนางไว้หลวมๆ เพื่อดึงหลบสะเก็ดไฟที่เริ่มลามเลียคานไม้ด้านบน "ดูท่า... คนในวังหลวงจะร้อนรนยิ่งกว่าที่เราคาดคิดเสียอีก" บรรยากาศภายในห้องเริ่มบีบคั้นขึ้นเรื่อยๆ เสียงฝีเท้าจำนวนมากกำลังเร่งรีบเข้ามาประชิดตัวเรือน ทว่าไม่ใช่เสียงของทหารฝ่ายเหนือของเซียวอี้เฉิน และไม่ใช่เสียงของกองกำลังเมืองใต้ที่ถูกกวาดล้างไปแล้ว แต่เป็นจังหวะการเดินที่เป็นระเบียบ หนักแน่น และคุ้นเคยอย่างยิ่ง—กององครักษ์เสื้อแพรหลวง! จินเยว่ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่หงส์หรี่ลงอย่างใช้ความคิด เหตุใดกององครักษ์หลวงจึงมาปรากฏตัวที่หัวเมืองใต้ในยามวิกาลเช่นนี้ได้? หรือว่า... พระเนตรพระकर्ขององค์จักรพรรดิเริ่มหันมามองความเคลื่อนไหวนี้แล้ว? หรือนี่คือหมากตาสองชั้นที่หลี่ว์ซานเตรียมไว้เผื่อกรณีฉุกเฉิน? ก่อนที่ใครจะทันได้ขยับตัว ประตูชั้นนอกก็ถูกถีบกระเด็นออกพร้อมกับเสียงประกาศก้องกังวานที่ทำให้บรรยากาศรอบกายเยือกแข็งลงในพริบตา "มีพระราชโองการลับจากเมืองหลวง! เชิญองค์ชายสี่และคุณหญิงหลี่จินเยว่รับพระราชสาส์น!" ร่างของขันทีเฒ่าหน้าห้องพระเครื่องก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด ในมือชูม้วนผ้าแพรสีเหลืองทองอร่ามที่สั่นเทาเล็กน้อย ทว่าสายตาที่มองตรงมายังจินเยว่กลับเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายและรอยยิ้มปริศนาที่ซ่อนอยู่มุมปาก "พระราชโองการฉบับนี้... สั่งให้จับกุมตัวผู้กระทำความผิดฐาน ‘สมคบคิดกับกบฏ’ ไปสอบสวน ณ คุกหลวงทันทีพ่ะย่ะค่ะ!" ม่านราตรีที่ปกคลุมเมืองใต้ราวกับถูกกรีดด้วยคมมีด ศึกในเรือนหลังยังไม่ทันจางหาย ศึกในราชสำนักก็โถมซัดเข้ามาประชิดคอหอยในเสี้ยวลมหายใจเดียว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้จินเยว่ก้าวผ่านเปลวเพลิงแห่งความแค้นนี้ไปด้วยกันนะคะ