แสงเทียนยามวิกาล

เปลวเพลิงสีชาดในเตาผิงทองเหลืองวับวาม สะท้อนเงาร่างบอบบางที่กำลังตวัดพู่กันขนกระต่ายป่าลงบนกระดาษสาเนื้อดีอย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นคง กลิ่นหอมจางๆ ของหมึกจีนชั้นดีผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของค่ำคืนฤดูใบไม้ร่วง ช่างชวนให้บรรยากาศภายในห้องหนังสือลับ ณ เรือนปีกตะวันตกตึงเครียดจนแทบขาดใจ หลี่จินเยว่ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือน นางเพียงปรายหางตามองเงาสูงสง่าที่ทาบทับลงมาบนโต๊ะทำงานผ่านแสงเทียนวับแวม "เจ้ามาช้าไปครึ่งก้านธูปแล้วนะเพคะ องค์ชายสี่" น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งกลางฤดูหนาวเอ่ยขึ้นโดยไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เซียวอี้เฉินปัดละอองฝนยามวิกาลออกจากไหล่กว้าง ชุดคลุมผ้าแพรสีนิลสนิททำให้เขากลมกลืนไปกับความมืดมิดเบื้องหลัง ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวทอดมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านยาก ชายหนุ่มทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้ไม้จันทน์ฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้รับเชิญ ก่อนจะรินชาอุ่นๆ ลงในจอกกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่ด้วยตนเอง "เส้นทางสู่การโค่นล้มขุมทรัพย์ตระกูลหลี่ว์ย่อมไม่อาจเร่งรีบได้ จินเยว่... เจ้าก็รู้ดีว่าอัครเสนาบดีหลี่ว์ซานไม่ได้โง่เขลาเบาปัญญา การจะถอนรากถอนโคนตระกูลที่ฝังรากลึกในท้อง خزان (คลังหลวง) มานานหลายทศวรรษ จำเป็นต้องใช้ทั้งพิษร้ายและเวลาที่เหมาะสม" จินเยว่หยุดพู่กันในมือ รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษและเต็มไปด้วยความแค้นฝังหุ่นที่ผ่านการเผาไหม้มาแล้วครั้งหนึ่งในชาติภพก่อน "เวลาที่เหมาะสมหรือเพคะ..." นางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท "สำหรับหม่อมฉัน... เวลาที่เหมาะสมที่สุดคือตอนที่พวกมันกำลังมั่นใจที่สุด ว่าอำนาจเงินตราในมือค้ำฟ้าจนไม่มีใครสั่นคลอนได้ต่างหาก" สตรีสาวเลื่อนกระดาษแผ่นที่เพิ่งเขียนเสร็จให้ชายหนุ่ม มันคือแผนผังโยงใยเส้นทางการเงินของโรงรับจำนำสิบสองแห่งและคลังสินค้าแปดแห่งในเขตการค้าทางใต้ ซึ่งทั้งหมดล้วนซุกซ่อนชื่อนอมินีของตระกูลหลี่ว์เอาไว้ภายใต้ฉากหน้าอันบริสุทธิ์ เซียวอี้เฉินกวาดสายตาอ่านตัวเลขและชื่อบัญชีเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว ประกายตาวับวาวด้วยความทึ่งระคนชื่นชม สตรีในร่างเด็กสาววัยสิบเจ็ดปีผู้นี้ ไม่เพียงแต่มีความทรงจำจากอนาคตที่น่าสะพรึงกลัว นางยังมีความเฉียบคมในการวางหมากทางเศรษฐกิจที่แม้แต่ขุนนางผู้ตรวจการคลังยังต้องยอมจำนน "บัญชีลับเหล่านี้เจ้าได้มาจากที่ใด..." เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความระแวดระวัง "ความแค้นสอนให้คนเราฉลาดขึ้นเพคะ" จินเยว่เงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาสีดำสนิทคู่นั้นสะท้อนเปลวเทียนวับวาวจนดูคล้ายดวงไฟแห่งภูตผี "ในเมื่อพวกมันเคยใช้เงินตราซื้อชีวิตคนในตระกูลหลี่ว์ของหม่อมฉันให้กลายเป็นผุยผง ในชาตินี้ หม่อมฉันก็จะใช้เงินตราก้อนเดียวกันนี้แหละ... เผาพวกมันให้ล่มจมจนไม่เหลือแม้แต่แผ่นดินจะกลบหน้า" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงไส้เทียนปะทุเบาๆ และเสียงฝนตกกระทบหลังคากระเบื้องด้านนอก เคมีระหว่างคนทั้งสองอบอวลด้วยความตึงเครียดอันเย้ายวน ความไว้เนื้อเชื่อใจที่สร้างขึ้นบนกองซากศพและความลับดำมืด ทำให้พวกเขาผูกพันกันยิ่งกว่าคู่สามีภรรยาตามธรรมเนียม เซียวอี้เฉินเอื้อมมือหนาออกไปกุมปลายนิ้วเรียวที่เย็นเฉียบของนางไว้ แววตาดุดันอ่อนลงชั่วขณะ "ข้าจะจัดกำลังคนสนับสนุนการเคลื่อนไหวของตระกูลพ่อค้าฝั่งใต้ตามที่เจ้าต้องการ พรุ่งนี้รุ่งสาง ตั๋วแลกเงินปลอมชุดแรกจะถูกกระจายสู่ท้องตลาด และเมื่อตระกูลหลี่ว์รู้ตัว... ทุกอย่างก็สายเกินแก้แล้ว" จินเยว่ไม่ดึงมือออก นางปล่อยให้ปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาถ่าย 1 ความอบอุ่นเข้ามาในกาย ทว่าดวงตายังคงแน่วแน่ "ขอบพระทัยองค์ชายที่ทรงร่วมมือ... แต่เกมนี้ หม่อมฉันจะเป็นคนปิดฉากด้วยมือของตัวเอง" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูสามครั้งที่ตกลงกันไว้ก็ดังขึ้นจากด้านนอก ขัดจังหวะบรรยากาศอันลึกซึ้งภายในห้อง "ท่านกุนซือขอรับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงของเงาองครักษ์ผู้หนึ่งดังลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "มีราชโองการด่วนจากท้องพระโรง... เสด็จพ่อทรงมีพระบรมราชโองการให้ตระกูลหลี่ว์เข้าตรวจค้นคลังสินค้าทางใต้ในคืนนี้ทันที!" สีหน้าของเซียวอี้เฉินเปลี่ยน1เป็นเคร่งเครียดในพริบตา เขาลุกขึ้นยืนทันทีพลagiหันไปมองสตรีตรงหน้า ทว่า หลี่จินเยว่กลับไม่มีทีท่าตกใจแม้แต่น้อย รอยยิ้มเยือกเย็นและงดงามราวดอกงิ้วแรกแย้มปรากฏขึ้นบนใบหน้านางอีกครั้ง นางค่อยๆ หยิบจอกชาขึ้นมาจิบช้าๆ อย่างใจเย็น ราวกับล่วงรู้เหตุการณ์ทั้งหมดนี้อยู่แล้วตั้งแต่ต้น "ไม่ต้องตกใจไปเพคะ..." นางเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา ขณะที่ดวงตาคู่สวยสะท้อนแสงเทียนวับวาม "เพราะสิ่งที่พวกมันกำลังจะไปตรวจค้น... มิใช่คลังสินค้าของตระกูลหลี่ว์อย่างที่คิดหรอกเพคะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งแรงใจให้บทเพลงแห่งความแค้นนี้บรรเลงต่อไปด้วยกันนะคะ