การดูถูกที่ไม่คุ้มค่า

เอกสารสัญญาฉบับเก่าถูกโยนลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีจนเกิดเสียงดังสนั่น เศษฝุ่นที่เกาะอยู่ตามขอบกระดาษฟุ้งกระจายขึ้นมาเล็กน้อย สะท้อนถึงความเก่าเก็บและความไร้ค่าในสายตาของคนทิ้ง "เซ็นชื่อตรงนี้ซะ คีย์ นายคงไม่อยากให้ฉันต้องเรียก รปภ. มาหิ้วปีนก A-Class ออกไปจากตึกหรอกนะ" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นจากปลายโต๊ะทำงานหรูหรา กิลด์มาสเตอร์วอร์เรน นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายอารมณ์ สายตาที่มองลงมาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม ราวกับกำลังมองดูเศษขยะที่ถูกกวาดทิ้งออกจากบ้าน สำหรับเขาแล้ว ฮีลเลอร์แรงก์ F อย่างคีย์ก็เป็นได้แค่เครื่องมือใช้แล้วทิ้ง ยามหมดประโยชน์ก็สมควรไสหัวไปให้พ้นหูพ้นตา คีย์ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าเรียบเฉยไร้ซึ่งความตื่นตระหนกหรือความโกรธเกรี้ยวที่เคยมี ในอดีตเขายอมก้มหัวให้คนพวกนี้ ยอมแม้กระทั่งเอาชีวิตไปเสี่ยงในดันเจี้ยนระดับสูงเพื่อแลกกับเศษเงินยาไส้ แต่ทว่า... นั่นมันคือเรื่องราวของ "คีย์" คนเก่า คนที่ตายไปแล้วในดันเจี้ยนแห่งความมืดมิด "แปลกนะครับ..." คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากลับทรงพลังจนทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของวอร์เรนชะงักไปชั่วขณะ "ทั้งที่พวกคุณเป็นฝ่ายเรียกผมมาเพื่อเซ็นใบไล่ออก แต่สีหน้าของพวกคุณกลับดูร้อนรนเสียยิ่งกว่าผมเสียอีก" "แก! ยังมีหน้ามาปากดีอีกงั้นเรอะ!" เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลของกิลด์ตบโต๊ะลุกขึ้นยืนชี้หน้าด้วยความโมโห "แกมันก็แค่ฮีลเลอร์สวะที่ไร้ค่า ไม่มีกิลด์ไหนเขาอยากรับคนกากๆ อย่างแกหรอก! การที่กิลด์เราไล่แกออกถือเป็นความเมตตาที่สุดแล้ว!" บรรยากาศภายในห้องประชุมตึงเครียดขึ้นมาทันที ฮันเตอร์ระดับสูงหลายคนที่ยืนอยู่รอบๆ ต่างพากันส่งเสียงหัวเราะเยาะและซุบซิบนินทา เรนะ ที่ยืนกอดอกอยู่ข้างกายคีย์ขยับตัวเล็กน้อย แววตาคมกริบของเธอจ้องมองไปยังพวกสุนัขรับใช้เหล่านั้นด้วยรังสีอำมหิตระดับ S-Class ที่แผ่ขยายออกมารอบทิศทาง จนพวกมันถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เรนะเพียงแค่ปรายตามองด้วยหางตา ความกดดันมหาศาลก็ทำให้ฮันเตอร์แรงก์ A บางคนถึงกับขาอ่อนแรงทรุดลงไปกองกับพื้น วอร์เรนขมวดคิ้วมุ่น เขาพยายามกดดันเธอกลับด้วยอำนาจของกิลด์ "คุณเรนะ คุณกำลังทำอะไร? ฮีลเลอร์เศษสวะนี่มันหลอกลวงคุณอยู่! มันไม่มีปัญญาแม้แต่จะฮีลแผลถลอกด้วยซ้ำ ทำไมคุณถึงยังลดตัวมาคบค้าสมาคมกับขยะแบบนี้?" คีย์ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้านั้นไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลย มันคือรอยยิ้มของมัจจุราชที่กำลังมองดูเหยื่อผู้โง่เขลา "ขยะงั้นเหรอครับ..." คีย์หยิบปากกาหรูราคาแพงขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างใจAเย็น "พวกคุณคงลืมไปสินะครับว่า ตลอดสามปีที่ผ่านมา รายได้เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของกิลด์นี้มาจากดันเจี้ยนลับที่ผมเป็นคนเปิดทาง และค่ารักษาพยาบาลของพวกคุณทุกคน... ล้วนมาจากพลังที่พวกคุณเรียกว่า 'สวะ' นี่แหละ" "เหลวไหล! แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกันวะ!" วอร์เรนตบโต๊ะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันระดับฮันเตอร์แรงก์ S แผ่ออกมาเพื่อข่มขวัญ "ถ้าไม่มีกิลด์นี้ แกก็เป็นแค่ขอทานข้างถนน! รีบไสหัวไปซะ แล้วอย่ามาเหยียบที่นี่อีก!" "พูดได้ดีครับ..." คีย์พยักหน้ารับอย่างใจเย็น เขาวางปากกาลงบนโต๊ะเสียงดัง *ปัง* "ในเมื่อพวกคุณยืนกรานจะขับไล่ผม... ผมก็ขอประกาศตรงนี้เลยว่า สัญญาผูกขาดระหว่างผมกับกิลด์ 'ไททัน' สิ้นสุดลง ณ วินาทีนี้ และ..." คีย์เว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกวาดมองหน้าทุกคนในห้อง "หุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ที่ผมถือครองอยู่ในกิลด์นี้ ผมได้ทำการขายต่อไปให้กับคู่แข่งตัวฉกาจของพวกคุณเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่เมื่อวานนี้" สิ้นคำพูดนั้น ทั่วทั้งห้องประชุมก็ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า สีหน้าของวอร์เรนเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวกลายเป็นซีดเผือดจนไร้สีเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด หุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์?! นั่นหมายความว่า... "มะ... ไม่จริง! แกไม่มีทางทำแบบนั้นได้! แกเอาเงินที่ไหนมาซื้อหุ้น!" วอร์เรนตะโกนเสียงหลง สติหลุดกระเจิง คีย์ไม่ตอบคำถามนั้น เขาหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมา กดหน้าจอไม่กี่ครั้งก่อนจะโยนมันลงกลางโต๊ะ หน้าจอแสดงผลยอดเงินในบัญชีธนาคารระดับ Black Card ที่มีตัวเลขศูนย์ตามหลังนับสิบหลัก พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนการโอนเงินสดมูลค่ามหาศาลเข้าสู่บัญชีของกิลด์ไททันเพื่อเท Takeover กิจการแบบเบ็ดเสร็จ ติ๊ง! เสียงข้อความแจ้งเตือนดังขึ้นพร้อมกันในสมาร์ทโฟนของกรรมการบริหารทุกคนในห้อง ใบหน้าของพวกเขากลายเป็นสีเขียวปนม่วงทันทีเมื่อทราบข่าวร้าย "ลาขาดนะครับ... อดีตกิลด์ที่เคยยิ่งใหญ่" คีย์หันหลังให้พวกมันอย่างไร้เยื่อใย เขาก้าวเดินออกไปจากห้องประชุมโดยไม่แม้แต่จะชายตามองอีก ทว่า ในขณะที่คีย์และเรนะกำลังก้าวเท้าพ้นประตูทางออก เสียงโทรศัพท์มือถือของวอร์เรนก็แผדเสียงแหลมสูงดังลั่นห้อง เจ้าตัวรีบหยิบขึ้นมารับด้วยมือที่สั่นเทา "ฮะ... ฮัลโหล! ว่าไงนะ! ธนาคารอายัติบัญชีทั้งหมด?! ลูกค้ารายใหญ่ยกเลิกสัญญา?! ละ... ละลายกิจการงั้นเหรอ! เป็นไปได้ยังไง!" วอร์เรนทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง โลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้าในพริบตาเดียว เสียงร้องขอชีวิตและเสียงสะอื้นไห้ดังระงมตามหลังมา แต่คีย์ไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย ร่างสูงโปรดก้าวเดินออกจากตึกกิลด์ ท่ามกลางแสงแดดจ้าของยามบ่าย ทันใดนั้น เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวสีดำสนิทพร้อมสัญลักษณ์ตระกูลขุนนางเก่าแก่ก็ร่อนลงจอดลานกว้างเบื้องหน้าอย่างนิ่มนวล ประตูห้องโดยสารเปิดออกเผยให้เห็นชายชราในชุดสูทเนียบที่ก้มโค้งคำนับให้เขาอย่างนอบน้อม "ยินดีต้อนรับกลับครับ ท่านประธานสูงสุด... ทางเราได้เตรียมเอกสารการเข้าซื้อกิจการทั้งหมดเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ" ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "หมอเทวะแรงก์ SSS" ในตอนนี้นะครับ