รอดชีวิตกลับมาพร้อมระดับที่ก้าวกระโดด

ปึง! เสียงประตูเหล็กหนาหนักของอาคารกิลด์ "ไททัน" ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล จนบานพับเหล็กกล้าส่งเสียงกรีดร้องลั่น แรงสั่นสะเทือนนั้นหยุดทุกความเคลื่อนไหวภายในห้องโถงใหญ่ต้อนรับสมาชิกฮันเตอร์ทันที กลิ่นอายความอับชื้นและกลิ่นเลือดจางๆ ที่ติดมากับร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มผู้ก้าวเข้ามาใหม่ ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงฮวบฮาบราวกับฤดูหนาวมาเยือนกลางคิมหันตฤดู "เฮ้ย! นั่นมัน... กลิ่นอายอะไรวะน่ะ?" ฮันเตอร์แรงก์ A ร่างยักษ์ที่กำลังนั่งไขว่ห้างกระดกเบียร์อยู่บนโซฟาหนังแท้สำแดงอาการสะดุ้งสุดตัว แก้วเบียร์ในมือร่วงหล่นแตกกระจายบนพื้นกระเบื้อง เสียงอึกทึกครึกโครมในห้องโถงเงียบกริบลงในพริบตา ทุกสายตานับร้อยคู่พุ่งตรงไปยังร่างที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงธรณีประตู เส้นผมสีดำสนิทที่ปรกลงมาเคลียหน้าผาก โค้ตกันหนาวสีเข้มที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดของมอนสเตอร์ระดับบอสและรอยขาดวิ่นทั่วทั้งตัว แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนถึงกับลมหายใจสะดุด ไม่ใช่สภาพที่ดูสะินทสะสะอ้านผ่านความเป็นความตายมาหมาดๆ หากแต่เป็น "ดวงตา" คู่นั้น ดวงตาที่ว่างเปล่า เย็นชา และทรงอำนาจราวกับพญามัจจุราชที่เพิ่งเดินขึ้นมาจากขุมนรกโลกันตร์ "ค... คีย์?" เสียงอุทานระคนความหวาดผวาหลุดออกมาจากปากของพนักงานต้อนรับสาว เธออ้าปากค้างจนแทบจะกลืนไข่ต้มลงไปทั้งใบ เอกสารในมือร่วงหล่นลงพื้นกระเบื้องโดยไม่รู้ตัว ภาพของฮันเตอร์แรงก์ F ผู้เป็นสขานามว่า "ตัวถ่วงประจำปาร์ตี้" ที่ถูกกิลด์มาสเตอร์วอร์เรนสั่งให้สละชีพเป็นเหยื่อล่อในดันเจี้ยนระดับ S เมื่อสามวันก่อน ยังคงฝังandอยู่ในความทรงจำของทุกคนที่นี่ ข่าวกรองยืนยันชัดเจนว่าไม่มีมนุษย์คนไหนรอดชีวิตจาก "รังมังกรทมิฬ" กลับมาได้ ต่อให้เป็นฮันเตอร์แรงก์ S แนวหน้าก็ยังมีโอกาสรอดไม่ถึงห้าเปอร์เซ็นต์ แล้วไฉน... ไอ้สวะที่เคยร้องขอชีวิตและไม่มีแม้แต่สกิลโจมตี ถึงมายืนตระหง่านอยู่ตรงนี้ได้? "เป็นไปไม่ได้..." ฮันเตอร์สายเวทมนตร์คนหนึ่งพึมพำ ใบหน้าซีดเผือดราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ "มัน... มันควรจะถูกมังกรกลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกสิวนะวะ!" คีย์ไม่ได้สนใจเสียงซุบซิบนินทาที่ดังระงมขึ้นราวกับรังแตนแตก เขากวาดสายตานิ่งสนิทมองสำรวจไปรอบห้องโถงอันคุ้นเคย สถานที่ที่เคยเหยียดหยาม ถ่มถุย และปฏิบัติกับเขาเหมือนสุนัขข้างถนน รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่มอย่างช้าๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหรือเป็นมิตรแม้แต่น้อย มีเพียงความน่ากลัวที่แผ่ออกมาจากจิตสังหารระดับสูงที่ถูกยกระดับขึ้นจากระบบลับ แปะ... แปะ... แปะ... เสียงปรบมือช้าๆ และหนักแน่นดังขึ้นจากชั้นลอย V.I.P. ด้านบน วอร์เรน กิลด์มาสเตอร์แห่งไททัน ผู้สวมชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับ ก้าวออกมาที่ระเบียงกระจกใส ใบหน้าเหลี่ยมคมของเขามีรอยยิ้มเหยียดหยามตามเคย ทว่าแววตาซ่อนความระแวงไว้ลึกๆ "โอ้... ดูนั่นสิครับท่านผู้ชม แขกไม่ได้รับเชิญของเราอุตส่าห์คลานกลับมาจนได้" วอร์เรนหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำกังวานไปทั่วโถง "ฉันต้องชื่นชมในความอึดของนายจริงๆ คีย์ ขนาดโดนหมาป่าเงาฉีกเนื้อและมังกรพ่นไฟใส่ นายยังอุตส่าห์รอดมาได้... หรือว่านายใช้การคลานสี่ขาเหมือนสุนัขหนีตายมาตลอดทางกันแน่ล่ะ?" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นตามสมุนบริวารของวอร์เรน พวกเขาพากันหัวคิกคักด้วยความสะใจ คิดว่าคีย์คงกลับมาในสภาพขอทานที่สิ้นไร้ไม้ตอกเพื่อหวังจะมาขอเศษเงินเยียวยาจากกิลด์ แต่คีย์ยังคงยืนนิ่ง ไม่มีความโกรธเกรี้ยวพลุ่งพล่านให้เห็นบนใบหน้า เขากลับยกมือขึ้นปัดฝุ่นตามเสื้อโค้ตอย่างไร้ความเกรงกลัว ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานชัดเจนจนทุกคนได้ยินทั่วกัน "หมาป่าเงาตัวนั้นตายไปแล้ว... ส่วนมังกรทมิฬที่แกภาคภูมิใจนักหนา ตอนนี้หัวของมันคงกำลังเน่าเปื่อยอยู่ในถ้ำมืดๆ ปล่อยให้พวกแมลงวันตอมเล่น" คีย์เว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับวอร์เรนตรงๆ "และที่ฉันกลับมาวันนี้... ก็เพื่อทวงของบางอย่างที่พวกแกปล้นไป" วอร์เรนหรี่ตาลง รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างของฮันเตอร์แรงก์ S ผู้นำกิลด์ "อวดดีนักนะไอ้สวะแรงก์ F! แกคิดว่ารอดตายจากดันเจี้ยนห่วยๆ แล้วจะมีสิทธิ์มาเห่าหอนต่อหน้าฉันงั้นเหรอ? พนักงานรักษาความปลอดภัย! ลากคอมันออกไปโยนทิ้งข้างถนนซะ! อย่าให้ขยะเปียกมาทำลายบรรยากาศกิลด์ของฉัน!" สิ้นคำสั่งของวอร์เรน ฮันเตอร์ระดับสูงสี่นายในชุดเกราะหนักพร้อมอาวุธครบมือก็ก้าวพรวดพราดเข้ามาล้อมกรอบคีย์ไว้ตรงกลาง พวกมันยิ้มเยาะด้วยความกระหายความรุนแรง เงื้อมือขึ้นเตรียมสั่งสอนไอ้เด็กอวดดีให้รู้จักที่ต่ำที่สูง เรนะ นักล่าแรงก์ S สายแทงค์ที่ยืนหลบมุมอยู่หลังเสาต้นใหญ่ ขยับตัวเล็กน้อย ใบหน้าสวยคมฉายแววลังเล เธอรู้ดีว่าพลังของคีย์ในตอนนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกสวะเหล่านี้จะรับมือได้ แต่เธอกลับเลือกที่จะยืนดูเงียบๆ เพื่อรอดูว่าชายหนุ่มจะจัดการกับอุปสรรคตรงหน้าอย่างไร คีย์ถอนหายใจเบาๆ ออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย เขาไม่ได้ชักอาวุธใดๆ ออกมาเลยแม้แต่ชิ้นเดียว "พวกแกคิดว่า... ฉันยังเป็นฮันเตอร์ตัวกระจ้อยร่อยคนเดิมที่ต้องก้มหัวให้พวกแกงั้นสินะ?" สิ้นเสียงพึมพำ ออร่าสีทองอร่ามอันเจิดจ้าและทรงพลังจนแทบจะทำให้วิญญาณของคนในห้องสั่นสะท้านก็ระเบิดออกมาจากร่างของคีย์ แรงกดดันระดับมหาศาลกดทับลงบนบ่าของทุกคนในรัศมีสิบเมตรจนฮันเตอร์แรงก์ A ที่เคยยืนหัวเราะเยาะถึงกับเข่าทรุดกระแทกพื้น หน้าซีดเผือด หายใจไม่ออกราวกับมีภูเขาทั้งลูกมาทับอก วอร์เรนที่ยืนอยู่บนชั้นลอยถึงกับหน้าถอดสี มือที่จับราวระเบียงสั่นเทาด้วยความตกใจขีดสุด พลังนี้มัน... มันไม่ใช่พลังของฮันเตอร์แรงก์ F! มันคือแรงกดดันระดับพระเจ้าที่เหนือกว่าแรงก์ S เสียด้วยซ้ำ! ก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว คีย์ก็หายตัวไปจากจุดเดิมราวกับภูตผี พึบ! "อัก...!" ฮันเตอร์แรงก์ A ที่พุ่งเข้ามาใกล้ที่สุดกระเด็นลอยละลิ่วไปกระแทกกับเคาน์เตอร์ต้อนรับจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกจากปากของมันโดยที่มันยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าถูกโจมตีด้วยอะไร คีย์ยืนไขว้หลังอยู่ตรงจุดที่ฮันเตอร์คนนั้นเคยยืน สายตาเย็นชาคู่นั้นเงยขึ้นมองวอร์เรนที่กำลังยืนตัวสั่นเทาอยู่บนระเบียงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "วอร์เรน... ถึงตาแกแล้วสินะ" คีย์เอ่ยเสียงกระซิบเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องไปทั่วหัวใจของทุกคนในที่นั้น ทว่า ในวินาทีที่คีย์กำลังจะก้าวเท้าขึ้นบันไดเพื่อไปชำระบัญชีแค้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบดิจิทัลสีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขา พร้อมกับร่างเงาดำปริศนาที่พุ่งทะลุหน้าต่างกระจกเข้ามาขวางกั้นระหว่างเขากับบันไดอย่างกะทันหัน! - ติ๊ง! ตรวจพบเป้าหมายระดับภัยพิบัติ: "ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งสมาคมลับ" ปรากฏตัวขึ้นในพื้นที่! - คีย์ชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย ดวงตาหรี่แคบลงด้วยความแปลกใจ ขณะที่ร่างเงาดำปริศนาภายใต้ผ้าคลุมสีดำสนิทค่อยๆ เปิดฮู้ดออกเผยให้เห็นใบหน้าครึ่งซีกที่มีรอยแผลเป็นรูปกากบาท พร้อมรอยยิ้มปริศนาที่กระซิบข้างหูเขาว่า... "นายคิดว่าเกมนี้มีแค่กิลด์ไททันเล่นอยู่ฝ่ายเดียวงั้นเหรอ, หมอเทวะ?" ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "หมอเทวะแรงก์ SSS" ในตอนนี้นะครับ