เมื่อศัตรูเดิมกลับมาขอความช่วยเหลือ

เสียงคำรามต่ำในลำคอของเรนะดังขึ้น พร้อมกับคมดาบเรืองแสงสีฟ้าครามที่ฟาดฟันเข้าใส่ร่างของราชาออร์คระดับผู้บัญชาการอย่างแม่นยำและเด็ดขาด เลือดสีเขียวเข้มสาดกระเซ็นย้อมผืนหทัยของดันเจี้ยนระดับ SSS ให้กลายเป็นภาพวาดแห่งความตาย แต่ทว่า บรรยากาศภายในห้องโถงกว้างใหญ่กลับไม่ได้อบอวลไปด้วยชัยชนะอันหอมหวาน มีเพียงกลิ่นอายความอับชื้นของซากศพและความตึงเครียดที่กดทับลงบนบ่าของทุกคนจนแทบหายใจไม่ออก คีย์ยืนกอดอกพิงผนังหินศิลาแลงอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะราคาแพงกวาดตามองความวายป่วงเบื้องหน้าอย่างเยือกเย็น นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนหน้าจอโฮโลแกรมใสของระบบฮีลเลอร์ระดับพระเจ้าที่ปรากฏข้อมูลสถานะรายได้และการเติบโตของสินทรัพย์ที่พุ่งทะยานอย่างไร้ขีดจำกัด ตัวเลขเงินฝากในบัญชีกลางของเขาในเวลานี้ ทะลุเพดานจนแทบจะกล the เป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของประเทศไปเสียแล้ว "นายท่านครับ... ด้านนอกมีแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มใหญ่กำลังพังค่ายกลเข้ามาครับ พวกเขาอยู่ในสภาพที่... ค่อนข้างดูไม่จืดเลยทีเดียวครับ" เรนะเก็บดาบเข้าฝักพลางหันมาเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แววตากลับฉายประกายความเย้ยหยันอย่างปิดไม่มิด คีย์ไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เขายกยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เป็นรอยยิ้มของนักล่าผู้ถือไพ่เหนือกว่าในทุกประตู "ปล่อยให้พวกเขาเข้ามาสิครับ... ความบันเทิงยามบ่ายกำลังจะเริ่มต้นขึ้นพอดี" สิ้นคำพูดของคีย์ บานประตูหินมหึมาน้ำหนักหลายตันก็ถูกกระแทกเปิดออกด้วยแรงเฮือกสุดท้าย ร่างของกลุ่มฮันเตอร์ระดับสูงจากกิลด์ไททันส์ กิลด์ยักษ์ใหญ่ที่เคยเหยียบย่ำและขับไล่เขาออกนอกปาร์ตี้อย่างไม่ใยดี ก้าวเข้ามาในห้องโถงด้วยสภาพที่แทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม วอร์เรน กิลด์มาสเตอร์ผู้เคยเชิดหน้าชูตาและประกาศกร้าวว่าคีย์เป็นแค่ "ขยะไร้ค่าถ่วงแข้งถ่วงขา" บัดนี้แขนซ้ายของเขาขาดรุ่งริ่ง เลือดสดๆ ไหลทะลักย้อมชุดเกราะทองคำจนดำคล้ำ ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลไหม้จากพิษของมังกรโบราณ ลมหายใจหอบกระชั้นถี่กระเหงาะราวกับคนใกล้ตาย ส่วนลูกทีมคนอื่นๆ ที่เหลืออีกสามชีวิตต่างก็คลานตามกันเข้ามาด้วยสภาพปางตายเช่นกัน "ช่วย... ช่วยพวกเราด้วย..." เสียงของวอร์เรนสั่นเครือ ใบหน้าที่เคยหยิ่งผยองบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว เขาพยายามคลานเข้ามาใกล้จุดที่คีย์ยืนอยู่ แต่กลับต้องชะงักง้างเมื่อเรนะก้าวเท้าขวางหน้าพร้อมชักดาบออกมากดดันด้วยจิตสังหารอันรุนแรง คีย์ก้าวเดินช้าๆ เข้าไปใกล้วอร์เรนที่กำลังหมอบราบคาบกับพื้น รองเท้าหนังราคาแพงหยุดลงตรงหน้าใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบเหงื่อและเลือดของอดีตเจ้านายเก่า เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายรองเท้าเขี่ยคางของวอร์เรนให้เงยขึ้นมาสบตากับเขา "อ้าว... นึกว่าใครที่ไหนกันครับ คุณวอร์เรนผู้ยิ่งใหญ่แห่งกิลด์ไททันส์ ทำไมถึงได้มีสภาพเหมือนสุนัขข้างถนนที่กำลังจะตายแบบนี้ล่ะครับ?" น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามด้วยความสุภาพ ทว่าถ้อยคำกลับคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนแผลสด วอร์เรนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเพ่งมองผ่านความมืดและคราบเลือด เขาก็จำใบหน้านี้ได้ทันที ใบหน้าที่เขาเคยสั่งให้ลูกน้องกระทืบและโยนทิ้งลงไปในดันเจี้ยนชั้นล่างสุดเพื่อให้เป็นอาหารของอสูร "ค... คีย์?! เป็นไปไม่ได้... แก... แกยังไม่ตายเรอะ?!" วอร์เรนละเมอออกมาด้วยความหวาดผวา ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่า ชายหนุ่มที่เขาเคยเหยียดหยาม บัดนี้ยืนอยู่เบื้องหน้าในฐานะผู้กุมความเป็นความตายของเขา "ตายสครับ? น่าเสียดายนะครับที่สวรรค์ยังเมตตา ส่งระบบที่ทำให้ผมกลายเป็น 'หมอเทวะแรงก์ SSS' มาให้... ผิดกับพวกท่าน ที่ดูเหมือนว่าความโลภและความโง่เขลา กำลังจะส่งพวกท่านลงไปนรกขุมลึกที่สุดแล้วนะครับ" วอร์เรนเนื้อตัวสั่นเทา เขารีบคลานเข้าไปโอบกอดข้อเท้าของคีย์อย่างหมดศักดิ์ศรี น้ำตาและน้ำมูกไหลปนกันจนดูน่าสมเพช "ได้โปรด... คีย์! นายเป็นฮีลเลอร์ไม่ใช่เหรอ? ช่วยฉันที! แขนฉัน ขาฉัน... พิษกำลังจะเข้าหัวใจแล้ว! ฉันมีเงิน! ฉันมีอำนาจ! ฉันจะยกสมบัติครึ่งหนึ่งของกิลด์ให้แก ขอแค่แกช่วยรักษาฉัน!" คีย์มองดูภาพนั้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ความรู้สึกสงสารไม่เคยหลงเหลืออยู่ในหัวใจของชายหนุ่มผู้ผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง เขาค่อยๆ ดึงข้อเท้าของตนเองกลับอย่างนิ่มนวล พร้อมกับหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้ขีดจำกัดออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท หมุนเล่นไปมาอย่างใจเย็น "เงินครึ่งหนึ่งของกิลด์ท่านเหรอครับ? หึ... น่าสนใจดีนี่ครับ แต่เกรงว่า... ค่ารักษาของผมมันอาจจะแพงกว่าที่กิลด์กระจอกๆ ของท่านจะจ่ายไหวเสียอีกนะครับ" เรนะที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ด้านหลังอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปาก เธอรู้ดีว่าเกมการลงทัณฑ์นี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และคีย์ไม่มีทางปล่อยให้พวกมันตายง่ายๆ โดยยังไม่ได้รับบทเรียนที่สาสม คีย์ย่อตัวลงไปกระซิบข้างหูของวอร์เรนที่กำลังสิ้นหวัง น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกจนร่างของกิลด์มาสเตอร์สะท้านเฮือก "จำวันที่พวกท่านถีบผมลงไปได้ไหมครับ? วันนี้... ผมจะให้ท่านได้ลิ้มรสความรู้สึกของการรอคอยความตาย โดยที่รู้ว่ามีทางรอดอยู่ตรงหน้า แต่เอื้อมมือไปไม่ถึง... เชิญทรมานให้เต็มที่เลยนะครับ เพราะนี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น" คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สะบัดสูทเบาๆ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่โซฟาหรูริมห้องโดยไม่เหลียวแลเสียงร้องคร่ำครวญที่ดังระդมตามหลังมา ทว่า ในวินาทีที่คีย์กำลังจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานระดับวิกฤตก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งชั้นใต้ดิน จอโฮโลแกรมระบบหลักของดันเจี้ยนกะพริบถี่รัว พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของคีย์แข็งค้างไปชั่วขณะ **[แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการบุกรุกจากบุคคลนิรนามระดับภัยพิบัติ SSS "ราชาเงือกทมิฬ" กำลังพังประตูห้องโถงใหญ่ชั้นนอก... และเป้าหมายของมันคือ "คุณหญิงเกรซ" มารดาผู้ให้กำเนิดของท่านที่ถูกลักพาตัวมา!]** คีย์หันขวับกลับไปมองหน้าจอทันที ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ขณะที่ประตูเหล็กกล้าชั้นนอกกำลังถูกกระแทกจนยุบตัวลงมาเสียงดังสนั่นหวั่นไหว! --- ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับตอนที่ 7 ของ "พลิกชะตาราชาทรราช ด้วยสกิลฮีลระดับพระเจ้าในวินาทีสุดท้าย" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ