ความหลังที่ซ่อนอยู่ใต้รอยแผลเป็น

"ถ้ารินยังดื้อดึงจะเข้าไปในเขตป่าชั้นในอีก กลิ่นอายของสมุนไพรพวกนั้นจะนำพาพวกนายพรานเถื่อนเข้ามารบกวนเราเข้าสักวัน... เลิกทำตัวเป็นเด็กไม่รู้ความเสียที!" เสียงทุ้มต่ำที่มักจะเจือความอบอุ่นในยามปกติ ยามนี้กลับแข็งกร้าวและสั่นเครือเล็กน้อย ดวงตาคมกริบของพันธกานต์จ้องมองร่างบางที่กำลังงละมุนอยู่กับการคัดแยกเมล็ดพันธุ์พริกไทยดำในมิติลับ ร่างสูงใหญ่ของอดีตนายทหารยืนค้ำอยู่ตรงหน้า โครงหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยร่องความเคร่งเครียดที่รินรดาไม่เคยได้เห็นบ่อยนัก รินรดาวางตะกร้าไม้สานในมือลงช้าๆ หญิงสาวไม่ได้แสดงอาการตื่นกลัวหรือถอยหนีเหมือนเช่นภรรยาชาวบ้านทั่วไปเวลาสามีเกรี้ยวกราด ตรงกันข้าม ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับฉายแววท้าทายและเต็มไปด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มที่แบกรับบาดแผลทางใจไว้มากมาย "ถ้าดิฉันไม่ทำแล้วใครจะทำล่ะคะพี่เข้ม? หรือท่านแม่ทัพผู้เกรี้ยวกราดกลัวว่า... ความลับในอดีตที่ท่านอุตส่าห์ซ่อนไว้ใต้รอยแผลเป็นบนแผ่นหลังนั่น จะถูกเปิดเผยออกมาเพราะกลิ่นแกงป่าฝีมือภรรยาคนนี้กันแน่?" คำพูดของรินรดาราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจของพันธกานต์ ร่างหนาชะงักกึก สันกรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับดาบและถือด้ามจอบมาตลอดหลายปีเผลอกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วเรือนครัวหลังบ้าน มีเพียงเสียงเดือดปุดๆ ของหม้อน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนที่ส่งกลิ่นหอมหวลตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ "เจ้า... รู้ได้อย่างไร" เสียงของพันธกานต์แหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ความดุดันเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความหวาดหวั่นลึกๆ ที่ถูกซ่อนไว้ใต้เกราะกำบังอันแข็งแกร่ง รินรดาระบายลมหายใจเบาๆ นางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าไปใกล้สามีทีละน้อย ปลายนิ้วเรียวนุ่มเอื้อมไปแตะลงบนสาบเสื้อบริเวณหัวไหล่หนาของเขาเบาๆ "ตอนที่แผลอักเสบเมื่อคืนก่อน... ตอนที่ดิฉันเช็ดตัวให้ท่าน ท่านละเมIเพ้อถึงกลิ่นคาวเลือดที่ค่ายทหารชายแดน และภาพของสหายที่ล้มตายต่อหน้าต่อตา... ท่านคิดว่าคนที่มีความรู้เรื่องสมุนไพรและสติปัญญาอย่างรวดเร็วเช่นดิฉัน จะดูไม่ออกเลยหรือคะว่า รอยแผลเป็นเหล่านั้นไม่ได้เกิดจากการต่อสู้กับโจรป่าธรรมดา" พันธกานต์หลับตาลงช้าๆ ราวกับต้องการปิดกั้นภาพความทรงจำอันโหดร้ายที่ตามหลอกหลอนเขามาตลอดนับตั้งแต่ปลดประจำการ ภาพของสนามรบ กลิ่นดินปืน เสียงกรีดร้อง และความไร้พลังในการปกป้องผู้คน คือสิ่งที่กัดกินจิตใจของอดีตนายทหารผู้เคยเกรียงไกรผู้นี้มาโดยตลอด การมาทำไร่ไถนาและแต่งงานกับหญิงสาวชาวบ้านอย่างรินรดา คือการพยายามเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่แผลเป็นในใจนั้น... ไม่เคยจางหาย "มันน่าสมเพชใช่ไหมล่ะริน..." พันธกานต์ลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ข้าคือคนที่ควรจะปกป้องแผ่นดิน แต่กลับปกป้องคนที่รักที่สุดไม่ได้... ข้าปล่อยให้พวกมันเผาค่าย และปล่อยให้พี่น้องร่วมกองร้อยต้องตายไปต่อหน้า ข้ามันก็แค่ไอ้ขี้ขลาดที่หนีมาซ่อนตัวอยู่ในป่าเขาหลังนี้!" *เพี๊ยะ!* เสียงฝ่ามือกระทบลงบนแขนแกร่งดังขึ้นเบาๆ แต่หนักแน่นพอที่จะเรียกสติของชายหนุ่มให้กลับคืนมา รินรดามองหน้าเขาด้วยแววตาจริงจัง ไร้ซึ่งความกลัว มีเพียงความเห็นอกเห็นใจและพลังอันยิ่งใหญ่ที่แผ่ออกมาจากหญิงสาวผู้ผ่านโลกมาไม่แพ้กัน "อย่าพูดจาดูถูกตัวเองแบบนั้นนะคะพี่เข้ม!" รินรดาเอ่ยเสียงเฉียบขาด "การที่ท่านยังมีชีวิตรอดกลับมาหาดิฉัน นั่นไม่ใช่ความขี้ขลาด แต่มันคือหน้าที่... หน้าที่ที่จะต้องมีชีวิตอยู่เพื่อเริ่มต้นใหม่ คนตายไปแล้วไม่สามารถแก้ไขอะไรได้ แต่คนข้างหลังต่างหากที่ต้องก้าวเดินต่อ!" หญิงสาวขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนกระทั่งได้กลิ่นอายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นเหงื่อจางๆ และกลิ่นหอมของเครื่องเทศที่ติดตัวนางมาตลอด รินรดาคว้ามือหนานั้นขึ้นมาวางทาบลงบนอกซ้ายของนางเอง ให้เขาได้สัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวและมั่นคง "ท่านไม่ใช่คนขี้ขลาด... ถ้าท่านขี้ขลาด ท่านคงไม่เอาตัวเข้ามารับคมดาบแทนดิฉันเมื่อตอนที่พวกคนจากตระกูลใหญ่ส่งนักฆ่ามาหรอกค่ะ ท่านปกป้องดิฉันมาตลอด... ตอนนี้ ถึงเวลาที่ดิฉันจะเยียวยาทั้งร่างกายและจิตใจของท่านบ้างแล้ว" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง พันธกานต์มองภรรยาตัวน้อยที่ยืนหยัดอยู่เคียงข้างเขาอย่างไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใด ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในอก ทลายกำแพงน้ำแข็งที่ก่อตัวขึ้นในใจเขามานานปี ชายหนุ่มดึงร่างบางเข้ามากอดไว้แนบอกแน่น ใบหน้าคมซบลงกับลาดไหล่ของนางอย่างไร้เรี่ยวแรง ร่างกายที่เคยแข็งดั่งหินผายามนี้สั่นเทาเล็กน้อยขณะที่ความอัดอั้นตันใจนับแรมปีถูกระบายออกมาผ่านอ้อมกอดนี้ "ริน... ข้ากลัวเหลือเกิน" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังอยู่ข้างหู "ข้ากลัวว่าวันหนึ่ง... ความสุขที่เรากำลังสร้างตรงนี้ จะถูกพรากไปอีก" "ไม่มีวันหรอกค่ะ" รินรดาลูบแผ่นหลังหนาที่มีร่องรอยแผลเป็นนั้นอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความมั่นใจและเด็ดเดี่ยว "ตราบใดที่เรายังมีกันและกัน... ไม่ว่าอดีตจะน่ากลัวแค่ไหน หรือใครหน้าไหนจะกล้าเข้ามาทำลายครอบครัวของเรา ดิฉันนี่แหละที่จะเป็นคนจัดการพวกมันเองด้วยปลายจวักและสมุนไพรในมือของดิฉัน!" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ความอึดอัด หากแต่เป็นความผาสุกที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในหัวใจของคนทั้งคู่ พันธกานต์ผละออกจากอ้อมกอดช้าๆ ดวงตาคู่นั้นทอประกายความอ่อนโยนอย่างที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน มือหนายื่นไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยของภรรยาออกอย่างทะนุถนอม "ข้าโชคดีเหลือเกิน... ที่ได้เจ้ามาเป็นภรรยา" เสียงทุ้มเอ่ยลอดริมฝีปากหยัก "รู้ตัวตอนนี้ก็ยังไม่สายค่ะ" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันไปจัดการกับวัตถุดิบตรงหน้าต่อ "ไหนๆ ก็ปรับความเข้าใจกันเรียบร้อยแล้ว วันนี้ดิฉันอารมณ์ดีเป็นพิเศษ จะทำให้ท่านได้ลิ้มลองเมนูเด็ดที่รับรองว่าทานแล้วพลังใจจะพุ่งทะยานจนสามารถยกกระสอบข้าวสารได้สิบกระสอบรวดเลยล่ะค่ะ!" หญิงสาวหยิบขวดโหลแก้วมิติลับออกมา เปิดฝาออกระเหยกลิ่นหอมฉุนของ **"พริกแกงเผ็ดใต้สูตรโบราณ"** ที่ผสมผสานเข้ากับเครื่องเทศหายาก ทั้งยี่หร่า ลูกผักชี และขมิ้นชันป่าสีเหลืองทองอร่าม ทันทีที่กลิ่นหอมเครื่องเทศเข้มข้นสัมผัสกับความร้อนจากเตาถ่าน กลิ่นอายความเผ็ดร้อนและหอมหวลก็ฟุ้งกระจายขจรขจายไปทั่วทั้งเรือนครัว ทะลุผ่านผนังไม้ไผ่ ออกไปจนถึงลานบ้าน และลอยไปตามสายลมยามเย็นโชว์หอมไปทั่วทั้งหมู่บ้าน จนชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดยืนสูดดมกลิ่นอันยั่วยวนนั้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น พันธกานต์มองดูภรรยาที่กำลังง่วนอยู่กับการตำเครื่องแกงด้วยความคล่องแคล่ว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรักและความศรัทธาอย่างเต็มเปี่ยม ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความสุขและความหอมหวลของอาหารจานเด็ด เสียงเคาะประตูรั้วหน้าบ้านดังปังๆ อย่างรุนแรงและไร้ซึ่งมารยาทก็ขัดจังหวะขึ้น ตามด้วยเสียงตะโกนโหว่เหวกโวยวายของบุคคลที่พวกเขาไม่ได้คาดคิดว่าจะกล้าโผล่หัวมาเหยียบที่นี่อีก "ไอ้เข้ม! อีริน! เปิดประตูให้พวกข้าเดี๋ยวนี้! ถือหมายศาลจากอำเภอมาแล้ว เจ้าไม่มีทางหนีพ้นแน่!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ครัวคุณยาย" เสมอมานะคะ หวังว่าจะประทับใจในความสู้คนและหัวใจอันมั่นคงของน้องรินรดานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!