ต้มยำปลาคังเรียกน้ำย่อย

"ถ้าพวกท่านยังกล้าเอาสายตาต่ำต้อยพวกนั้นมามองภรรยาของข้าอีก แม้แต่ขวานเล่มนี้ก็คงไม่ต้องใช้ คอของพวกท่านต่างหากที่จะขาดสะบั้นก่อนตะวันตกดิน!" เสียงคำรามต่ำทุบกระแทกความเงียบสงบหน้าบ้านไม้หลังเก่าจนสะเทือน พันธกานต์ไม่ได้แค่ขู่ อดีตทหารผ่านศึกที่ผ่านสนามรบมาโชกโชนแผ่ไอสังหารออกมาอย่างเข้มข้นจนแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มใหญ่จากตระกูลฝั่งแม่สามีหน้าถอดสี ถอยร่นกรูดกราวแทบไม่ทัน ขวานเหล็กเล่มโตในมือเขาเพิ่งจามลงบนตอไม้จนเนื้อไม้แตกออกเป็นเสี่ยงๆ เพื่อประกาศอาณาเขตและศักดิ์ศรีของภรรยาที่เขากลasจะปกป้องด้วยชีวิต รินรดะยืนกอดอกพิงกรอบประตูแกล้งทำเป็นถอนหายใจยาว ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความขบขันระคนหมั่นไส้ เธอก้าวเท้าฉับๆ ออกมาตบแขนสามีเบาๆ สองทีเชิงปราม "พอได้แล้วค่ะพี่เข้ม ขู่เด็กหรือไงคะเนี่ย หน้าตาถมึงทึงแบบนั้นเดี๋ยวลูกค้าที่ตั้งใจจะมาอุดหนุนข้าวแกงร้านเราจะตกใจกลัววิ่งหนีกันหมดพอดี" น้ำเสียงของเธอกลั้วหัวเราะเล็กน้อย ทว่าแววตาที่กวาดมองป้าสะใภ้และญาติมหาภัยจอมจู้จี้ที่มาดักรอหาเรื่องตั้งแต่เช้าตรู่กลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง "ใครจะกล้ามาซื้อของนังตัวดีนี่กินกัน! หน้าด้านเปิดร้านขายของกินทั้งที่ไม่มีทุน แถมยังทำตัวกระด้างกระเดื่อง..." ป้าสะใภ้ตัวอ้วนกลมหน้ามันแผล็บแผดเสียงแหลมสูงขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นพันธกานต์ลดขวานลง แต่ยังไม่ทันที่ประโยคเหยียดหยามจะหลุดออกมาจนจบ รินรดะก็ยกมือขึ้นป้องหูทำท่าทางรำคาญใจอย่างเปิดเผย "โอ๊ะ เสียงกาเสียงกานfromไหนแต่เช้านะคะเนี่ย หนวกหูจริงเชียว... อยากกินทุเรียนตบหรืออยากโดนต้มยำปลาคังซัดหน้าสักรอบดีคะ ถึงได้มาเห่าหอนอยู่หน้าบ้านคนอื่นเขาแบบนี้?" รินรดะสวนกลับด้วยรอยยิ้มหวานหยดแต่เชือดเฉือนทุกคำพูด จนคนฟังหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธ นี่คือวันที่สามหลังจากที่รินรดะทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของหญิงสาวชาวไร่ผู้แสนอาภัพคนนี้ เธอนอกจากจะใช้มิติจิตในใจแอบกักตุนเครื่องเทศระดับพรีเมียมจากโลกยุคปัจจุบัน ทั้งข่าหอม ขมิ้นชันออร์แกนิก ใบมะกรูดป่าหนา และพริกขี้หนูสวนเผ็ดร้อนทะลุพิกัดแล้ว เธอยังใช้เวลาสองวันที่ผ่านมาเนรมิตพื้นที่หน้าบ้านให้กลายเป็น "เพิงครัวไทยโบราณ" ขนาดย่อม มีโต๊ะไม้ไผ่ขัดเงาสามตัวเรียงรายสะอาดสะอ้าน หม้อดินเผาใบใหญ่ตั้งอยู่บนเตาถ่านที่ก่อไฟคุกรุ่นส่งกลิ่นหอมกรุ่นของรากผักชี กระเทียม และพริกไทยดำโขลกละเอียดที่ลอยฟุ้งไปไกลครึ่งหมู่บ้าน กลิ่นอายของวิถีชีวิตชนบทผสมผสานกับฝีมือการทำอาหารระดับเชルแถวหน้าของรินรดะกำลังจะเปลี่ยนชะตากรรมของครอบครัวนี้ไปตลอดกาล "ถ้าไม่ซื้อก็เชิญป้ายหน้าค่ะ ร้าน 'ครัวคุณยาย' ของรินเปิดต้อนรับเฉพาะคนที่มีเงินจ่ายและมีมารยาทพอจะเคารพเจ้าของร้านเท่านั้น!" รินรดะตัดบทอย่างไม่ไว้หน้า เธอหันหลังกลับไปสนใจหม้อต้มปลาคังใบโตที่กำลังเดือดปุดๆ ส่งเสียงปลุกเร้าความหิวโหย พันธกานต์มองตามแผ่นหลังบางของภรรยาด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย อดีตนายทหารผู้เย็นชาและเคยชินกับการฆ่าฟัน หัวใจกลับเต้นรำกระหน่ำในอกทุกครั้งที่เห็นรอยยิ้มมั่นใจและท่าทางทะมัดทะแมงของเธอ เขาวางขวานลง เดินไปจัดการยกกระสอบฟืนมาเติมให้ด้วยความเต็มใจอย่างยิ่งยวด โดยไม่ปริปากบ่นสักคำ แม้ในใจจะแอบกังวลว่าภรรยาตัวน้อยจะเหนื่อยเกินไปหรือไม่ "พี่เข้มคะ หยิบมะนาวในตระกร้าให้รินหน่อยค่ะ ลูกที่ผิวเกลี้ยงๆ นั่นแหละ" เสียงหวานเอ่ยสั่งสามีที่ตอนนี้กลายเป็นลูกมือชั้นยอดไปเสียแล้ว พันธกานต์รีบหยิบมะนาวส่งให้ทันที สายตาคมดุดันเมื่อครู่ยามมองรินรดะกลับกล ายเป็นอ่อนโยนจนแทบหยดน้ำ ในขณะที่สองสามีภรรยากำลังวุ่นวายอยู่กับการเตรียมเครื่องปรุง กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของ "ต้มยำปลาคังน้ำใส" สูตรลับเฉพาะก็เริ่มแผ่ซ่านทะลวงผ่านผืนดินและสายลมยามสาย กลิ่นตะไคร้ทุบแตกๆ ใบมะกรูดฉีกที่ปลดปล่อยน้ำมันหอมระเหย ข่าแก่หั่นแว่นบางๆ และที่ขาดไม่ได้คือเนื้อปลาคังสดๆ ชิ้นโตที่แล่มาอย่างประณีต เนื้อสีชมพูเรื่อๆ ปราศจากคาวโดยสิ้นเชิงเพราะเคล็ดลับการล้างด้วยเกลือและน้ำส้มสายชูหมักพิเศษจากมิติจิตของริน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของชาวบ้านหลายชีวิตก็เริ่มย่างกรายเข้ามาใกล้บริเวณหน้าบ้าน ท่าทางอิดออดและลังเลในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยอาการสูดจมูกฟุดฟิดอย่างอดใจไม่ไหว "กลิ่นอะไรวะเนี่ย... หอมฉุนเตะจมูกชะมัด ประหลาดนัก ปกติต้มปลาบ้านยายปุกเหม็นคาวจะตาย ทำไมบ้านนี้หอมยั่วน้ำลายขนาดนี้วะ" ลุงจk ผู้ใหญ่บ้านจอมเจ้าเล่ห์ที่มักแอบดูชาวบ้านอยู่ห่างๆ เดินดุ่มๆ เข้ามาเป็นคนแรก ดวงตาฝ้าฟางกวาดมองหม้อดินที่ควันพวยพุ่ง รินรดะแอบยิ้มมุมปาก เธอรู้ดีว่ากลิ่นเครื่องเทศทรงพลังระดับนี้ ไม่มีมนุษย์คนไหนในยุคนี้ต้านทานไหวหรอกค่ะ เธอยกทัพพีไม้ขึ้นคนเนื้อปลาในหม้อเบาๆ ไม่ให้เละ น้ำซุปใสแจ๋วสีทองอร่ามจากกระดูกซุปเคี่ยวเคี่ยวกับรากผักชีและหัวหอมแดงลอยเด่นอยู่เหนือชิ้นปลาเด้งดึ๋ง "กลิ่นหอมชวนน้ำลายสอแบบนี้... ขายยังไงแม่สาวริน?" ป้าแอ๊ด แม่ค้าขายผักประจำตลาดหิ้วตะกร้าเดินเข้ามาใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเป็นที่สุด หลังจากยืนมองเหตุการณ์เมื่อครู่มาสักพัก รินรดะหันกลับมาฉีกยิ้มการค้าทันที ดวงตาสดใสเป็นประกายเจิดจ้า "ชามละยี่สิบบาทค่ะคุณป้า! เนื้อปลาคังสดๆ จากแม่น้ำหลังบ้าน แล่กันชิ้นต่อชิ้น น้ำซุปต้มยำรสแซ่บจัดจ้านถึงใจ ซดทีเดียวตาสว่างโล่งหายง่วงไปสามวันแปดวันเลยนะคะ!" "ฮ่าๆๆ โม้เกินไปหรือเปล่าแม่ริน ปลาคังมันคาวจะตาย ใครจะทำให้อร่อยได้ขนาดนั้น..." ลุงจkส่งเสียงหัวเราะเยาะ แต่ทว่าน้ำลายกลับเอ่อล้นปากจนต้องกลืนลงคออึกใหญ่ "ถ้าไม่เชื่อ ก็ลองชิมดูสักชามสคะลุงจk! ถ้าไม่อร่อยแซ่บสะใจอย่างที่รินพูด ยินดีคืนเงินให้สองเท่า แต่ถ้าอร่อย... ต้องช่วยรินประกาศให้คนทั้งตลาดรู้ด้วยนะคะว่า 'ครัวคุณยาย' อร่อยที่สุดในสามโลก!" รินรดะท้าทายด้วยน้ำเสียงฉาดฉาน มั่นอกมั่นใจจนใครๆ ก็ปฏิเสธไม่ลง ช้อนกระเบื้องเคลือบตักน้ำต้มยำร้อนๆ ราดลงบนชิ้นปลาคังลวกสุกกำลังดี โรยหน้าด้วยผักชีฝรั่งซอยหยาบและพริกขี้หนูสวนบุบพอแตก สีสันตัดกันจัดจ้าน ชวนให้น้ำลายสอจนแทบทนไม่ไหว กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณจนผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดชะัก ป้าแอ๊ดยอมควักเงินเหรียญในย่ามออกมายื่นให้รินรดะด้วยมือสั่นเทา "เอามาลองชามหนึ่งซิ! ถ้าไม่อร่อยอย่างที่คุย ฉันจะฟ้องผู้ใหญ่บ้านแน่!" รินรดะส่งชามต้มยำปลาคังร้อนๆ ให้ด้วยรอยยิ้มกว้าง ป้าแอ๊ดรับมาเป่าเบาๆ แล้วซดน้ำซุปเข้าไปอึกหนึ่ง... วินาทีนั้นเอง ดวงตาฝ้าฟางของป้าแอ๊ดก็เบิกกว้างขึ้นทันที ร่างกายสะท้านเฮือกด้วยความเผ็ดร้อนจัดจ้านที่วิ่งพล่านไปทั่วโพรงปาก ความเปรี้ยวมะนาวแท้ความเผ็ดของพริกขี้หนูสวนและความหวานฉ่ำของเนื้อปลาสดเด้งละลายในปาก ทำเอาแก แกถึงกับอุทานออกมาเสียงดังลั่น "อื้อหือ! แม่เจ้าโว้ย! นี่มันรสชาติอะไรกันเนี่ย! แซ่บถึงทรวงใน! เนื้อปลาหวานนุ่มไม่คาวเลยสักนิด!" เสียงอุทานของป้าแอ๊ดทำเอาชาวบ้านที่ยืนรุมล้อมอยู่รอบเพิงร้านค้าต่างกรูเข้ามาแย่งกันสั่งเสียงดังเซ็งแซ่ ความชุลมุนวุ่นวายด้วยความอยากรู้อยากเห็นเปลี่ยนเป็นสงครามแย่งชิงต้มยำปลาคังชามต่อชามอย่างรวดเร็ว พันธกานต์ที่ยืนถือทัพพีตักเสิร์ฟช่วยภรรยาถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ เขาไม่คิดเลยว่าอาหารฝีมือภรรยาจะสร้างความฮือฮาและทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำในเวลาไม่ถึงพริบตา เงินเหรียญและธนบัตรยับยู่ยี่ถูกยื่นส่งเข้ามาไม่ขาดสาย รินรดะยิ้มแก้มปริ นึกกระหยิ่มใจในมิติจิตที่เตรียมเครื่องเทศไว้รองรับออเดอร์มหาศาลนี้อย่างเพียงพอ ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนและเสียงหัวเราะคิกคักด้วยความดีใจของลูกค้า ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเครื่องแต่งกายแปลกตาคนหนึ่งก็แหวกฝูงชนก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเพิงไม้ รอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที "แม่นางริน... สินค้าล็อตแรกขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแบบนี้ คงรวยเละสินะ... แต่ไม่รู้ว่า 'หนี้สินก้อนโต' ที่สามีเธอแอบไปกู้ไว้เมื่อปีก่อน จะพอให้เธอใช้จ่ายหรือเปล่าล่ะ?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาลิ้มลองรสชาติความอร่อยและร่วมลุ้นไปกับรินรดะนะคะ!