จุดพักใจในเขตหวงห้าม

กลิ่นควันไอจากท่อไอเสียของเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวยังไม่ทันจางหายดี แรงกดดันจากจิตสังหารระดับมหาศาลก็แผ่ซ่านปกคลุมพื้นที่รอบตัวจนอากาศแทบจะกลายเป็นของแข็ง "วาล์ว ไวท์" ก้าวลงมาบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยเศษซากปรักหักพัง รองเท้าหนังขัดเงาราคาแพงเหยียบย่ำลงบนดินโคลนอย่างไร้ความปรานี รอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้าของผู้อำนวยการสูงสุดแห่งสมาคมฮันเตอร์กลางฉายชัดถึงความเหนือกว่า รอบตัวเขากองกำลังเงาสวมชุดเกราะสีดำสนิทนับร้อยชีวิตยกปืนพลังงานสูงขึ้นเล็งมาที่เร็นและเซร่าโดยพร้อมเพรียง สี่ปี... ระยะเวลานานพอที่จะทำให้เด็กหนุ่มคนหนึ่งลืมเลือนความเจ็บปวด แต่ไม่ใช่สำหรับเร็น แววตาที่เคยฉายแววเรียบเฉย บัดนี้กลับลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความแค้นที่ถูกกักเก็บไว้ในก้นบึ้งของหัวใจ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ เร็นกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้า เนื้อผิวจนได้กลิ่นคาวเลือด ภาพความทรงจำอันเลวร้ายในดันเจี้ยนระดับ S เมื่อสี่ปีก่อนไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ เสียงกรีดร้องของพ่อแม่และรอยยิ้มเยาะเย้ยของชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าในเวลานี้ "ไม่คิดเลยนะว่าแกจะรอดมาได้ถึงขนาดนี้... เร็น" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเย้ยหยัน วาล์ว ไวท์ ปัดฝุ่นบนไหล่เสื้อสูทสั่งตัดราคาแพงราวกับว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ชีวิตคน แต่เป็นเพียงฝุ่นผงน่ารำคาญ "ฮันเตอร์ไร้แต้มที่น่าสมเพชในวันนั้น ดันกลายเป็นหนามยอกอกที่สมาคมต้องกำจัดทิ้งเสียแล้ว น่าเสียดายจริงๆ ที่ความพยายามดิ้นรนของแกมันช่างไร้ความหมายสิ้นดี" เซร่าก้าวขึ้นมาขนาบข้างเร็นอย่างรวดเร็ว ดาบคาตานะในมือถูกชักออกจากฝักครึ่งหนึ่ง เสียงโลหิตกระทบอากาศดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับจิตสังหารสีครามที่แผ่พุ่งออกมารอบตัวเธอเพื่อปกป้องชายหนุ่ม ดวงตาสีรัตติกาลของเธอกวาดมองกองกำลังเงารอบด้านอย่างประเมินสถานการณ์ แม้สถานการณ์จะคับขันถึงขีดสุด แต่สีหน้าของเซร่ากลับไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะแหลกสลายไปพร้อมกับเร็น "ถอยไปก่อน เซร่า..." เร็นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่ากลัว มันไม่ใช่เสียงที่แสดงถึงความตื่นตระหนก แต่เป็นความเยือกเย็นของคนที่ตัดสินใจบางอย่างเด็ดขาดแล้ว "ฉันไม่มีทางทิ้งคุณ..." เซร่าตอบกลับเสียงสั่นเล็กน้อยแต่มั่น คง เธอยังคงจำวันที่เร็นยื่นมือเข้ามาช่วยชีวิตเธอในตอนที่เธอกำลังจะถูกสมาคมทอดทิ้งได้ดี สายใยที่ถูกถักทอขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของโลกใบนี้ ทำให้เธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเร็นคือเหตุผลเดียวที่ทำให้เธอยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อ "ฉันไม่ได้จะให้เธอทิ้งฉัน..." เร็นสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้วาล์ว ไวท์ ถึงกับขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ "แต่หมายถึง... ได้เวลาที่เราจะย้ายบ้านกันต่างหาก" สิ้นคำพูดของเร็น หน้าจอสีฟ้าใสของระบบผู้กล้าก็ดีดเด้งขึ้นตรงหน้าด้วยแสงสว่างวาบ เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของเร็นดั่งเสียงระฆังแห่งการพิพากษา [ ตรวจพบสถานการณ์วิกฤตระดับสูงสุด: ถูกปิดล้อมโดยกองกำลังไม่ทราบฝ่าย ] [ ระบบทำการประเมินสินทรัพย์และสถานะทางการเงิน... ] [ ยอดเงินคงเหลือในบัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด: ∞ (อนันต์) ] [ ฟังก์ชันพิเศษ "สถาปัตยกรรมมิติซ่อนเร้น" ถูกปลดล็อกตามเงื่อนไขผู้ครอบครองระบบระดับสูงสุด ] [ ต้องการสร้าง "ฐานที่มั่นลับในเขตหวงห้าม" หรือไม่? (ใช่ / ไม่ใช่) ] เร็นไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว นิ้วเรียวยาวกดลงไปบนอากาศที่ว่างเปล่าทันที "ยืนยัน." *เปรี้ยงงงงง!* พริบตานั้น ท้องฟ้าเหนือหัวของพวกเขาก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างไร้สาเหตุ เมฆหมอกก่อตัวหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นขนาดมหึมา แรงโน้มถ่วงรอบตัวแปรปรวนจนเหล่ากองกำลังเงาต้องเซถอยหลังด้วยความตกใจ พื้นดินที่วาล์ว ไวท์ยืนอยู่เริ่มสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินไหว แรงกดดันมหาศาลกดทับลงมาจากฟากฟ้าจนทหารรับจ้างหลายคนทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ลำแสงสีทองอร่ามพุ่งทะยานลงมาจากสรวงสวรรค์ ครอบ คลุมพื้นที่รัศมีหนึ่งกิโลรอบตัวเร็นและเซร่าไว้ภายในม่านพลังงานอันไร้เทียมทาน วาล์ว ไวท์ เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด สีหน้าที่เคยเย่อหยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงพลังงานโบราณที่ทรงคุณค่าและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าดันเจี้ยนระดับ S ใดๆ ที่มนุษยชาติเคยค้นพบ "บ้านหลังนี้... ฉันจองไว้แล้ว วาล์ว ไวท์" เร็นเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนภาพของผู้อำนวยการสมาคมที่กำลังหวาดกลัว ม่านแสงสีทองระเบิดออกเป็นละอองดาวนับล้านดวง ก่อนที่ซากปรักหักพังบริเวณนั้นจะถูกแทนที่ด้วยคฤหาสน์หรูหราสไตล์โกธิคผสมผสานเทคโนโลยีล้ำอนาคต กำแพงเวทมนตร์โปร่งใสหนาทึบถูกสร้างขึ้นอย่างไร้รอยต่อ ปิดกั้นการโจมตีทุกรูปแบบจากโลกภายนอกได้อย่างสมบูรณ์แบบ กองกำลังเงาที่พยายามระดมยิงปืนพลังงานเข้าใส่กำแพงนั้น กลับถูกแรงสะท้อนกลับซัดกระเด็นกระดอนหายไปในพริบตา วาล์ว ไวท์ กัดฟันกรอดด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาสั่งการผ่านวิทยุสื่อสารด้วยเสียงอันสั่นเครือ "ทำลายมัน! ระดมยิงอาวุธหนักทั้งหมดถล่มมันให้ราบคาบ เดี๋ยวนี้!" ทว่า มันสายเกินไปเสียแล้ว... ภายในเขตที่มั่นลับที่เพิ่งสร้างขึ้น เร็นและเซร่ายืนอยู่บนระเบียงชั้นสองมองลงมายังความพ่ายแพ้เบื้องล่างอย่างใจเย็น บรรยากาศรอบตัวอบอุ่นและปลอดภัยราวกับตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง เซร่ามองดูรอบๆ ด้วยความทึ่ง ก่อนที่สายตาของเธอจะหันกลับมามองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความเคารพ ความซาบซึ้ง และความผูกพันที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำใดมาอธิบาย เร็นหันกลับมาสบตากับเซร่า เขายกมือขึ้นลูบศีรษะของหญิงสาวเบาๆ สัมผัสที่อ่อนโยนท่ามกลางพายุฝนฟ้าคะนองภายนอก ทำให้เซร่าเผลอหลับตาพริ้มรับสัมผัสอุ่นนั้นอย่างยอมจำนน "จากนี้ไป ที่นี่คือบ้านของเรา เซร่า" เร็นกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น แต่ในวินาทีที่ทั้งสองคนกำลังจะดื่มด่ำกับความสงบสุขชั่วขณะนั้นเอง หน้าจอระบบผู้กล้าก็เด้งขึ้นมาอีกครั้งด้วยข้อความสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวเร็ว พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นคฤหาสน์ [ เตือนภัยระดับวิกฤต: ตรวจพบการบุกรุกจากสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จัก ] [ รหัสประจำตัวผู้บุกรุก: ??? ] [ พลังงานเป้าหมายกำลังเคลื่อนตัวผ่านกำแพงเวทมนตร์เข้ามาด้วยความเร็วสูง... และมันกำลังมุ่งตรงมายังห้องที่คุณยืนอยู่! ] เร็นหรี่ตาลงทันที มือขวาคว้าด้ามดาบที่ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ ในขณะที่เซร่าชักดาบออกจากฝักในเสี้ยววินาที ประตูห้องรับรองด้านหลังที่ควรจะปิดตายค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับเงาดำทมิฬรูปร่างประหลาดที่ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่กรีดลึกลงไปในโสตประสาทของคนฟัง ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!