ความจริงหลังม่านกิลด์

รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้อำนวยการฝ่ายตรวจสอบบัญชีแห่งสมาคมฮันเตอร์ดูน่าขยะแขยงในสายตาของเร็น มันไม่ใช่รอยยิ้มของผู้บริสุทธิ์ แต่เป็นรอยยิ้มของสุนัขล่าเนื้อที่กำลังมองเหยื่อซึ่งหมดหนทางดิ้นรน เอกสารสิทธิ์การครอบครองดันเจี้ยนเขตสามถูกเลื่อนมาตรงหน้าด้วยปลายนิ้วที่สวมแหวนทองคำประดับพลอยราคาแพง "เซ็นชื่อตรงนี้เสีย คุณเร็น… แล้วเรื่องหนี้สินสามสิบล้านที่น้องสาวของคุณกู้ไปรักษาตัว จะถือว่าถูกลบออกในพริบตา" เสียงหัวเราะในลำคอของชายวัยกลางคนดังขึ้นอย่างน่ารำคาญ แฟ้มกระดาษสีน้ำตาลเก่าๆ ที่บรรจุหลักฐานการทุจริตระดับรากหญ้าถูกวางทับด้วยสัญญาฉบับใหม่ที่เปรียบเสมือนปลอกคอสุนัข เร็นไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย นัยน์ตาสสีดำสนิทคู่นั้นนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องประชุมวีไอพีลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด เซร่ายืนนิ่งเป็นเงาอยู่เบื้องหลัง มือเรียวบางของเธอกุมด้ามดาบคาตานะที่เหน็บอยู่ข้างเอวไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด สัญชาตญาณนักรบทรงสัญชาตญาณของเธอร้องเตือนภัย แต่มันไม่ใช่การเตือนภัยเพราะกลัวศัตรู แต่เป็นการระงับความกระหายเลือดที่จะชักดาบออกมาตัดหัวไอ้สารเลวเบื้องหน้าทิ้งเสียในดาบเดียว "คุณกำลังเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าครับ ท่านหัวหน้าฝ่ายวิชาการ…" เร็นเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้เสียงหัวเราะในห้องเงียบกริบลงทันที "แกหมายความว่ายังไงไอ้ฮันเตอร์ไร้แต้ม! คิดจะเล่นลิ้นกับสมาคมอย่างนั้นเรอะ!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นตามมาด้วยการผุดลุกขึ้นยืนของชายร่างท้วมที่หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธ เร็นไม่แม้แต่จะชายตามองมือที่สบถตบโต๊ะ เขาเพียงแค่เลื่อนปลายนิ้วไปเคาะเบาๆ บนโต๊ะไม้เนื้อดี จังหวะการเคาะดัง ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก… ช้าๆ แต่มั่นคงราวกับเสียงนาฬิกาแห่งความตายที่กำลังเดินหน้า "เมื่อครู่คุณพูดถึงหนี้สินสามสิบล้านสินะครับ… น่าสนใจจริงๆ ทั้งที่ในระบบฐานข้อมูลกลาง บันทึกชัดเจนว่าการรักษาพยาบาลของน้องสาวผม เบิกจ่ายจากกองทุนเยียวยาฮันเตอร์ผู้เสียชีวิตระดับ S ตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนแล้ว… แล้วหนี้สามสิบล้านที่ว่า มันโผล่มาจากกระเป๋าเสื้อข้างไหนของพวกคุณกันแน่?" สีหน้าของผู้อำนวยการฝ่ายตรวจสอบเปลี่ยนสีทันที จากความเย่อหยิ่งกลายเป็นความตกใจระคนหวาดระแวง ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ข้อมูลวงในระดับนั้นเป็นความลับสุดยอดของสมาคม ต่อให้เป็นฮันเตอร์ระดับ S ก็ไม่มีทางเข้าถึงได้ง่ายๆ เว้นแต่จะมีรหัสผ่านระดับผู้บริหารสูงสุด "แก… แกพูดเรื่องอะไร! อย่ามาใส่ร้ายสมาคมนะ!" "ใส่ร้ายหรือครับ?" เร็นแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ถ้าอยากรู้ว่าผมใส่ร้ายหรือเปล่า… ลองโทรศัพท์ไปเช็คสถานะบัญชีของกสิกรกลางสมาคมตอนนี้ดูสิครับ เผื่อว่าตัวเลขในบัญชีหลักของพวกคุณ มันอาจจะกำลัง… หายวับไปกับตา" สิ้นคำพูดของเร็น ประตูห้องประชุมไม้สักทองก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง ร่างของเลขาฯ ส่วนตัวของผู้อำนวยการวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยเนื้อตัวที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย "ท่านครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! บัญชีสำรองของกิลด์… บัญชีลับที่เราใช้ฟอกเงิน ถูก… ถูกอายัดทั้งหมดแล้วครับ! แถมเส้นทางการเงินทั้งหมดกำลังถูกแฮกและกระจายส่งต่อไปยังสำนักงานใหญ่ระดับประเทศโดยตรงแล้วด้วย!" ร่างท้วมของผู้อำนวยการเซถอยหลังไปชนชั้นหนังสือจนข้าวของหล่นกระจาย ดวงตาเหลือกค้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เขาหันขวับกลับมามองเร็นที่ยังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังมองดูเหงื่อเม็ดโตที่ไหลรินลงข้างขมับของเหยื่อ "แก… แกทำอะไรลงไป! แกเป็นแค่ฮันเตอร์ไร้แต้มกากๆ ทำไมถึงมีอำนาจสั่งการระบบระดับนั้นได้!" เสียงตะโกนแหบแห้งด้วยความหวาดกลัวหลุดออกมาจากปากของคนที่เคยถือไพ่เหนือกว่า เร็นค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งสงบระเบิดออกมาในพริบตา แสงสีฟ้าอ่อนๆ จากระบบลึกลับปรากฏขึ้นรอบตัวเขาเป็นประกายระยิบระยับ ดึงดูดสายตาของทุกคนในห้องให้จดจ้องด้วยความหวาดผวา "ฮันเตอร์ไร้แต้มอย่างนั้นหรือครับ?" เร็นก้าวเท้าเข้าไปใกล้ทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังสะท้อนก้องกังวาน "พวกคุณมองไม่เห็นค่าของพลังที่แท้จริง เพราะมัวแต่ก้มหน้าตักตวงผลประโยชน์จากซากศพของเพื่อนร่วมอาชีพ… แต่น่าเสียดาย ที่วันนี้ เกมโชว์ของพวกคุณ มันจบลงแล้วล่ะครับ" เซร่าชักดาบออกจากฝักเพียงครึ่งนิ้ว เสียงเหล็กเสียดสีกับปลอกดาบดัง 'กริ๊ก' เบาๆ แต่กลับคมกริบพอที่จะทำให้ทุกคนในห้องไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เร็นหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นพิเศษขึ้นมา หน้าจอสว่างวาบแสดงข้อความแจ้งเตือนจากระบบที่เชื่อมต่อตรงกับเครือข่ายความมั่นคงสูงสุดของสมาคมฮันเตอร์ระดับโลก นิ้วเรียวกดสัมผัสหน้าจอเพื่อยืนยันคำสั่งครั้งสุดท้าย เสียงระบบดิจิทัลสังเคราะห์ดังขึ้นกังวานในโสตประสาทของทุกคน [ยืนยันคำสั่ง: ถอดถอนสิทธิ์การบริหารทั้งหมดของเขตสาม และริบทรัพย์สินของคณะกรรมการทุจริตเข้าสู่กองทุนกลาง] ผู้อำนวยการทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก ความมั่งคั่งและอำนาจที่สั่งสมมาหลายปีพังทลายลงภายในเวลาไม่ถึงหนาที ทว่า… ในขณะที่สถานการณ์กำลังคลี่คลายไปในทิศทางที่เร็นเป็นผู้กุมชัยชนะอย่างเบ็ดเสร็จ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึกสมาคม ไฟฉุกเฉินกะพริบวับวาบสาดส่องบรรยากาศให้กลายเป็นสีเลือด หน้าจอหลักของห้องประชุมที่ควรจะดับลง กลับถูกแทนที่ด้วยภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดชั้นใต้ดินระดับ S ซึ่งเป็นเขตหวงห้ามสูงสุด ร่างของชายสวมหน้ากากสีเงินยวดยาวคนหนึ่งกำลังยืนอยู่หน้าห้องนิรภัยโบราณ พร้อมกับถือศีรษะของรองประธานสมาคมคนเก่าโยนทิ้งลงบนพื้นอย่างไร้ความปรานี ก่อนที่เขาจะหันหน้าตรงมายังเลนส์กล้อง แล้วยกนิ้วขึ้นชี้มาที่หน้าจอโดยตรง ราวกับมองทะลุผ่านมาหาเร็นได้ผ่านระยะทางนับร้อยเมตร "เจอตัวแล้ว… ของเล่นชิ้นโปรดของท่านเร็น" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังลอดออกมาจากลำโพงห้องประชุม พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่สลักอยู่บนหน้ากากเงินนั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความสะใจในครั้งนี้ด้วยนะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่