ดันเจี้ยนระดับ B ที่มีเจ้าของ

แรงกระแทกจากใบพัดแฝดของเฮลิคอปเตอร์รบหุ้มเกราะรุ่น *Valkyrie-X* กวาดเศษซากหินปูนและฝุ่นผงภายในดันเจี้ยนระดับ B ให้ปลิวว่อนเป็นวงกว้าง ประกายไฟสีส้มจากการเสียดสีของระบบลงจอดตัดผ่านความมืดมิดของผนังถ้ำที่ชื้นแฉะ แรงลมมหาศาลทำให้ชายผ้าคลุมของเซร่าสะบัดไหวอย่างรุนแรง ทว่าร่างระหงของเธอกลับยืนปักหลักนิ่งสนิทราวกับรูปสลักหินอ่อน ดวงตากลมโตสีนิลกวาดมองยานพาหนะมูลค่าหลายพันล้านเครดิตที่จอดนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาที่ฉายความประหลาดใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ประตูห้องโดยสารไฮดรอลิกเลื่อนเปิดออกพร้อมกับไอความเย็นที่พวยพุ่งออกมา เสียงรองเท้าหนังชั้นดีกระทบลงบนพื้นหินกรวดในดันเจี้ยนดังขึ้นเป็นจังหวะหนักแน่น ชายในชุดสูทสากลตัดเย็บอย่างประณีตปรากฏกายขึ้น เขาคือเลขาธิการส่วนตัวของผู้บริหารสูงสุดแห่งกลุ่มบริษัทเวลธ์เทค "ยินดีต้อนรับครับ นายท่านเร็น" เสียงทุ้มต่ำกราบเรียนด้วยความน้อมนิ่ง พร้อมกับโค้งตัวลงเก้าสิบองศาอย่างผู้ดีเก่า "ยานสำรวจและทีมสนับสนุนภาคสนามรหัส 'โอดิน' พร้อมปฏิบัติการตามคำสั่งเรียบร้อยแล้วครับ วงเงินสำรองฉุกเฉินถูกปลดล็อกโดยไม่มีเพดานจำกัด... ตามบัญชีดำที่คุณชายถือครองครับ" เร็นไม่ได้หันไปมองเลขาธิการผู้นั้นทันที นิ้วเรียวยาวของเขายังคงลูบไล้ด้ามจับมีดสั้นเล่มเก่าที่ผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน ดวงตาคมกริบกวาดมองลึกเข้าไปในอุโมงค์มืดทึบเบื้องหน้า ซึ่งเป็นเขตแดนชั้นในของดันเจี้ยนระดับ B ที่สมาคมฮันเตอร์ขึ้นป้ายเตือนว่าเป็น 'เขตอันตรายถึงชีวิต' แต่สำหรับเขานี่คือจุดเริ่มต้นของการทวงคืนทุกอย่างที่ควรจะเป็น "เซร่า" เร็นเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่น่าเกรงขาม "ค่ะ... ฉันพร้อมแล้วค่ะเร็น" เซร่าตอบรับทันที มือเรียวเรียวกระชับด้ามดาบคาตานะในฝักสีดำสนิท สายตาของเธอหันมามองชายหนุ่มด้วยความภักดีที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำบรรยายใดๆ จะทดแทนได้ เธอยังจำความรู้สึกในวันที่เขาเป็นเพียงฮันเตอร์ไร้แต้มที่ถูกสังคมเหยียบยละทิ้ง วันที่เธอเลือกหันหลังให้สมาคมเพื่อเดินเคียงข้างเขา... และในวันนี้ ชายคนเดิมกำลังเหยียบย่ำโครงสร้างอำนาจทั้งหมดด้วยปลายนิ้ว "อย่าเพิ่งรีบเร่งขนาดนั้น" เร็นหันกลับมามุมปากหยักยิ้มบางเบา ทว่าแววตากลับเยือกเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลก "พวกมันอุตส่าห์จัดเตรียม 'เจ้าบ้าน' เอาไว้ต้อนรับเราอย่างอบอุ่นในดันเจี้ยนส่วนตัวแห่งนี้แล้ว... ถ้าเราไม่เข้าไปทักทายให้สมเกียรติ คงเสียมารยาทแย่" ก้าวเท้าแรกเหยียบย่างขึ้นสู่บันไดเหล็กของเฮลิคอปเตอร์ แรงกดดันมหาศาลจากมานาเร้นลับภายในดันเจี้ยนพยายามกดทับโสตประสาท แต่ม่านพลังงานสีฟ้าครามที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากแหวนอัจฉริยะบนนิ้วมือของเร็นกลับสลายแรงกดดันนั้นอย่างไร้ร่องรอย ระบบเลเวลอัปฮันเตอร์ส่งเสียงแจ้งเตือนเบาๆ ในโสตประสาท [ ตรวจพบสนามพลังงานมานาความหนาแน่นสูงระดับ B+ ] [ ทำการซิงโครไนซ์กับระบบเครือข่ายดาวเทียมทางการเงิน... ปลดล็อกสิทธิ์การเข้าถึงข้อมูลลับของดันเจี้ยน ] [ เป้าหมาย: สำรวจรังของ 'กิลด์เงาอัสนี' และเก็บกู้หลักฐานการทุจริต ] เฮลิคอปเตอร์รบเคลื่อนตัวทะยานขึ้นสู่เพดานดันเจี้ยนอย่างไร้เสียง ก่อนจะบินลัดเลาะไปตามอุโมงค์หินงอกหินย้อยขนาดยักษ์ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดินลึกกว่าสามร้อยเมตร ภายในห้องโดยสารที่ตกแต่งด้วยวัสดุกันกระสุนและหน้าจอโฮโลแกรมแสดงแผนผังความร้อน เร็นนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ ในขณะที่เซร่ายืนมือเกาะราวเหล็กคอยสังเกตการณ์รอบด้านอย่างระมัดระวัง "ดูเหมือนว่าข่าวการตายของฉันในดันเจี้ยนระดับ S จะทำให้พวกมันชะล่าใจไปพอสมควร" เร็นกล่าวขึ้นทำลายความเงียบ นิ้วมือเคาะเบาๆ บนพนักพวางแขน "การที่กิลด์ระดับกลางอย่างเงาอัสนีกล้าฮุบดันเจี้ยนส่วนบุคคลระดับ B แห่งนี้ไว้โดยไม่แจ้งสมาคม... แสดงว่าเบื้องหลังต้องมีระดับสูงในสมาคมถือหางอยู่" "คุณกำลังจะบอกว่า... ผู้อำนวยการฝ่ายตรวจสอบมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยอย่างนั้นหรือคะ" เซร่าหันมามองด้วยแววตาคมกริบ "ไม่ใช่แค่มีส่วนเกี่ยวข้อง..." เร็นแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาฉายประกายอำมหิตชั่ววูบ "แต่ไอ้สารเลวนั่นแหละที่เป็นคนเซ็นอนุมัติงบประมาณกบฏให้พวกมันใช้เป็นทุนในการกวาดล้างทีมของฉันเมื่อสามปีก่อน" บรรยากาศภายในห้องโดยสารอึมครึมลงทันตาเห็น ความแค้นที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ท่าทีสุขุมนุ่มลึกเริ่มแผ่ซ่านออกมาราวกับคลื่นพลังงานที่ทำให้อากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เลขาธิการส่วนตัวที่นั่งอยู่ด้านหน้าถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้จะผ่านการทำงานกับมหาเศรษฐีมานับไม่ถ้วน แต่ความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวของเร็นในเวลานี้กลับน่ากลัวยิ่งกว่าสัตว์อสูรระดับ S เสียอีก *ตึ้ง!* ตัวยานสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงกะทันหัน สัญญาณไฟสีแดงฉานกะพริบวาบไปทั่วห้องโดยสาร เสียงระบบคอมพิวเตอร์ออนบอร์ดประกาศเตือนภัยด้วยน้ำเสียงสังเคราะห์ที่ร้อนรน [ เตือนภัย! ตรวจพบการล็อกเป้าจากอาวุธปล่อยเวทมนตร์ระยะไกล ] [ แหล่งกำเนิด: ฐานบัญชาการใต้ดินกิลด์เงาอัสนี ] [ คำเตือน: แรงกระแทกในอีก 5... 4... ] "มาไวเสียจริง" เร็นสบถเบาๆ ทว่าริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นอย่างเย้ยหยัน เขาไม่มีทีท่าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มือขวายกขึ้นแตะที่หน้าจอสัมผัสเบื้องหน้าแล้วกดปุ่มสีทองอร่ามที่สลักตราสัญลักษณ์ตระกูล "เปิดระบบป้องกันขั้นสูงสุด... และทำการยิงสวนกลับด้วยขีปนาวุธนำวิถี 'เดתส์เรย์' ทันที" สิ้นคำสั่งของเร็น ฝาครอบโลหะด้านข้างลำตัวเฮลิคอปเตอร์เปิดออกอัตโนมัติ เผยให้เห็นปากกระบอกปืนพลาสมาอณูพลังงานสูงที่กำลังเรืองแสงสีฟ้าเจิดจ้า แรงระเบิดจากการตอบโต้สะท้อนสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งโถงดันเจี้ยน แสงสว่างวาบราวกับดวงอาทิตย์ดวงที่สองสาดส่องทะลุทะลวงความมืดมิด เผยให้เห็นกองกำลังติดอาวุธนับร้อยคนที่ตั้งแนวรับอยู่เบื้องล่างกำลังเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด พวกมันไม่มีวันรู้เลยว่า การเลือกเป็นศัตรูกับชายที่กุมทรัพยากรทางการเงินทั้งทวีป... คือความผิดพลาดเดียวในชีวิตที่จะไม่มีวันได้รับการอภัย เร็นลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทให้เข้ารูปอย่างเนียบกริบ สายตาดุดั่งพญาอินทรีมองลอดกระจกใสลงไปยังฐานทัพของศัตรูที่กำลังพังทลายลงทีละน้อยด้วยฝ่ามือของเขาเอง "ไปกันเถอะ เซร่า" เร็นเอ่ยเสียงนุ่ม ทว่าเด็ดขาด "ถึงเวลาไปทวงหนี้เลือดที่พวกมันติดค้างเราไว้แล้ว" ในวินาทีที่ประตูปืนใหญ่พลาสมานัดสุดท้ายระเบิดทำลายประตูทางเข้าหลักของฐานทัพศัตรูจนราบเป็นหน้ากลอง แสงไฟสปอตไลท์จากเฮลิคอปเตอร์ก็สาดส่องลงไปตรงใจกลางห้องโถงใหญ่ เผยให้เห็นร่างของชายชราในชุดคลุมนักเวทชั้นสูงผู้เป็นหัวหน้ากิลด์เงาอัสนี กำลังยืนตัวสั่นเทาอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง และสิ่งที่ทำให้สีหน้าของมันซีดเผือดจนไร้สีเลือด... ไม่ใช่เพราะอานุภาพของอาวุธทำลายล้าง หากแต่เป็นภาพของชายหนุ่มในชุดสูทผู้ก้าวลงมาจากยาน ด้วยแววตาที่มันจำได้ไม่มีวันลืม—ใบหน้าของคนที่มันเคยคิดว่าถูกฝังกลบไว้ใต้ซากศพในดันเจี้ยนระดับ S เมื่อสามปีก่อน! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ จุดนี้ ฝากกดติดตามและกดหัวใจเพื่อเป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะครับ