การสวนกลับของขยะสังคม

“นายคิดจริงๆ หรือวะว่าเศษสวะไร้แต้มอย่างแก จะมีปัญญาเดินออกจากดันเจี้ยนระดับ B สภาพครบสามสิบสองได้?” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงหินอัคนีอันร้อนระอุ กลิ่นคาวเลือดและไอความร้อนผสมปนเปกันจนแทบหายใจไม่ออก กอร์ดอน หัวหน้าปาร์ตี้ฮันเตอร์ ‘เขี้ยวอัสนี’ ยืนค้ำหัวร่างที่ทรุดลงกับพื้น รองเท้าบูทหนAหุ้มเกราะเหยียบย่ำลงบนหลังมือของเร็นอย่างไร้ความปรานี แรงกดมหาศาลบดขยี้กระดูกจนเกิดเสียงกรอบแกรบ แต่น่าแปลกที่ไม่มีแม้แต่เสียงร้องครวญครางหลุดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผากของชายหนุ่ม เร็นเงยหน้าขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคมกริบสีนิลกาฬไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงประกายความเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกที่แผ่ซ่านจนกอร์ดอนต้องชะงักมือไปชั่วขณะโดยไม่รู้ตัว “แก… มองอะไรวะไอ้สวะ!” กอร์ดอนคำรามด้วยความหงุดหงิดที่ไม่อาจหาญความหวาดกลัวในแววตานั้นได้ เขาเงื้อดาบเคลือบมานาขึ้นหมายจะปลิดชีพเหยื่อที่หมดประโยชน์ “ในเมื่อแกมันไร้ประโยชน์และเป็นตัวถ่วง ก็จงตายเป็นปุ๋ยอยู่ในดันเจี้ยนนี้ซะเถอะ! สมบัติทั้งหมดที่แกหามาได้ สมาคมจะรับช่วงต่อเอง ฮ่าๆๆ!” *ฉับ!* คมดาบไม่ได้ตกลงบนร่างของเร็นอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับสะท้อนแสงประกายสีเงินยวงที่วาดผ่านความมืดด้วยความเร็วสูงจนมองแทบไม่ทัน เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ทำให้บรรยากาศในโถงหินบิดเบี้ยว กอร์ดอนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง มองแขนขวาของตนเองที่หลุดกระเด็นพร้อมกับเลือดที่พุ่งทะลักเป็นสาย “อะ… อะไรกันวะ?!” ร่างระหงในชุดเกราะสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงาของเสาหิน ดาบคาตานะในมือเรียวขาวยังคงมีหยดเลือดหยดติ๋งลงสู่พื้นหิน เซร่า ฮันเตอร์สาวระดับ S ผู้เยือกเย็นและงดงามราวกับเทพีแห่งความตาย ยืนตระหง่านบังร่างของเร็นเอาไว้ รังสีอำมหิตระดับ S แผ่พุ่งกดทับจนสมาชิกปาร์ตี้เขี้ยวอัสนีที่เหลือถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น หายใจไม่ออกราวกับมีภูเขาทั้งลูกกดทับหน้าอก “ใครอนุญาตให้แกแตะต้องเขา… สวะก็คือสวะ วันนี้พวกแกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเลือกวิธีตาย” เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของทุกคนในที่นั้น เซร่าไม่ได้หันกลับมามองเร็น แต่สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากมือใหญ่ที่แตะเบาๆ ลงบนไหล่ของเธอ เร็นค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นยืน ร่างกายที่เคยสะสะรอยแผลจากการถูกหักหลังและกลั่นแกล้ง บัดนี้กลับถูกชะล้างด้วยพลังงานสีดำสนิทที่แผ่ออกมาจากห้วงลึกของระบบ—ระบบที่เพิ่งถูกปลดล็อกด้วยข้อเสนอของ “เงาแห่งทวีป” “ขอบคุณนะ เซร่า” เร็นเอ่ยเสียงเรียบ แต่เต็มไปด้วยพลังอำนาจที่ทำให้หญิงสาวใจเต้นระรัว เร็นก้าวเดินผ่านหน้าเซร่าไปช้าๆ รองเท้าบูทกระทบพื้นหินดัง กัป! กัป! ทุกย่างก้าวสร้างแรงกดดันมหาศาลยิ่งกว่าแรงโน้มถ่วง ดวงตาสนิทสีนิลมองตรงไปยังกอร์ดอนที่กำลังดิ้นรนกุมแผลด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ชายผู้เคยเหยียบย่ำเขาอย่างไร้ความปรานี บัดนี้กลับกลายเป็นลูกกวางน้อยที่ติดอยู่ในกรงเล็บของมรณะ “แก… แกมันแค่ฮันเตอร์เลเวล 1 ไร้แต้ม! แกทำแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย สมาคมไม่ปล่อยแกไว้แน่!” กอร์ดอนตะโกนเสียงสั่นเครือ ถอยหลังกรูดจนชิดผนังถ้ำ “สมาคมงั้นหรือ?” เร็นมุมปากกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของเพชฌฆาตผู้กุมชะตากรรมของทุกสรรพสิ่ง “ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป สมาคมที่แกภาคภูมิใจนักหนา… จะต้องกราบกรานขอร้องชีวิตจากฉัน” ปลายนิ้วเรียวของเร็นแตะลงบนอากาศว่างเปล่า หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานขนาดมหึมาปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในโสตประสาทของทุกคนในดันเจี้ยน [ติ๊ง! ยืนยันการเชื่อมต่อเครือข่ายอำนาจระดับทวีป] [ปลดล็อกสิทธิ์ขาด: การซื้อกิจการสมาคมฮันเตอร์ภาคพื้นตะวันตกทั้งหมด] [ยอดเงินในบัญชีปัจจุบัน: 999,999,999,999 เครดิต] สมาชิกปาร์ตี้เขี้ยวอัสนีที่เหลือต่างอ้าปากค้าง สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ เงินจำนวนนี้มันมากกว่างบประมาณของประเทศเสียอีก! เร็นควักการ์ดสีดำขลิบทองประกายแสงลึกลับออกมาจากกระเป๋าเสื้อ หยิบมันขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะปาลงตรงหน้ากอร์ดอนที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น “ถ้าอยากรู้ว่าฉันมีปัญญาไหม…” เร็นก้มตัวลงกระซิบข้างหูกอร์ดอนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ “พรุ่งนี้เช้า… บริษัทของแกและตระกูลของพวกแก จะถูกกวาดล้างจนไม่เหลือแม้แต่เศษอิฐ… ด้วยเงินเพียงบาทเดียวของฉันเอง” กอร์ดอนเบิกตากว้างจนแทบถล่นออกจากเบ้า ร่างกายสั่นเทาด้วยความสิ้นหวังขั้นสุดเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวเองเพิ่งไปประกาศสงครามกับใคร ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังขึ้นจากปากทางเข้าดันเจี้ยน เสียงโลหะกระทบกันเป็นระเบียบพร้อมเพรียงบ่งบอกถึงกองกำลังติดอาวุธระดับสูงที่เคลื่อนพลเข้ามาปิดล้อมพื้นที่โดยสมบูรณ์ แสงไฟจากคบเพลิงส่องกระทบสัญลักษณ์รูปมงกุฎสีทองบนอกเสื้อของผู้นำกองกำลังที่เดินนำหน้าเข้ามา ชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานผู้เป็นถึงรองประธานสมาคมหลัก รีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าลงแทบเท้าของเร็นทันทีโดยไม่สนศักดิ์ศรีใดๆ ทั้งสิ้น “ทะ… ท่านเร็น! ทางเราทำตามคำสั่งโอนกรรมสิทธิ์เสร็จสิ้นแล้วครับ! ทุกอย่าง… เป็นของท่านแล้ว!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกับความสะใจนี้ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่ขอสัญญาว่าจะจัดหนักความฟินให้ทุกท่านในตอนหน้าอย่างแน่นอนครับ