ทัณฑ์สวรรค์สุดท้าย

รอยแยกมิติเบื้องบนฉีกกระชากออกดั่งผืนผ้าแพรราคาถูก ร่างเงาลึกลับในอาภรณ์สีทองคำขาวไร้ที่ติปรากฏกายขึ้นพร้อมกับรัศมีกดดันที่ทำให้ห้วงอากาศรอบด้านถึงกับบิดเบี้ยวเป็นเกลียวคลื่น กระบี่ในมือของมันสะท้อนแสงเจิดจ้าบาดตาจนทุกผู้คนในลานพิธีต้องหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด นี่มิใช่ผู้ฝึกตนธรรมดา... แต่นี่คือทัณฑ์สวรรค์ในรูปแบบรูปลักษณ์มนุษย์ ผู้ลงทัณฑ์แห่งเขตแดนเบื้องบนที่ถูกส่งมาเพื่อลบชื่อของ "ไป๋เฉิน" ออกจากวัฏสงสารอย่างแท้จริง "อาจารย์... ถอยไป!" เสียงคำรามของไป๋เฉินดังขึ้นพร้อมกับที่ร่างของเขาพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนฟ้า ดวงตาคู่นั้นที่เคยพราวระยับด้วยประกายเจ้าเล่ห์ บัดนี้กลับแดงก่ำดั่งโลหิต พลังปราณโบราณที่หลับใหลอยู่ก้นบึ้งจิตวิญญาณถูกกระชากออกมาใช้จนหมดสิ้น อักขระสีทองนับหมื่นลอยวนรอบกายเขา ประดุจเกราะเทพที่พร้อมแหลกสลายไปพร้อมกับเจ้าของ ทว่า มู่หรั่นชิงผู้ยืนหยัดเคียงข้างมาตลอด ย่อมไม่อาจปล่อยให้ศิษย์ตัวแสบของนางต้องรับภาระอันหนักอึ้งนี้เพียงลำพัง ใบหน้าอันงดงามล่มเมืองของนางซีดเผือดไร้สีเลือด แต่แววตากลับเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ นางไม่เคยเอ่ยคำว่ารักสักครั้งตั้งแต่ก้าวเข้าสู่วิถีเซียน แต่ในยามนี้ กระบี่น้ำแข็งร้อยลี้ในมือของนางกลับสั่นสะท้อนเสียงร้องโหยหวน ประหนึ่งรับรู้ถึงเจตจำนงอันเด็ดเดี่ยวที่จะเผาผลาญแม้แต่ดวงจิตของตนเองเพื่อปกป้องเขา เปรี้ยง! เสียงสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์คำรามก้องฟ้า มันมิใช่สายฟ้าสีม่วงหรือสีทองธรรมดา หากแต่เป็นอัสนีบาตสีดำสนิทที่แฝงกลิ่นอายแห่งความตายและการดับสูญ พลังทำลายล้างของมันแผ่ขยายเป็นวงกว้างนับร้อยลี้ พื้นดินเบื้องล่างแตกแยกออกเป็นเหวลึก ปราณกระบี่ของเงาลึกลับฟาดฟันลงมาดั่งภูเขาถล่มทับลงใส่ศีรษะของไป๋เฉินที่กำลังฝืนเร่งพลังระดับมหาเทพเกินขีดจำกัด กระอัก! โลหิตสีแดงฉานพ่นทะลักออกจากปากของไป๋เฉิน ร่างกายของเขาเริ่มมีรอยปริร้าวราวกระเบื้องเคลือบที่ถูกเผาไฟ พลังปราณย้อนกลับเข้าโจมตีจุดชีพจรจนเส้นเอ็นทั่วร่างขาดสะบั้น หากสายฟ้าดอกนี้ผ่าลงมาซ้ำอีกเพียงคราเดียว ดวงวิญญาณของเขาจักแตกสลายไม่แม้แต่จะมีโอกาสได้เกิดใหม่ "ไป๋เฉิน... เจ้ายังติดหนี้สุราข้าอยู่อีกไหหนึ่งนะ" เสียงหวานเยือกเย็นที่มักจะเอ่ยตักเตือนเขาด้วยความดุดันเสมอ บัดนี้กลับแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนล้ำลึกที่หาได้ยากยิ่ง มู่หรั่นชิงสะบัดกายวูบเดียว ร่างระหงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์พุ่งแทรกตัวผ่านม่านอัสนีบาตสีดำเข้าไปยืนขวางอยู่เบื้องหน้าไป๋เฉินอย่างไม่เกรงกลัวความตาย "อาจารย์! อย่า! หลบไปเดี๋ยวนี้!" ไป๋เฉินแผดเสียงร้องสุดเสียง หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น ความหวาดกลัวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตมิใช่ความตาย หากแต่เป็นการสูญเสียสตรีผู้เป็นดั่งดวงใจนี้ไปตลอดกาล แต่มู่หรั่นชิงหาได้ถอยไม่ นางยกกระบี่น้ำแข็งร้อยลี้ขึ้นชี้ฟ้า เคล็ดวิชาสูงสุดแห่งยอดเขาเหมันต์สวรรค์ 'เหมันต์นิรันดร์ , ผ,ลานวิญญาณ' ถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นจากหางตาของนาง กลายเป็นผลึกน้ำแข็งประกายเพชรท่ามกลางสายฟ้าฟาด ตูมมมมม! พลังมหาศาลปะทะกันจนเกิดเป็นคลื่นกระแทกสีขาวโพลนปกคลุมไปทั่วทั้งรัศมีสามร้อยลี้ แรงระเบิดทำให้มิติฉีกขาดเป็นรอยแผลเหวอะหวะ สายฟ้าทัณฑ์สวรรค์สายนั้นมิได้ตกกระทบลงบนร่างของไป๋เฉิน แต่มันกลับถาโถมเข้าใส่ร่างของมู่หรั่นชิงที่กางอาคมรับแรงกระแทกไว้แทนที่ทั้งหมด! ร่างของนางสะท้านเฮือก โลหิตสีแดงสดพ่นออกจากริมฝีปากบางเฉียบ ย้อมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางให้กลายเป็นสีแดงชาด รัศมีเซียนอันสูงส่งรอบกายดับวูบลงในพริบตา เปลวเพลิงแห่งชีวิตของนางริบหรี่ดั่งเทียนไขต้องลมพายุ "อาจารย์...!" ไป๋เฉินพุ่งเข้าไปคว้าR่างที่กำลังร่วงหล่นลงมาสู่อ้อมแขนของตนเองได้อย่างเฉียดฉิว สัมผัสที่คุ้นเคยบัดนี้เย็นเฉียบราวก้อนน้ำแข็ง หัวใจของมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ในอดีตแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ มือที่เคยถือกระบี่สะท้านฟ้าสั่นเทาขณะโอบกอดร่างบางไว้แนบอก "เจ้า... เด็กดื้อ..." มู่หรั่นชิงแย้มยิ้มบางเบาออกมาท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมาราวกับฟ้าดินกำลังไว้ทุกข์ ดวงตาคู่นั้นที่เคยเย็นชาไร้ความรู้สึก บัดนี้ทอประกายอบอุ่นและอาลัยอาวรณ์ยิ่งนัก "ในที่สุด... ข้าก็ได้ปกป้องเจ้า... เป็นครั้งแรก..." "ข้าไม่ต้องการให้ท่านปกป้อง ข้าขอแค่ท่านปลอดภัย!" น้ำตาของลูกผู้ชายไหลรินผสมปนเปไปกับหยาดโลหิต ไป๋เฉินผนึกกำลังปราณเฮือกสุดท้าย ถ่ายเทพลังชีวิตทั้งหมดของตนเองเข้าไปในร่างของนางเพื่อพยุงลมหายใจที่ใกล้ดับสูญ ทว่า บนท้องนฟ้า ร่างเงาลึกลับในอาภรณ์สีทองคำขาวหาได้หยุดมือไม่ มันยกกระบี่ขึ้นชี้ตรงมายังเบื้องล่างอีกครา เมฆทัณฑ์สวรรค์ระลอกที่สองกำลังก่อตัวขึ้นด้วยความเกรี้ยวกราดที่ทวีคูณเป็นร้อยเท่า เสียงคำรามกึกก้องราชาแห่งฟ้าดินประกาศกร้าวว่าความผิดฐานฝืนลิขิตสวรรค์ยังไม่ได้รับการชดใช้จนหมดสิ้น! ไป๋เฉินค่อยๆ วางร่างของมู่หรั่นชิงลงบนพื้นพฤกษาอย่างทะนุถนอมที่สุด เขายันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาที่เคยมีแต่ความตื่นตระหนกแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันดั่งพญายมผู้ควบคุมความตาย ออร่าสีดำทมิฬพวยพุ่งทะยานเสียดฟ้า กลิ่นอายของมหาเทพกระบี่ไร้พ่ายที่แท้จริงตื่น เขากำชับเศษกระบี่ในมือแน่น แม้ร่างจะแทบแหลกสลาย แต่จิตวิญญาณกลับแข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กกล้า "หากสวรรค์ต้องการพรากนางไปจากข้า..." ไป๋เฉินเงยหน้าขึ้นจ้องมองเงาลึกลับบนฟ้าด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำก้องกังวานเสียดแทงถึงห้วงนรกและสวรรค์ "วันนี้ ข้า... จะสับทำลายบัลลังก์ของพวกมันให้ราบเป็นหน้ากลอง!" ทันใดนั้น เงาลึกลับบนฟ้ามิได้ลงมือโจมตีดังเช่นคราแรก แต่มันกลับลดกระบี่ลงช้าๆ พร้อมกับเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้ลมหายใจของไป๋เฉินต้องสะดุดกุนกุน... ถ้อยคำที่เปิดเผยความจริงอันน่าตกใจเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของมู่หรั่นชิง และทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่ซึ่งแลกมาด้วยชีวิตของนาง! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันอุปสรรคเคียงบ่าเคียงไหล่กันมา ณ ที่นี้นะครับ