ปาฏิหาริย์แห่งรักแท้

"เจ้าเลือกทางนี้... แม้แต่วิญญาณก็จักไม่เหลือให้เวียนว่ายในวัฏสงสาร" เสียงของเงาลึกลับบนห้วงนภาดังก้องกังวานดุจห้วงอเวจีถล่มทลาย แรงกดดันระดับมหาเทพกดทับลงมาจนพื้นศิลาใต้เท้าของไป๋เฉินและมู่หรั่นชิงแตกร้าวเป็นใยแมงมุม ทว่าในวินาทีที่ความเป็นความตายอยู่ห่างกันเพียงเส้นด้าย มู่หรั่นชิงกลับมิได้แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ดวงตาคู่งามที่เคยเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปี บัดนี้กลับทอประกายอบอุ่นอย่างที่ไป๋เฉินไม่เคยเห็นมาก่อน นางหันมามองศิษย์ตัวแสบผู้สร้างความปั่นป่วนให้แก่หัวใจของนางมาโดยตลอด รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนเรียวปากสีชาดประดุจบัวหิมะแรกแย้มกลางฤดูหนาว "อาจารย์..." ไป๋เฉินส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ หัวใจของเขาเจ็บแปล๊บราวกับถูกคมกระบี่นับพันเล่มกรีดแทง ถ้อยคำที่เงาลึกลับเอ่ยออกมาก่อนหน้านี้ยังคงก้องกังวานในโสตประสาท— *แท้จริงแล้วพลังของมู่หรั่นชิงคือผนึกพันธนาการที่ค้ำจุนสมดุลแห่งฟ้าดิน หากนางละวางความเย็นชาและมอบใจรักให้แก่ผู้ใด พันธนาการนั้นจะสลาย และทัณฑ์สวรรค์จะลงทัณฑ์ทำลายล้างวิญญาณของนางให้ดับสูญ!* นี่คือเหตุผลที่นางต้องเย็นชา... นี่คือเหตุผลที่นางผลักไสเขามาตลอด เพราะนางรู้ดีว่าความรักที่นางมีต่อเขาจะนำพาซึ่งความหายนะ! "เฉินเอ๋อร์..." เสียงหวานใสดังกังวานก้องท่ามกลางเสียงคำรามของสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ "เจ้าเคยบอกว่า... ต่อให้ฟ้าดินพลิกคว่ำ เจ้าก็จะไม่ยอมปล่อยมือจากข้ามิใช่หรือ?" ไป๋เฉินสูดลมหายใจเข้าลึก ภายในอกพลุ่งพล่านด้วยพลังปราณอันเกรี้ยวกราดที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากจิตวิญญาณแห่งมหาเทพกระบี่ไร้พ่าย นัยน์ตาของเด็กหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม รัศมีปราณพวยพุ่งทะยานเสียดฟ้าจนม่านเมฆสีนิลสั่นสะเทือน เขาแค่นหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น ย่างสามขุมเข้าไปโอบกอดเอวบางของหญิงสาวเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น ไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่ออำนาจเบื้องบนแม้แต่น้อย "ฟ้าดินงั้นหรือ? หึ! ต่อให้มันเป็นผู้กำหนดโชคชะตา หากมันบังอาจพรากท่านไปจากข้า วันนี้ข้า... ไป๋เฉินผู้นี้ จะใช้กระบี่ในมือฟันผ่าท้องนภาให้ขาดเป็นสองท่อน!" สิ้นเสียงคำรามของไป๋เฉิน กระบี่บินคู่ใจไร้ลักษณ์เปล่งแสงเจิดจ้าทะยานขึ้นสู่ห้วงนภา มันมิได้พุ่งเข้าจู่โจมเงาลึกลับเบื้องบน หากแต่หมุนวนปกป้องร่างของคนทั้งสองไว้ด้วยค่ายกลกระบี่เก้าชั้นฟ้า ปราณกระบี่บริสุทธิ์หลอมรวมเข้ากับพลังปราณเหมันต์บริสุทธิ์ของมู่หรั่นชิงอย่างแนบเนียน หยินและหยางสมดุล ฟ้าและดินสั่นสะเทือน ความผูกพันอันลึกซึ้งและจริงใจของคนทั้งสองได้หลอมรวมวิญญาณเข้าเป็นหนึ่งเดียวอย่างไร้รอยต่อ *เปรี้ยงงงงงง!* สายฟ้าทัณฑ์สวรรค์สายที่หนาที่สุดและทรงพลังที่สุดผ่าลงมาตรงๆ ประดุจมังกรเงินยักษ์พ่นพิษเพลิงอัสนี หมายจะบดขยี้ดวงวิญญาณของกบฏทั้งสองให้แหลกสลายกลายเป็นจุล แรงปะทะนี้รุนแรงเสียจนมิติรอบด้านบิดเบี้ยว พื้นดินรัศมีร้อยลี้ทรุดตัวลงกลายเป็นหลุมลึก ทว่า ในวินาทีที่สายฟ้าอัสนีสัมผัสกับค่ายกลกระบี่หลอมรวม ปาฏิหาริย์ที่ไม่มีผู้ใดคาดคิดก็บังเกิด! แสงสว่างเจิดจ้าพุ่งทะยานสวนขึ้นไปบนท้องฟ้า คลื่นความรักและความจริงใจอันบริสุทธิ์ที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวของไป๋เฉินและมู่หรั่นชิงได้แผ่ขยายอานุภาพสะเทือนเลื่อนลั่น มันไม่ใช่พลังแห่งการต่อต้านด้วยความเกลียดชัง หากแต่เป็นพลังแห่งการยอมแลกทุกสิ่งเพื่อปกป้องคนที่ตนรัก อานุภาพนี้ทรงพลังเสียจนกฎเกณฑ์ฟ้าดินต้องสั่นคลอน *ตูมมมมม!* สายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ที่ขึ้นชื่อว่าไร้ผู้ต้านทาน กลับถูกพลังแห่งรักแท้ทะลวงจนแตกกระเจิงกลายเป็นละอองแสงสีทองโปรยปรายลงมาดุจหิมะโปรยกลางฤดูใบไม้ผลิ เงาลึกลับบนนภาถึงกับผงถอยหลังไปสามก้าว ลมปราณปั่นป่วนจนหน้ากากที่สวมใส่ร้าวลึก! ไป๋เฉินกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ก้มลงมองใบหน้าอันงดงามของหญิงสาวในอ้อมแขน สบตากับดวงตาคู่หวานที่บัดนี้เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตัน มู่หรั่นชิงซบใบหน้าลงกับอกแผงกว้างของเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างมั่นคง ความหนาวเหน็บในจิตใจที่สะสมมานับร้อยปีบัดนี้ถูกละลายจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูวิญญาณ ทว่า ท่ามกลางความเงียบสงบชั่วขณะหลังพายุทัณฑ์สวรรค์สลายไป เงาลึกลับบนฟ้ามิได้หายลับไป กลับกัน มันค่อยๆ ยกมือขึ้นปลดหน้ากากออกช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความมืดมิด... ดวงตาของมู่หรั่นชิงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนสุดขีด ลมหายใจของนางสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ส่วนไป๋เฉิน... รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของเขากลับเลือนหายไปในพริบตา เมื่อนัยน์ตาคู่คมกวาดมองไปยังใบหน้าที่แท้จริงของบุคคลเบื้องบน—บุคคลที่ควรจะตายไปจากหน้าประวัติศาสตร์เมื่อหมื่นปีก่อน!