อาจารย์ผู้ร้อนรนตามหาศิษย์

ไอสังหารสีครามเข้มข้นสายหนึ่งพวยพุ่งขึ้นเสียดฟ้า ราวกับอสรพิษเหมันต์ที่ตื่นจากการจำศีล ลานหินเบื้องหน้ายอดเขาอัคคีเวลานี้ถูกกดทับด้วยแรงกดดันระดับเสาหลักแห่งสำนักกระบี่สวรรค์ ผู้อาวุโสทั้งสามและศิษย์พี่ใหญ่จ้าวเทียนหยูยืนเรียงราย แววตาของพวกมันเต็มไปด้วยความริษยาและเจตนาฆ่าที่ปิดไม่มิด "ไป๋เฉิน... เจ้าเด็กไร้รากปราณผู้นี้ช่างบังอาจนัก กล้าดีอย่างไรจึงแอบลักลอบเข้ามาในเขตหวงห้ามถ้ำอัคคีบรรพกาล อีกทั้งยังบังอาจกักเก็บพลังงานจิตวิญญาณอัคคีไว้ที่ตัวคนเดียว!" ศิษย์พี่ใหญ่จ้าวเทียนหยูแผดเสียงก้อง มือขวาจับด้ามกระบี่แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความแค้นฝังหุ่นที่เคยเสียหน้าต่อหน้าธารกำนัลในงานประลองยุทธ์ปะทุขึ้นอีกครั้ง ไป๋เฉินมิได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นประสานไว้ที่อก รอยยิ้มมุมปากยังคงมีความเจ้าเล่ห์และกะล่อนตามแบบฉบับของเขา ดวงตาคู่คมพินิจมองคนทั้งสี่ราวกับกำลังมองดูฝูงมดปลวกที่กำลังดิ้นรนบนกระทะทองแดง "ศิษย์พี่ใหญ่... ท่านกล่าวหาข้าเกินไปกระมังครับ?" ไป๋เฉินหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยกระแสปราณที่กดดันจนศิษย์พี่ใหญ่ถึงกับชะงัก "ถ้ำอัคคีแห่งนี้มีป้ายอาคมของสำนักกั้นขวางก็จริง แต่ถ้าหากข้าบอกว่า... เปลวเพลิงที่นี่มันเชื้อเชิญให้ข้าเข้ามาหาเองเล่า พวกท่านจะเชื่อหรือไม่?" "เหลวไหล!" ผู้อาวุโสใหญ่ตบะแก่กล้าก้าวออกมาก้าวหนึ่ง แรงกดดันจากขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว "เด็กเหลือขอ ปากกล้าถึงเพียงนี้ ต่อให้เจ้าเป็นศิษย์สายในของเจ้าสำนัก... เอ๊ย ของยอดเขาเหมันต์สวรรค์ ก็ไม่มีสิทธิ์ครอบครองแก่นแท้เพลิงสุริยันต์! ชักกระบี่ออกมาซะ มิฉะนั้นอย่าหาว่าพวกเราไม่เกรงใจผู้นำยอดเขา!" สถานการณ์ตึงเครียดถึงขีดสุด คมกระบี่ของคนทั้งสี่เริ่มเปล่งประกายแสงวาบวับเตรียมปลิดชีพเด็กหนุ่มผู้ไร้ทางสู้ในสายตาของพวกมัน ทว่า ในวินาทีที่คมกระบี่ยาวกำลังจะพุ่งแหวกอากาศเข้าหาจุดตายของไป๋เฉินนั้นเอง *เปรี้ยง—!* ไม่ใช่เสียงของกระบี่ แต่เป็นเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเก้าชั้นฟ้าและผืนปฐพี! ม่านฟ้าเหนือยอดเขาอัคคีพลันแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ราวกับกระจกที่ถูกค้อนยักษ์ทุบ อุณหภูมิรอบบริเวณที่ร้อนระอุอยู่แล้วกลับดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งในชั่วพริบตา เกล็ดหิมะสีขาวโพลนโปรยปรายลงมาจากอากาศที่ว่างเปล่า กลิ่นอายความเย็นยะเยือกที่สูงส่งและกดขี่ข่มเหงสรรพชีวิตแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ จนแม้แต่ผู้อาวุโสระดับสูงทั้งสามยังต้องใบหน้าถอดสี ถอยหลังกรูดไปสามก้าวด้วยความตื่นตระหนก "น... นั่นมัน...!" ผู้อาวุโสใหญ่เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว ขาสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายเมฆาเหมันต์ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติกลางอากาศ นางมิได้เดิน ทว่าทุกย่างก้าวที่ลอยตัวลงมาพื้นดินเบื้องล่างกลับกลายเป็นน้ำแข็งสีครามใส ใบหน้างามล้ำเลิศไร้ที่ติแต่เย็นชาดุจน้ำแข็งพันปีคู่นั้น ไร้ซึ่งร่องรอยของความรู้สึกใดๆ นอกจาก... ความร้อนรนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งงันอันน่าสะพรึงกลัว มู่หรั่นชิง! ผู้นำยอดเขาเหมันต์สวรรค์ 'กระบี่น้ำแข็งร้อยลี้' มาถึงแล้ว! "คารวะ... คารวะผู้นำยอดเขา..." ผู้อาวุโสทั้งสามรีบประสานมือคำนับด้วยความยำเกรง แม้แต่ศิษย์พี่ใหญ่จ้าวเทียนหยูก็ยังต้องรีบก้มหน้าลงต่ำเพื่อซ่อนแววตาหวาดหวั่น ไม่มีใครกล้าสบตากับสตรีผู้ทรงอำนาจที่สุดคนหนึ่งในสำนักนางนี้ ทว่า มู่หรั่นชิงมิได้ชายตาแลคนเหล่านี้แม้แต่น้อย สายตาคู่คมกริบดุจกระบี่น้ำแข็งกวาดมองไปทั่วถ้ำอัคคีที่พังทลายลงครึ่งหนึ่ง ก่อนที่หัวใจที่เคยสงบนิ่งมาตลอดร้อยปีจะกระตุกวูบอย่างรุนแรง เมื่อนางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายจางๆ ของศิษย์รักผู้เป็นแก้วตาดวงใจที่ติดอยู่ภายในลึกสุดของถ้ำที่กำลังจะถล่มลงมา *โครมคราม!* หินผาขนาดมหึมาถล่มลงมาปิดปากทางเข้าถ้ำอัคคี เสียงระเบิดของหินหนืดด้านในดังอู้หูอื้ออึง บ่งบอกว่าจิตวิญญาณอัคคีคลุ้มคลั่งและกำลังจะกลืนกินทุกสิ่งที่อยู่ข้างใน ดวงตาของมู่หรั่นชิงหดแคบลงชั่วพริบตา ความเย็นชาทั้งหมดบนใบหน้ารenounce สลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความร้อนรนและโทสะที่ระเบิดออกมาจากก้นบึ้งจิตวิญญาณ นางทนไม่ได้... นางไม่มีวันยอมให้เด็กดื้อที่คอยแต่จะสร้างความปั่นป่วนให้หัวใจนางต้องเป็นอะไรไปเด็ดขาด! "หลบไป." น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบจนกระดูกสันหลังผู้ฟังเย็นวาบเอ่ยขึ้นเบาๆ "ผู้นำยอดเขา... คือว่าศิษย์น้องไป๋เฉินเขา..." ศิษย์พี่ใหญ่จ้าวเทียนหยูพยายามจะเอ่ยอ้างความผิดของไป๋เฉินเพื่อดึงความสนใจ *ฉับพลัน!* คลื่นกระบี่สีครามขนาดยักษ์ความยาวนับร้อยวาถูกตวัดออกจากฝักด้วยมือเรียวงามของมู่หรั่นชิง นางไม่แม้แต่จะเหลือบแลฟังคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น พลังปราณเหมันต์สวรรค์ระเบิดออกราวกับคลื่นสึนามิที่แช่แข็งได้แม้กระทั่งวิญญาณ พลังอันไร้เทียมทานนี้พุ่งเข้าชนยอดเขาอัคคีเบื้องหน้าอย่างเต็มรัก! *ตูมมมมมม—!* เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย ภูเขาหินอัคคีลูกใหญ่ที่ตั้งตระหง่านมานับพันปีถูกพลังกระบี่น้ำแข็งผ่าแยกออกเป็นสองเสี่ยงในกระบวนท่าเดียว เศษหินนับล้านชิ้นถูกแรงระเบิดบดขยี้จนกลายเป็นฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่วท้องฟ้า แสงสว่างจ้าจากเปลวเพลิงที่ถูกอัดอั้นพวยพุ่งขึ้นสู่สรวงสวรรค์ตัดกับแสงสีครามของเหมันต์เกิดเป็นภาพทิวทัศน์อันตระการตาและน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด ผู้อาวุโสทั้งสามและจ้าวเทียนหยูถูกแรงกระแทกจากกระบวนท่านี้ซัดจนกระเด็นกระดอนกระอเลือดออกมาคำโต นอนกลิ้งไม่เป็นท่าบนพื้นดิน ห่างออกไปหลายสิบวา พวกเขาเบิกตากว้างด้วยความหวาดผวาถึงขีดสุด นี่คือพลังของ 'กระบี่น้ำแข็งร้อยลี้' ผู้นำยอดเขาเหมันต์สวรรค์ยามที่นางเดือดดาลจริง ๆ หรือ? น่ากลัวเกินไปแล้ว! ท่ามกลางกลุ่มควันและละอองฝุ่นที่ค่อยๆ จางลง เผยให้เห็นร่างของสตรีผู้สูงส่งยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง นางก้าวเดินเข้าไปในใจกลางกองเพลิงที่มอดดับลงด้วยพลังเหมันต์อย่างไม่เกรงกลัวอันตรายใดๆ และที่ตรงนั้น... ใต้ก้อนหินมหึมาที่ถูกผ่าครึ่ง ไป๋เฉินกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ ร่างกายของเขามีร่องรอยบาดแผลจากไฟลวกเล็กน้อย ทว่าแววตากลับเปล่งประกายเจิดจ้าอย่างยิ่งยวด พลังปราณรอบตัวของเขาพุ่งทะยานทะลุขีดจำกัดเดิมอย่างรวดเร็วราวกับเขื่อนแตก! เมื่อเห็นว่าศิษย์รักปลอดภัย มู่หรั่นชิงที่ปกติสุขุมเยือกเย็นมาตลอดกลับทอดถอนหายใจออกมาเบาๆ ความตึงเครียดบนใบหน้างามคลายลงเล็กน้อย นางรีบสาวเท้าเข้าไปใกล้หมายจะตรวจสอบอาการบาดเจ็บของเขา ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวของนางจะทันได้สัมผัสตัวเขา ไป๋เฉินกลับลืมตาขึ้นช้าๆ มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้นางต้องชะงักค้าง "อาจารย์... ท่านร้อนรนขนาดนี้ กลัวว่าสามีตัวน้อยของท่านจะตายคาอก เอ๊ย คาถ้ำอัคคีหรือครับ?" มู่หรั่นชิงชะงักงัน ใบหน้างามขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็วด้วยความเขินอายปนโทสะ นางยังไม่ทันได้เอמהดุเด็กแสบตรงหน้า สายตาคู่คมก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ร่างของไป๋เฉิน... แก่นแท้เพลิงสุริยันต์บรรพกาลที่ควรจะอยู่ใจกลางถ้ำ บัดนี้มันได้หายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว! และในวินาทีนั้นเอง... ผืนฟ้าเบื้องบนที่เพิ่งสงบลง กลับมืดครึ้มลงอีกครั้งในพริบตา เสียงคำรามของอสนีบาตสีทองคำดังสนั่นหวั่นไหวราวกับสวรรค์กำลังพิโรธ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมาครับ — หมึกทองคำข้ามภพ