พันธสัญญาราชันย์สัตว์อสูร

แรงสั่นสะเทือนจากเบื้องล่างดังกึกก้องราวกับมังกรปฐพีพลิกตัว พื้นศิลาอัคคีพันปีที่เคยแข็งแกร่งดุจเหล็กไหล บัดนี้กลับปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ท่ามกลางหุบเหวไร้ก้นบึ้งที่อ้าปากรอรับความตาย มู่หรั่นชิงไม่แม้แต่จะขยับเขยื้อนร่าง นางสะบัดข้อมือเบาๆ คลื่นความเย็นยะเยือกแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง น้ำแข็งสีครามก่อตัวเป็นสะพานศิลาค้ำยันผนังถ้ำไว้ในเสี้ยววินาที ทว่า แรงกดดันมหาศาลที่พวยพุ่งขึ้นมาจากก้นเหวนั้นหาใช่พลังปราณธรรมดา หากแต่มันคือ "จิตสังหาร" ของสัตว์อสูรบรรพกาลที่หลับใหลมานานนับหมื่นปี "อาจารย์ระวัง!" เสียงตะโกนพร้อมกับร่างผอมบางที่พุ่งเข้ามาคว้าเอวบางของนางไว้ในอ้อมแขน ไป๋เฉินหาได้สนใจความอันตรายเบื้องล่างไม่ เขากลับใช้ร่างกายของตนเองปกป้องแผ่นหลังของหญิงสาวจากเศษหินอัคคีที่ร่วงหล่นดุจหามจั่ว กลิ่นอายบุรุษจางๆ และไอความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวศิษย์ตัวแสบ ทำให้น้ำแข็งในใจของมู่หรั่นชิงสั่นไหววูบหนึ่งอย่างควบคุมไม่ได้ "ปล่อยข้า ไป๋เฉิน... เจ้าเด็กคนนี้นี่ ช่างไม่รักตัวกลัวตายเอาเสียเลย" นางเอ่ยเสียงเย็นชาพยายามผลักร่างเขาออก ทว่าดวงตากลับฉายแววไหวระริกที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "ให้ศิษย์ปล่อยมือจากชีวิตของท่าน ยอมให้กระบี่น้ำแข็งร้อยลี้แทงทะลุหัวใจข้าเสียยังง่ายกว่าครับ" ไป๋เฉินยิ้มเจ้าเล่ห์ แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะคับขันถึงขีดสุด แต่แววตาของอดีตมหาเทพกลับทอประกายเย่อหยิ่งท้าทายฟ้าดิน เขากวาดสายตาคมกริบมองลงไปในความมืดมิดเบื้องล่าง ที่ซึ่งดวงตาสีแดงฉานขนาดเท่ากงล้อรถกำลังลืมตาตื่นขึ้น พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สะเทือนไปถึงจิตวิญญาณของผู้ฝึกยنفทุกคน *โฮกกกกกก—!* คลื่นความร้อนระอุผสมผสานกับไอเพลิงบรรพกาลพวยพุ่งขึ้นมาหลอมละลายสะพานน้ำแข็งของมู่หรั่นชิงในพริบตา เปลวเพลิงสีทองอมม่วงแผดเผาทุกสิ่งจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยว นั่นคือ "ราชันย์ออสัญสตาลินเพลิงสุริยัน" อสูรโบราณที่กักขังตัวเองไว้เพื่อดูดซับแก่นแท้แห่งสุริยันมาเป็นเวลาเนิ่นนาน มู่หรั่นชิงสูดลมหายใจเข้าลึก กระบี่น้ำแข็งในมือสั่นระริก ปราณเซียนแท้จริงแผ่พุ่งออกมาจนเกิดเกล็ดหิมะโปรยปรายทั่วถ้ำอัคคี "มันไม่ใช่สัตว์อสูรที่พวกเราจะรับมือได้ในขอบเขตพลังปัจจุบัน... ไป๋เฉิน ถอยไป!" "ใครบอกว่าศิษย์จะสู้กับมันเล่าครับ?" ไป๋เฉินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ร่างของเขาพลิ้วกายก้าวออกไปยืนบังหน้าอาจารย์สาวไว้ด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังเดินชมบุปผาในสวนหลังบ้าน มู่หรั่นชิงขมวดคิ้วมุ่น "เจ้าคิดจะทำบ้าอะไรอีก?" เด็กหนุ่มมิได้ตอบคำเขากลับหลับตาลงชั่วพริบตา ก่อนจะกางฝ่ามือออก วงแหวนอักขระโบราณสีทองอร่ามที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความกดดันระดับบรรพกาล ค่อยๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศ อักขระแต่ละตัวสลักลึกด้วยวิชาลับที่สูญหายไปจากยุทธภพร่วมแสนปี มันคือ "ค่ายกลสะบั้นอสูรบรรพกาล" วิชาประจำตัวของมหาเทพไป๋เฉินในอดีตชาติ! เมื่อราชันย์ออสัญสตาลินเพลิงสุริยันเห็นอักขระนั้น ดวงตาสีแดงฉานที่เคยดุดันกลับฉายแววหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เสียงคำรามที่ก้องกังวานเมื่อครู่พลันเงียบกริบลงทันที แรงกดดันมหาศาลที่กดทับร่างของพวกเขามลายหายไปในพริบตา ราวกับอสูรยักษ์ตรงหน้ากำลังหมอบกราบต่อหน้าผู้เป็นนายเหนือหัว "เจ้า... เจ้าใช้เคล็ดวิชาอันใดกัน?" มู่หรั่นชิงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นางคร่ำหวอดในวิถีเซียนมาหลายร้อยปี ไม่เคยพบเห็นอักขระเวتใดที่ทรงพลังถึงเพียงนี้มาก่อน เพียงแค่กลิ่นอายเดียวก็สามารถสยบสัตว์อสูรระดับบรรพกาลให้คุกเข่าสั่นเทาได้แล้ว ไป๋เฉินหันกลับมาส่งยิ้มพราวเสน่ห์ให้ ริมฝีปากหยักยกย่องรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ความลับของสามี... เอ๊ย ของศิษย์ผู้กตัญญูต่างหากครับอาจารย์" ชั่วขณะนั้น ราชันย์ออสัญสตาลินเพลิงสุริยันแปลงร่างกลายเป็นแสงสีทอง พุ่งเข้ามาคุกเข่าหมอบแทบเท้าของเด็กหนุ่ม ดวงตาคู่โตฉายแววภักดีอย่างไร้เงื่อนไข มันส่งเสียงครางหงิงๆ คล้ายลูกสุนัขตัวน้อยออดอ้อนผู้เป็นนาย ไป๋เฉินเอื้อมมือไปลูบแผงคอสีเพลิงแผ่วเบาพลانเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ "นับแต่นี้ เจ้าจงติดตามข้า ปกป้องนางผู้เป็นดั่งดวงใจของข้า มิฉะนั้น... ข้าจะลบชื่อเจ้าออกจากสารบบฟ้าดินเสีย" อสูรยักษ์พยักหน้ารับคำอย่างจำยอม มันย่อกายลงต่ำเชื้อเชิญให้ทั้งสองขึ้นมาบนหลัง ทว่าในจังหวะที่มู่หรั่นชิงกำลังจะก้าวขึ้นไปตามสัญชาตญาณความระแวดระวัง เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยและเปี่ยมด้วยจิตสังหารอันเยือกเย็น ก็ดังแทรกขึ้นมาจากปากถ้ำเบื้องบน พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันปรากฏตัวขึ้นขวางทางออกสุดท้ายไว้ "ศิษย์พี่ใหญ่... และผู้อาวุโสทั้งสามแห่งสำนักกระบี่สวรรค์ เหตุใดพวกท่านจึงมาอยู่ที่นี่ได้เล่าครับ?" ไป๋เฉินหรี่ตามองผู้มาเยือน รอยยิ้มบนใบหน้าพลันเลือนหาย กลายเป็นความเยียบเย็นที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าอสูรเพลิงเบื้องล่างเสียอีก ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางในยุทธภพนี้ร่วมกันเสมอนะครับ