กับดักในถ้ำอัคคี

โลหิตสีชาดกระเซ็นต้องผนังถ้ำศิลาผุกร่อนจนเกิดเสียงดังฉ่า ควันพิษสีม่วงคล้ำคละคลุ้งไปทั่วบริเวณจนแทบมองไม่เห็นทางเบื้องหน้า "พวกสุนัขรับใช้แห่งสำนักกระบี่มารกลายพันธุ์... ตาถึงไม่เบานี่ที่ตามรอยกลิ่นอายโลหิตของข้ามาได้ถึงเขตแดนรกร้างแห่งนี้" ไป๋เฉินเอ่ยพبطพร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งกุมบาดแผลลึกบริเวณหัวไหล่ซ้าย ร่างกายของเด็กหนุ่มในยามนี้ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อและคราบเลือด แต่แววตาสีดำสนิทกลับปรากฏประกายแสงเยียบเย็นดุจคมกระบี่ที่เพิ่งได้รับการลับคมจากหินผาพันปี เบื้องหลังของเขาคือปากทางเข้า 'ถ้ำอัคคีพันปี' สถานที่ซึ่งแม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตเซียนแท้จริงยังต้องหวาดผวา เพราะภายในนั้นไม่ใช่แค่มีเพียงเปลวเพลิงพิภพที่พร้อมแผดเผาทุกสรรพสิ่งให้มอดไหม้ แต่ยังมีตำนานเล่าขานถึงสัตว์อสูรบรรพกาลที่หลับใหลอยู่เบื้องลึกสุดหยั่ง "ไป๋เฉิน! วันนี้เจ้าไม่ทางรอดเงื้อมมือพวกเราไปได้หรอก คายคัมภีร์วิถีสวรรค์และยอมจำนนเสียโดยดี มิฉะนั้นศพของเจ้าจะไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว!" เสียงคำรามดุดันดังสะท้อนก้องมาจากเงามืดภายนอกถ้ำ พร้อมกับแรงกดดันจากพลังปราณขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์ที่กดทับลงมาจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยว เด็กหนุ่มมุมปากกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นทั้งงดงามและเปี่ยมด้วยความเย้ยหยันในคราเดียวกัน "ยอมจำนนงั้นหรือ? คำนี้ข้าไม่เคยรู้จักมันตั้งแต่เมื่อชาติก่อนแล้ว... อีกอย่าง หากอาจารย์ของข้าผู้เย็นชาปานน้ำแข็งร้อยลี้รู้ว่ามีสุนัขป่าข้างถนนมารุมเห่าหอนใส่ศิษย์รักของนางเช่นนี้ เกรงว่าพวกเจ้าคงไม่มีแม้แต่โอกาสได้ไปเกิดใหม่ในภพภูมิที่ดีหรอกนะ" สิ้นเสียงคำพูด ไป๋เฉินไม่รอช้า เขาซัดเม็ดโอสถระเบิดปราณสามเม็ดเข้าปากในคราเดียว ส่งผลให้เส้นชีพจรทั่วร่างเต้นเร้าด้วยความรุนแรง พลังปราณที่เคยเหือดแห้งกลับทะยานพุ่งพรวดขึ้นราวกระแสน้ำป่าไหลหลาก ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ทว่าในความบ้าคลั่งนั้นยังคงมีความสุขุมลุ่มลึกซ่อนอยู่ ตู้ม! ไป๋เฉินพุ่งทะยานร่างเข้าสู่ความมืดมิดภายในถ้ำอัคคีพันปีทันที โดยมีเงาร่างของผู้อาวุโสสำนักกระบี่มารสามคนพุ่งไล่ตามติดมาอย่างกระชั้นชิด ความร้อนระอุของลาวาเบื้องล่างแผดเผาผิวหนังจนส่งกลิ่นไหม้จางๆ ทว่าสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าความร้อนรุ่มหาใช่เปลวเพลิงไม่... ก๊าซซซ—! เสียงคำรามต่ำทุ้มดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากส่วนลึกที่สุดของถ้ำ แรงสั่นสะเทือนนั้นรุนแรงเสียจนหินงอกหินย้อยด้านบนร่วงหล่นลงมาดั่งห่าฝน ม่านพลังงานสีแดงฉานแผ่ขยายออกมาราวกับคลื่นกระแทกที่มองไม่เห็น มันกวาดล้างทุกสิ่งที่ขวางทางจนแหลละเอียดในพริบตา "น... นั่นมันเสียงอะไรกัน?!" หนึ่งในผู้อำมหิตแห่งสำนักกระบี่มารหน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวที่ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ ไป๋เฉินหยุดฝีเท้าลงบนแท่นหินผาที่ยื่นออกไปเหนือทะเลเพลิงเบื้องล่าง เขากวาดสายตามองไปยังความมืดมิดเบื้องหน้า ที่ซึ่งดวงตาสองดวงขนาดมหึมาเท่ากงล้อโลหิตกำลังลืมขึ้นช้าๆ พร้อมกับไอสังหารอันเก่าแก่และทรงพลังยิ่งกว่าสิ่งใดที่เขาเคยพบเจอมาในดินแดนรกร้างแห่งนี้ "สัตว์อสูรบรรพกาล... มังกรอัคคีเพลิงทมิฬ" ไป๋เฉินพึมพำเบาๆ กับตัวเอง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งในยามที่สถานการณ์แขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตาย ทันใดนั้นเอง เงาร่างอันคุ้นเคยในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราดรดด้วยเกล็ดน้ำแข็งบางเบา ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขาอย่างเงียบเชียบราวกับภูตผี นางยืนอยู่เหนือทะเลเพลิงโดยไม่แม้แต่จะปล่อยให้ปลายเท้าสัมผัสความร้อน รัศมีกระบี่น้ำแข็งร้อยลี้แผ่ขยายออกจนเปลวเพลิงรอบกายต้องสยบยอม มู่หรั่นชิงปรายตามองศิษย์ตัวแสบที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผล น้ำเสียงของนางเยียบเย็นและทรงอำนาจยิ่งกว่าสายลมหนาวแห่งยอดเขาเหมันต์ "ไป๋เฉิน... เจ้าสร้างเรื่องวุ่นวายให้อาจารย์ต้องตามเช็ดล้างอีกแล้วนะ" ไป๋เฉินหันไปสบตากับนาง หัวใจที่เคยเต้นระรัวจากการไล่ล่ากลับสงบนิ่งลงอย่างน่าประหลาด เขายกมือขึ้นเช็ดคราบเลือดที่มุมปากพลางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ศิษย์เพียงแค่ต้องการทดสอบดูว่า... หากข้าเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดจริงๆ อาจารย์ผู้สูงส่งจะยังใจแข็งไม่ยอมมาช่วยข้าจริงหรือเปล่า" มู่หรั่นชิงมิได้เอ่ยคำใดตอบโต้มือเรียวบางดึงกระบี่น้ำแข็งออกจากฝัก ชั่วพริบตานั้น อุณหภูมิภายในถ้ำอัคคีพันปีพลันลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะกุมไปทั่วผนังถ้ำที่ร้อนระอุ ทว่าก่อนที่นางจะได้ก้าวออกไปเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรบรรพกาลเบื้องลึก พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขากลับยุบตัวลงอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นก้องกังวานจากเบื้องล่างสุดหยั่ง! ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านมา ณ ที่นี้นะครับ — หมึกทองคำข้ามภพ