ความทรงจำในอดีตชาติที่ตื่นขึ้น

คมกระบี่สีนิลที่สะท้อนเงาจันทราโลหิตกรีดผ่านความว่างเปล่าจนเกิดเสียงกรีดร้องของห้วงมิติ แรงกดดันจากวิถีกระบี่นี้ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์หรือแม้แต่เซียนทั่วไปจะทานทนไหว มันคือ 'กระบี่สังหารเทพ' วิชามารที่เคยฝังรอยแผลฉกรรจ์ไว้บนดวงวิญญาณของไป๋เฉินในชาติภพก่อน ยามเมื่อปลายกระบี่นั้นพุ่งเข้าประชิด ม่านพลังปราณรอบกายของไป๋เฉินก็สั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว กลิ่นอายคาวเลือดและความเคียดแค้นชิงชังที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ก้นบึ้งแห่งกาลเวลาอันยาวนาน พลันถูกกระชากให้ตื่นขึ้นมาอย่างรุนแรง ภาพเหตุการณ์ในอดีตชาติผุดพรายขึ้นมาในห้วงความคิดดั่งคลื่นพายุคลั่ง วันนั้น... วันที่เขาถูกสหายสนิทและศิษย์ร่วมสำนักหักหลัง แทงข้างหลังด้วยกระบี่เล่มเดียวกันนี้ บนยอดเขาสูงเสียดฟ้าที่ย้อมไปด้วยเลือดของบริวาร เสียงหัวเราะเยาะเย้ยและความไร้ความปรานีสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทไม่รู้จบ ดวงตาที่เคยพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์และขี้เล่นของไป๋เฉิน ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต รังสีอำมหิตที่กดดันจนอากาศรอบบริเวณแข็งตัวแผ่พุ่งออกมาจากร่างผอมบางของเด็กหนุ่มอย่างไร้การควบคุม "เจ้า..." เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของไป๋เฉินเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือกจนน่ากลัว มันไม่ใช่เสียงของเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีอีกต่อไป แต่มันคือเสียงคำรามของมหาเทพผู้กลับชาติมาทวงบัลลังก์ มู่หรั่นชิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าอันงดงามล่มเมืองพลันซีดเผือดลงเล็กน้อย นางไม่เคยเห็นศิษย์ตัวแสบของนางแสดงสีหน้าและจิตสังหารที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้มาก่อน หัวใจดวงน้อยที่เคยสงบนิ่งดั่งน้ำแข็งพันปีกลับกระตุกวูบ ความรู้สึกเจ็บปวดแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาในอกยามที่เห็นแววตาคู่นั้น—แววตาที่แบกรับความโดดเดี่ยวและความเจ็บปวดที่ล้ำลึกเกินกว่ามนุษย์คนใดจะจินตนาการได้ "เฉินเอ๋อร์..." มู่หรั่นชิงเอמהเสียงแผ่วเบา นางก้าวเท้าหมายจะเข้าไปใกล้เพื่อดึงสติเขา "อย่าเข้ามาครับ... อาจารย์" ไป๋เฉินยกมือขึ้นห้าม น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่ทรงพลังจนมู่หรั่นชิงต้องชะงักเท้า รอบกายของไป๋เฉินเวลานี้ ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดออกราวกับภูเขาไฟระเบิด พื้นดินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวแผ่ขยายเป็นวงกว้างนับร้อยลี้ เมฆหมอกบนท้องฟ้าถูกฉีกกระชากด้วยจิตสังหารอันไร้ขอบเขต ปราณเทพและปราณมารหลอมรวมกันในร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง ความทรงจำทั้งหมดหลั่งไหลเข้ามาตอกย้ำว่า ในยุทธภพนี้ ผู้ที่อ่อนแอคือเหยื่อ และผู้ที่มีเมตตาคือผู้ที่ต้องตายก่อน คู่ต่อสู้ที่ถือกระบี่สังหารเทพถึงกับหน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวที่มาจากสัญชาตญาณดิบ เขารู้สึกราวกับว่าตนเองเป็นเพียงมดปลวกที่กำลังยืนอยู่เบื้องหน้าพญายมราชผู้พร้อมจะปลิดวิญญาณได้ด้วยการกะพริบตา "เป็น... เป็นไปได้อย่างไร เจ้าเด็กนี่มีจิตสังหารระดับนี้ได้อย่างไรกัน!" คู่ต่อสู้ละล่ำละลัก พยายามจะถอยหนีแต่ขาทั้งสองข้างกลับหนักอึ้งราดด้วยตะกั่ว ไป๋เฉินก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว ชั่วพริบตานั้น ร่างของเขาก็หายไปจากจุดเดิม ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งเบื้องหน้าศัตรูโดยที่ไม่มีใครมองทัน ความเร็วนี้เหนือล้ำกว่าขอบเขตการรับรู้ของเซียนขั้นสูงไปไกลลิบ "ในเมื่อพวกเจ้าอยากให้ความทรงจำนั้นตื่นขึ้น..." ไป๋เฉินกระซิบข้างใบหูของอีกฝ่าย เสียงนั้นเบาราวกับเสียงกระซิบของมัจจุราช แต่มันกลับดังชัดเจนก้องอยู่ในหัวของทุกคนบริเวณนั้น "...เช่นนั้นก็จงใช้ชีวิตของพวกเจ้า ชดใช้หนี้เลือดในอดีตเสียเถอะครับ!" สิ้นเสียงคำรามก้องฟ้า ไป๋เฉินไม่ได้ชักอาวุธใดๆ ออกมา เขาเพียงแค่ตวัดมือวาดออกไปกลางอากาศเบาๆ แต่อานุภาพของมันกลับรุนแรงดั่งมหาสมุทรคลั่ง คลื่นกระบี่ไร้ลักษณ์พุ่งทะยานผ่ากลางห้วงมิติ ฉีกกระชากทุกสิ่งทุกอย่างให้กลายเป็นจุลในพริบตา ทว่า ในวินาทีที่คลื่นกระบี่กำลังจะกลืนกินร่างของศัตรูผู้ถือครองอดีตอันเจ็บปวดนั้น ท้องฟ้าเบื้องบนก็พลันมืดครึ้มลงอย่างกะทันหัน เมฆทมิฬม้วนตัวเป็นเกลียวพายุ สายฟ้าสีทองคำบริสุทธิ์สายหนึ่งผ่าลงมาจากสรวงสวรรค์ตรงเข้าขวางกั้นระหว่างไป๋เฉินและเป้าหมาย แรงกระแทกอันมหาศาลทำให้ไป๋เฉินต้องถอยหลังไปสามก้าว ดวงตาสีแดงฉานหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเงาร่างปริศนาในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ปรากฏขึ้นท่ามกลางสายฟ้าที่คำรามก้อง บุคคลผู้นั้นยืนอยู่เหนือสายฟ้า ถือกระบี่ที่ปล่อยกลิ่นอายโบราณกาลอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า และที่สำคัญที่สุด... ใบหน้าภายใต้หมวกคลุมนั้น ทำให้หัวใจของไป๋เฉินหยุดเต้นไปชั่วขณะ —หมึกทองคำข้ามภพขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านพายุแห่งโชคชะตานี้ไปด้วยกันนะครับ