มรดกเทพกระบี่แท้จริง

“เจ้าจะยอมให้จิตวิญญาณของเจ้าแตกสลายไปพร้อมกับความเย่อหยิ่งของเซียนนั่นงั้นหรือ?” เสียงกระซิบที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของไป๋เฉินมิใช่เสียงของมนุษย์ แต่มันคือแรงสั่นสะเทือนจากก้นบึ้งของกาลเวลาที่เขาเคยเหยียบย่ำ ในมิติจิตสำนึกที่บิดเบี้ยวและมืดมิด ไป๋เฉินในชุดอาภรณ์สีขาวสะอาดตากำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเงาร่างมหึมาที่แผ่ไอสังหารดุจพายุหมุน พลังกดดันมหาศาลนั้นหนักหน่วงยิ่งกว่าขุนเขาพันลูก แม้แต่เทพเซียนระดับสูงยังต้องก้มหัวให้ แต่สำหรับไป๋เฉิน ผู้เป็นอดีตมหาเทพไร้พ่าย เขากลับเงยหน้าขึ้นเผยรอยยิ้มกวนประสาทแม้เลือดจะไหลซึมจากมุมปาก “คำถามของท่านน่าขำนัก... ข้าข้ามภพมาเพื่อใช้ชีวิตใหม่ในฐานะคนรักของท่านอาจารย์ ไม่ใช่เพื่อมาตายในหลุมฝังศพของท่าน หากท่านต้องการให้ข้าสืบทอด ก็จงเลิกเล่นลิ้นแล้วส่งมอบพลังนั้นมาเสีย อย่าให้ข้าต้องเสียเวลาไปมากกว่านี้เลย” เงาร่างนั้นหัวเราะลั่น เสียงนั้นสั่นสะเทือนไปถึงดวงดาวเบื้องบน ก่อนที่มวลอากาศจะหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นสีทองคำ “ช่างโอหัง! สมกับเป็นตัวข้าในอดีต!” ทันใดนั้น กระบี่เล่มหนึ่งที่ถูกฝังไว้ในความว่างเปล่าก็พุ่งทะลุร่างของไป๋เฉิน แต่มันมิใช่การแทงทะลุเพื่อสังหาร หากแต่เป็นการหลอมรวม! ความเจ็บปวดดุจถูกฉีกกระชากวิญญาณแผ่ซ่านไปทั่วร่าง กระดูกทุกชิ้นในตัวไป๋เฉินแตกสลายและก่อตัวขึ้นใหม่ด้วยไอวิญญาณแห่งกระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ยุทธภพ ณ เบื้องบนยอดเขาเหมันต์สวรรค์ มู่หรั่นชิงยืนนิ่งสงบดุจรูปปั้นหยก ดวงตาสีเย็นชาจับจ้องไปยังร่างของเด็กหนุ่มที่กำลังลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ท่ามกลางกระแสพลังปราณที่ปั่นป่วนจนชั้นเมฆรอบยอดเขาฉีกขาดเป็นชิ้นๆ แม้ภายนอกนางจะดูเย็นชา แต่ในใจกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง “ไป๋เฉิน... เจ้ากำลังทำอะไรลงไปกันแน่?” นางพึมพำ น้ำเสียงที่เคยไร้อารมณ์บัดนี้สั่นเครือเล็กน้อย มือเรียวงามภายใต้แขนเสื้อกว้างกำแน่นจนปลายนิ้วขาวซีด นางสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่สื่อถึงการเปลี่ยนแปลงของโชคชะตา พลังที่กำลังปะทุออกมาจากร่างของศิษย์ตัวแสบนั้นช่างน่าสะพรึงกลัว มันมิใช่พลังของมนุษย์ แต่มันคือกลิ่นอายของ ‘เทพกระบี่แท้จริง’ ที่หายสาบสูญไปนับหมื่นปี ตูม! คลื่นพลังสีทองกระจายตัวออกเป็นวงกว้าง กระแทกม่านอาคมรอบยอดเขาจนแตกละเอียด ร่างของไป๋เฉินร่วงหล่นลงมาสู่พื้นเบื้องล่างอย่างแผ่วเบา ทว่าทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดิน ผืนดินกลับสั่นสะเทือนดุจเกรงขามต่อผู้เป็นนาย ผิวพรรณของเขาผุดผ่องไร้รอยตำหนิ ทุกมัดกล้ามเนื้อแฝงเร้นด้วยพลังแห่งสวรรค์ ร่างกายนี้... บัดนี้สมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ ไร้ซึ่งจุดอ่อนที่ขวางกั้นวิถีเซียนอีกต่อไป ไป๋เฉินลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นมิได้กะล่อนเหมือนก่อน แต่กลับลึกล้ำราวกับห้วงจักรวาลที่สะท้อนเงาของกระบี่นับพันเล่ม เขาสบตากับมู่หรั่นชิง ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศ ก่อนที่เขาจะยิ้มออกมา... รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจที่เย็นชาดุจน้ำแข็งของนางกระตุกวูบ “ท่านอาจารย์” เขาเอ่ยเสียงนุ่มนวล ทว่าทรงอำนาจจนอากาศรอบข้างนิ่งสนิท “ข้าบรรลุวิถีที่ข้าต้องการแล้ว ต่อแต่นี้ไป ไม่มีสิ่งใดในใต้หล้าจะพรากเราสองจากกันได้... แม้แต่สวรรค์ก็ไม่มีสิทธิ์” มู่หรั่นชิงก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สัญชาตญาณของนางเตือนถึงอันตรายที่แฝงมากับความรักที่รุนแรงนี้ นางกำลังจะเอ่ยปากถามถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ทว่าท้องฟ้าเบื้องบนกลับเปลี่ยนเป็นสีเลือด อักขระเวทโบราณนับล้านตัวปรากฏขึ้นเหนือยอดเขาเหมันต์สวรรค์ มันคือ ‘ทัณฑ์สวรรค์’ ที่กำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลเพราะการปรากฏตัวของพลังที่ขัดต่อกฎเกณฑ์ของโลก! เปรี้ยง! สายฟ้าสีดำสนิทผ่าลงมายังตำแหน่งที่ทั้งคู่ยืนอยู่ มู่หรั่นชิงเบิกตากว้างเตรียมจะชักกระบี่ขึ้นต้านรับ ทว่าไป๋เฉินกลับคว้ามือของนางไว้แน่น แล้วดึงร่างบางเข้ามาปะทะอก แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจคมกระบี่ที่เพิ่งหลุดจากฝัก “อย่ากลัวไปเลยครับท่านอาจารย์... ต่อให้สวรรค์จะลงทัณฑ์ แต่หากมันคิดจะขวางทางข้าที่จะปกป้องท่านล่ะก็” ไป๋เฉินเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้าด้วยแววตาเหยียดหยาม พร้อมกับยกมือขึ้นข้างหนึ่ง สายฟ้าที่ควรจะทำลายล้างทุกสรรพสิ่งกลับหยุดชะงักลงกลางอากาศ ก่อนจะสลายไปดุจหมอกควันเมื่อเขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว “ข้าก็จะสับสวรรค์เสียให้เป็นชิ้นๆ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป” ทันใดนั้น เสียงระฆังโบราณที่มิได้ดังมานับหมื่นปีก็กังวานขึ้นจากหุบเหวไร้ก้นเบื้องหลังยอดเขา พร้อมกับร่างของบุรุษลึกลับในชุดดำสนิทที่ปรากฏกายขึ้นท่ามกลางรอยแยกของมิติ เขาผู้นั้นมีใบหน้าละม้ายคล้ายกับไป๋เฉินราวกับส่องกระจก ทว่าในมือกลับถือกระบี่ที่อาบไปด้วยเลือดของเหล่าเทพเซียนที่ไม่มีใครรู้จัก “ในที่สุด... ร่างทรงที่สมบูรณ์แบบก็ปรากฏตัวเสียที” บุรุษปริศนาเอ่ยพร้อมแสยะยิ้มที่เย็นเยียบจนถึงกระดูก “ข้าเฝ้ารอวันนี้มานานเหลือเกิน... น้องชายข้า” ไป๋เฉินชะงัก ร่างกายที่เพิ่งได้รับพลังมาหมาดๆ สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้... นี่คือโชคชะตาที่เขาลืมไปแล้ว หรือคือรอยบาปที่ตามมาหลอกหลอนถึงภพนี้กันแน่? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับผมนะครับ