การปรากฏตัวของมหาเทพ

"อึก... ปราณนี้มันคือสิ่งใดกัน?!" เสียงอุทานด้วยความหวาดกลัวดังระคนไปกับเสียงคำรามของผืนแผ่นดินที่กำลังปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ท่ามกลางมหาสงครามแห่งความล่มสลาย กองทัพปีศาจโลหิตนับแสนที่เคยประกาศกร้าวว่าจะกลืนกินยอดเขาเหมันต์สวรรค์ บัดนี้กลับต้องทรรศนาภาพอันน่าสะพรึงกลัวจนเข่าอ่อนยวบลงไปกองกับพื้นดิน แรงกดดันระดับมหาเทพที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างของเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง ไม่ได้เป็นเพียงแค่พลังปราณที่รุนแรง หากแต่มันคือ "กฏเกณฑ์" และ "อาณาจักร" ที่ถูกบงการด้วยจิตวิญญาณอันไร้ผู้ต่อต้าน ไป๋เฉินยืนตระหง่านอยู่กลางนภากร้าว ร่างกายของเขายังคงเป็นเด็กหนุ่มวัยเยาว์ แต่ดวงตาทั้งสองข้างกลับลึกล้ำดึงดูดราวกับห้วงดาราจักรนับล้านปีที่กำลังหมุนวน ประกายสีทองอร่ามที่สว่างเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ในยามเที่ยงวันไม่ได้แผดเผาเพียงแค่ศัตรู แต่มันกำลังแผ่ซ่านเข้าไปถึงจิตวิญญาณของทุกชีวิตที่อยู่ ณ ที่นั้น ให้รับรู้ถึงความแตกต่างระหว่างฟ้ากับดินอย่างแท้จริง "อาจารย์..." ไป๋เฉินพึมพำเบาๆ น้ำเสียงของเขาไม่ได้กู่ก้องด้วยความเกรี้ยวกราด ทว่ามันกลับก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของทุกคนอย่างไร้ที่หลบหนี เบื้องล่าง มู่หรั่นชิง นางเซียนผู้เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งร้อยลี้ บัดนี้ริมฝีปากบางเฉียบของนางกำลังสั่นระริก ดวงตาคู่สวยที่เคยเรียบนิ่งไร้ระลอกคลื่นมาตลอดหลายร้อยปี กลับเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนความอาลัยอาวรณ์ ภาพของศิษย์ตัวแสบผู้ชอบกะล่อน ปากหวาน และคอยวิ่งตามตื๊อให้นางใจอ่อน ซ้อนทับเข้ากับเงาร่างของ "มหาเทพกระบี่ไร้พ่าย" ผู้เคยใช้นิ้วเดียวพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินในอดีตชาติอย่างชัดเจน "เจ้า... เจ้าคือ..." มู่หรั่นชิงเอ่ยชื่อเขาไม่ออก หัวใจของนางกระตุกวูบ ความรู้สึกหลากหลายประเดั้งประเดเข้ามา ทั้งความตกใจ ความโล่งอก และความรักอันลึกซึ้งที่นางพยายามเก็บซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเย็นชามาโดยตลอด ไป๋เฉินก้มลงสบตากับนาง รอยยิ้มที่มักจะเปื้อนความเจ้าเล่ห์ในยามปกติ บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนและเปี่ยมด้วยอำนาจค้ำจุนฟ้าดิน มือเรียวยาวเอื้อมไปสัมผัสด้ามกระบี่ที่ยังคงอยู่ในฝัก... *กริ๊ง!* เสียงโลหิตและอากาศธาตุรอบตัวกรีดร้องเมื่อปลายนิ้วของเขาแตะโดนปากฝักกระบี่ เพียงแค่การขยับเพียงนิดเดียว มิติรอบกายก็เริ่มบิดเบี้ยวเป็นรอยร้าวสีดำสนิท ราวกับว่าฟ้าดินเองก็ไม่กล้าแบกรับน้ำหนักของการชักกระบี่เล่มนี้ออกมา เหล่าราชาปีศาจและแม่ทัพมารที่เคยน่าเกรงขาม ต่างพากันหมอบกราบลงกับพื้นอย่างไม่เป็นกระบวน ปราณปีศาจที่สั่งสมมานับพันปีสลายกลายเป็นไอหมอกสีดำภายใต้รัศมีทองคำอันบริสุทธิ์ พวกมันอยากจะหนี แต่ขาทั้งสองข้างกลับถูกตรึงไว้ด้วยเจตจำนงแห่งกระบี่ที่ฝังรากลึกถึงก้นบึ้งของจิตสำนึก การหนีจากมหาเทพผู้ครองสัจธรรมแห่งกระบี่... เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ตั้งแต่ต้นแล้ว "ในเมื่อพวกเจ้าอยากเห็นจุดจบของโลกนัก ข้าก็จะแสดงให้เห็นว่า... โลกใบนี้ จะยังคงอยู่หรือดับสูญ ขึ้นอยู่กับว่าข้าจะเมตตาเพียงใด" ไป๋เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ทุกคำพูดกลับสร้างแรงกระแทกมหาศาลใส่ห้วงอากาศจนเกิดคลื่นกระแทกสีทองแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้างนับหมื่นลี้ ท้องฟ้าที่เคยถูกย้อมด้วยสีเลือดของสงคราม บัดนี้ถูกชำระล้างให้ใสสะอาดด้วยประกายแสงเพียงวูบเดียวของเขา มู่หรั่นชิงมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้ นางเป็นผู้แข็งแกร่งอันดับต้นๆ ของยุทธภพ แต่ในยามนี้ นางกลับรู้สึกราวกับเป็นเพียงเด็กน้อยที่ยืนอยู่ใต้ร่มเงาของขุนเขาอันยิ่งใหญ่ที่ไม่มีวันพังทลาย และขุนเขาแห่งนั้น... กำลังยืนหยัดเพื่อปกป้องนางจากภัยพิบัติทั้งปวง ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่ราวกับกาลเวลาหยุดนิ่งและชัยชนะกำลังจะตกเป็นของฝ่ายเซียน รอยร้าวสีดำมืดมิดที่เกิดจากการบิดเบี้ยวของมิติก่อนหน้านี้ บริเวณขอบฟ้าด้านทิศประจิม กลับไม่ได้สลายหายไปตามรัศมีปราณ... มันกลับขยายตัวกว้างขึ้น ส่งเสียงคำรามต่ำๆ ราวกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยจากห้วงอเวจีที่ลึกที่สุด ไป๋เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย รัศมีมหาเทพในร่างของเขาไหววูบไปชั่วขณะหนึ่งเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบางอย่างที่แปลกปลอมและเก่าแก่ยิ่งกว่ายุคสมัยของเขาเสียอีก เงาดำมหึมาสายหนึ่ง พุ่งทะยานขึ้นมาจากรอยแยกมิติที่ลึกที่สุด ทะลวงผ่านกฎเกณฑ์สวรรค์โดยไม่สนทนาปราศรัย และพุ่งตรงเข้าใส่แผ่นหลังของมู่หรั่นชิงที่กำลังแหงนมองเขาด้วยสายตาเปี่ยมรักอย่างไม่ทันตั้งตัว! "อาจารย์ ระวัง!" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มา ณ ที่นี้นะครับ