รากปราณพิการที่โลกต้องสั่นสะเทือน

"ฮ่าๆๆๆ... ในที่สุดก็พบตัวเจ้าแล้ว มหาเทพกระบี่ไร้พ่าย! วันนี้คือวันตายของเจ้า!" เสียงหัวเราะก้องกังวานดุจสายฟ้าฟาดกลางฤดูหนาว สะท้อนก้องไปทั่วหุบผาเหมันต์สวรรค์ เงาดำนับร้อยสายพรั่งพรูลงมาจากนภากาศราวกับฝนห่าใหญ่ แรงกดดันจากลมปราณระดับมหาอำนาจกดทับจนแผ่นน้ำแข็งหนาเตอะใต้ฝ่าเท้าเริ่มปริร้าวเป็นรอยแยกละเอียด ทว่าท่ามกลางมหันตภัยที่คืบคลานเข้ามา มู่หรั่นชิงกลับมิได้ชายหางตาแลเหล่าศัตรูที่รายล้อมอยู่เบื้องล่างแม้แต่น้อย ดวงตาคู่งามที่เย็นชาดุจน้ำแข็งพันปีจดจ้องอยู่เพียงร่างของเด็กหนุ่มที่ทรุดลงคุกเข่ากระอักเลือดสีดำทะมึกออกมาคำโต ไป๋เฉินหอบหายใจถี่กระชั้น เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย ร่างกายของเขายามนี้กำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด รากปราณในตันtian (ตันเถียน) แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ราวกับเครื่องปั้นดินเผาที่ถูกค้อนเหล็กทุบซ้ำ ทว่าริมฝีปากที่ซีดเซียวกลับยังคงแย้มยิ้มหยันออกมาได้ "โฮะๆ... เสียงดังหนวกหูเสียจริง พวกสุนัขรับใช้ตระกูลใดกัน ถึงได้เห่าหอนเสียงดังรบกวนเวลาข้ากำลังชมวิวกับอาจารย์เช่นนี้?" ไป๋เฉินแค่นหัวเราะ แม้ภายในจะบอบช้ำจนแทบแหลกสลาย แต่แววตากลับทอประกายคมปลาบดุจพญาอินทรี มู่หรั่นชิงขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นรูปคมชัด นางไม่เอ่ยคำใดออกมาสักคำ ทว่าไอสังหารรอบกายกลับทวีความรุนแรงจนเกล็ดน้ำแข็งบนอากาศเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม มือเรียวดุจหยกขาวคว้าจับชีพจรที่ข้อมือของศิษย์ตัวแสบอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ ปลายพู่กันแห่งจิตสำนึกของเซียนสาวกวาดผ่านเส้นลมปราณของเขาเพียงเสี้ยวลมหายใจ ใบหน้าที่เคยราบเรียบเย็นชามาตลอดชีวิตกลับซีดเผือดลงในทันที *รากปราณนภาพิสุทธิ์... แตกละเอียดไม่มีชิ้นดี เส้นชีพจรเก้าสิบเก้าสายเชื่อมต่อกับหัวใจถูกเผาไหม้จนเกือบหมดสิ้น หากช้าไปกว่านี้อีกเพียงหนึ่งเค่อ (สิบห้านาที) วิญญาณของเด็กคนนี้คงดับสลายกลายเป็นเพียงธุลีดิน!* "ศิษย์... เจ้าคนโง่เง่า..." น้ำเสียงของมู่หรั่นชิงสั่นเครือเล็กน้อยโดยที่นางเองก็ไม่คาดคิด ความรู้สึกเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมากลางอกทำให้หัวใจที่ด้านชามานับร้อยปีบีบรัดเข้าหากันอย่างรุนแรง "อาจารย์... ท่านอย่าได้ทำหน้าตาน่ากลัวเช่นนั้นเลย... ข้ายังไม่อยาก... ตายก่อนจะได้แต่งท่านเป็นภรรยาหรอกนะ..." ไป๋เฉินยังคงหยอกเย้า แม้ลมหายใจจะรวยรินเต็มที "หุบปาก!" มู่หรั่นชิงตวาดเสียงกร้าว ดวงตาคู่สวยแดงก่ำขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนที่นางจะตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตการบำเพ็ญเพียร ท่ามกลางคมกระบี่นับพันที่พุ่งตรงเข้ามาจากรอบทิศทาง มู่หรั่นชิงสะบัดชายแขนเสื้อวูบ อาคมป้องกันระดับบรรพกาลระเบิดออกเป็นม่านพลังรูปดอกบัวน้ำแข็งยักษ์ บดบังการโจมตีทั้งหมดให้กระเด็นออกไปในรัศมีร้อยลี้ จากนั้นนางจึงทรุดกายลงนั่งขัดสมาธิประจันหน้ากับไป๋เฉิน ดึงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของเขาเข้าสู่อ้อมกอดอย่างแนบชิด กลิ่นหอมเย็นบริสุทธิ์ดุจดอกเหมันต์พันปีโชยปะทะนาสิกของไป๋เฉิน ทว่ายามนี้มิใช่เวลามาเคลิบเคลิ้ม มู่หรั่นชิงกดฝ่ามือเรียวงามลงบนแผ่นหลังที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อของศิษย์รัก ถ่ายเท 'ลมปราณปฐพีเหมันต์อมตะ' ซึ่งเป็นแก่นแท้แห่งชีวิตของนางเข้าสู่ร่างของเขาโดยตรง "อาจารย์... นั่นมัน... ลมปราณกำเนิดของท่าน! ท่านกำลังทำบ้าอะไร!" ไป๋เฉินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก พยายามขัดขืนแต่ไร้เรี่ยวแรง "อย่าขัดขืน!" มู่หรั่นชิงเอ่ยเสียงเฉียบขาด นัยน์ตาคู่คมสะท้อนความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว "ข้าคือนางมารน้ำแข็งร้อยลี้ผู้เยือกเย็น... แต่ข้าไม่มีวันยอมให้ศิษย์ของตนเองต้องดับสลายไปต่อหน้าต่อตาเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด! หากฟ้าดินจะพรากเจ้าไปจากข้า... ข้าก็จะใช้พลังทั้งหมดที่มี ฝืนลิขิตสวรรค์แห่งนี้เสีย!" สิ้นคำพูดของนาง ทั่วทั้งยอดเขาเหมันต์สวรรค์ก็พลันสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น มวลเมฆสีดำทะมึกบนท้องฟ้าม้วนตัวเป็นเกลียวพายุหมุนขนาดมหึมา สายฟ้าสีทองคำม่วงผ่าเปรี้ยงลงมากลางยอดเขา ราวกับสعرตัณหาของสวรรค์กำลังพิโรธที่มนุษย์กล้าอาจหาญฝืนกฏเกณฑ์แห่งวัฏสงสาร ภายในอ้อมกอดที่แนบชิด ไออุ่นจากร่างกายของมู่หรั่นชิงหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับไป๋เฉิน ช่องว่างระหว่างอกแนบสนิทจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ความเจ็บปวดจากการที่รากปราณแตกสลายถูกแทนที่ด้วยกระแสความร้อนระอุผสมผสานความเย็นเยือกอันบริสุทธิ์ เส้นลมปราณที่เคยขาดสะบั้นค่อยๆ ถูกถักทอขึ้นใหม่ด้วยอักขระโบราณสีทองที่สลักลึกลงไปในกระดูกและจิตวิญญาณ "อึก..." ไป๋เฉินส่งเสียงคำรามในลำคอ ดวงตาทั้งสองข้างเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามและสีฟ้าครามสลับกันไปมา พลังลมปราณที่หลับใหลอยู่ในห้วงลึกแห่งความทรงจำเมื่อครั้งเป็นมหาเทพเริ่มตื่น ฟื้นขึ้นทีละส่วน รากปราณที่เคยพิการและถูกตราหน้าว่าไร้ค่า บัดนี้กำลังแปรเปลี่ยนเป็น 'รากปราณมหาบรรพกาลเก้าสวรรค์' ที่โลกหล้าไม่เคยบันทึกไว้ในตำนานหน้าใด! ทว่า ในวินาทีที่การถ่ายเทพลังใกล้จะสมบูรณ์แบบ ท้องฟ้าเบื้องบนก็แหวกออกเป็นร่อง ยักษ์สีดำสนิท ร่างของเงาดำลึกลับผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มมือสังหารปรากฏกายขึ้นพร้อมกับกระบี่มารโลหิตที่แผ่ไอสังหารสะท้านภพ มันพุ่งทะยานลงมาจากฟากฟ้าด้วยความเร็วเหนือแสง ปลายกระบี่มุ่งตรงไปยังจุดกึ่งกลางระหว่างหัวใจของมู่หรั่นชิงและไป๋เฉินที่กำลังหลอมรวมพลังกันอย่างไม่ทันตั้งตัว! "ระวัง!" มู่หรั่นชิงตระหนักถึงภัยอันตราย แต่นางไม่สามารถถอนมือออกจากการรักษาได้ มิฉะนั้นไป๋เฉินจะธาตุไฟเข้าแทรกและร่างแหลกสลายทันที ดวงตาคู่สวยของเซียนสาวทอประกายเด็ดเดี่ยว นางเตรียมใช้แผ่นหลังของตนเองรับกระบี่มารเล่มนั้นเพื่อปกป้องศิษย์รักด้วยชีวิต แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง ไป๋เฉินที่ควรจะไร้เรี่ยวแรงกลับแย้มยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจอันน่าสะพรึงกลัว รอยยิ้มเดียวกับที่เคยทำให้สามภพสะเทือนเลื่อนลั่นเมื่อหมื่นปีก่อน! มือขวาที่ควรจะอ่อนแรง กลับคว้าหมับเข้าที่คมกระบี่มารโลหิตด้วยมือเปล่า เลือดสีสดไหลรินหยดลงบนพื้นน้ำแข็ง แต่ปราณกระบี่ที่ระเบิดออกมาจากฝ่ามือของเด็กหนุ่มกลับบดขยี้กระบี่มารระดับนภาจนแหลกละเอียดเป็นผุยผงในพริบตา! "บัง1อาจนัก..." เสียงทุ้มต่ำที่ก้องกังวานดุจเสียงคำรามของพญามังกรบรรพกาลหลุดออกมาจากริมฝีปากของไป๋เฉิน แรงกดดันระดับที่ทำให้มิติรอบข้างบิดเบี้ยวแผ่ขยายออกไปอย่างไร้ขีดจำกัด "บังอาจมาทำร้ายสตรีของข้า... พวกเจ้า... เบื่อชีวิตกันแล้วสินะ?" เงาดำลึกลับผู้ลงมือเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด สัญชาตญาณดิบกรีดร้องบอกให้มันหนีไปให้ไกลที่สุด ทว่าขาทั้งสองข้างกลับถูกตรึงไว้ด้วยอาคมไร้ลักษณ์ที่มองไม่เห็น ดวงตาของไป๋เฉินเปลี่ยนเป็นสีทองประกายเพลิง ไ,อสังหารพวยพุ่งทะยานเสียดฟ้า กลบรัศมีของทัณฑ์สวรรค์จนมลายหายไปในพริบตาเดียว! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้ตัวละครมา ณ ที่นี้นะครับ