เคล็ดวิชาพลิกฟ้ารั่วไหล

ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านปกคลุมทั่วอาณาเขตยอดเขาเหมันต์สวรรค์ อณูพลังปราณรอบกายของไป๋เฉินในยามนี้มิใช่เพียงแค่ความหนาแน่น ทว่ามันคือมหาสมุทรแห่งดาราจักรที่กำลังบิดเบี้ยว ดวงตาคู่นั้นที่เคยพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ บัดนี้กลับลุกโชนด้วยประกายเพลิงสีทองอร่าม ดั่งเนตรแห่งมหาเทพผู้ลงมาทัณฑ์โลกหล้า ไอสังหารที่พวยพุ่งทะยานเสียดฟ้าเมื่อครู่ได้แปรเปลี่ยนเป็นแรงกดดันมหาศาลที่กดทับจนมิติรอบด้านปริร้าวเป็นรอยแยกสีดำสนิท "นี่มัน... เคล็ดวิชาอันใดกัน..." เสียงอุทานด้วยความตื่นตระหนกดังแว่วมาจากตำหนักโอสถทิพย์ ผู้อาวุโสลำดับสามผู้ควบคุมกฎแห่งสำนักกระบี่สวรรค์ ถึงกับทรุดกายลงคุกเข่าต่อหน้าหน้าต่างหิน ใบหน้าชราภาพซีดเผือดไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬไหลซึมอาบขมับ เมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังอันน่าสะพรึงที่แผ่ขยายมาจากเรือนพักของศิษย์สายในขั้นปฐม ในห้วงมิติที่จิตวิญญาณของไป๋เฉินกำลังล่องลอย ร่างกายของเขาราวกับเตาหลอมสุริยันจันทรา เคล็ดวิชา 'พลิกฟ้ารั่วไหล' ที่เขาคิดค้นขึ้นในชาติภพก่อนกำลังหมุนวนกลับด้าน ทะลวงขีดจำกัดของกฎเกณฑ์สวรรค์อย่างไร้ความปรานี พลังปราณฟ้าดินนับล้านๆ สายถูกดึงดูดเข้ามาในร่างกายน้อยๆ นี้อย่างบ้าคลั่ง จนเกิดเป็นพายุหมุนเพลิงสีทองสลับฟ้าครามพุ่งทะยานขึ้นสู่ห้วงเมฆหมอกหนาทึบ บดบังรัศมีของดวงอาทิตย์จนโลกทั้งใบตกอยู่ในความมืดมิดชั่วพริบตา ที่ยอดเขาหลัก มู่หรั่นชิง หรือเซียนสาวผู้มีฉายา 'กระบี่น้ำแข็งร้อยลี้' ลุกขึ้นยืนอย่างฉับพลัน กระบี่ประจำกาย 'เหมันต์นิรันดร์' ในฝักสั่นสะเทือนครางฮึงๆ ราวกับหวาดกลัวต่อสิ่งใดสิ่งหนึ่ง นางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่แปรปรวนด้วยแววตาที่สั่นไหวระคนตกตะลึงเป็นครั้งแรกในรอบร้อยปี "พลังปราณระดับนี้... หรือว่าจะมีผู้บรรลุขอบเขตเซียนแท้จริงกำเนิดขึ้นที่ยอดเขาเหมันต์สวรรค์?" มู่หรั่นชิงพึมพำกับตัวเอง ความเย็นชาที่เคยหล่อหลอมจิตใจมาเนิ่นนานถูกความร้อนรุ่มของพลังปริศนานี้แผดเผาจนปั่นป่วน นางก้าวเท้าเพียงก้าวเดียว ร่างก็หายวับไปจากตำหนักด้วยวิชาตัวเบาขั้นสูงสุด ทิ้งไว้เพียงเกล็ดน้ำแข็งที่โปรยปรายลงมาแทนหยาดน้ำค้าง ตัดกลับมาที่เรือนพักของไป๋เฉิน ตอนนี้ร่างของเด็กหนุ่มถูกห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงสีทองบริสุทธิ์ เสียงคำรามก้องดั่งอัสนีบาตคำรามอยู่ในตัน田 (ตันเถียน) ของเขา ราวกับเสียงกู่ร้องของมังกรโบราณที่หลับใหลมานับหมื่นปี "ฮึ่ม... เจ้าสวรรค์เบื้องบนคิดจะปิดกั้นเส้นทางของข้าอย่างนั้นหรือ? ฝันไปเถอะ!" ไป๋เฉินกัดฟันกรอด เลือดสีทองสดใสไหลซึมออกจากมุมปาก แต่นัยน์ตากลับทอประกายความดื้อรั้นและท้าทาย เขามือหนึ่งประสานอินทร์ประทับตรา อีกมือหนึ่งกวาดสายตาไปยังห้วงมิติที่กำลังถล่มลงมา เคล็ดวิชาพลิกฟ้ารั่วไหลทำงานเต็มกำลัง มันมิใช่แค่การดูดซับพลัง แต่เป็นการ 'กลืนกิน' กฎเกณฑ์ของฟ้าดินเข้ามาเป็นของตนเอง! ตูมมม! เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเก้าสำนักใหญ่ ผู้อาวุโสและเจ้าสำนักหลายคนต่างพากันเหาะเหินเดินอากาศขึ้นมาบนยอดเขาสูงเพื่อมองหาต้นตอของปรากฏการณ์ประหลาดนี้ ท้องน้ายามวิกาลที่ควรจะมืดมิด บัดนี้กลับสว่างวาบด้วยอักขระโบราณนับหมื่นตัวที่ลอยเคว้งคว้างอยู่เหนือเรือนพักของไป๋เฉิน อักขระเหล่านั้นเปล่งแสงเจิดจ้าประดุจดวงดาวนับแสนดวงที่ตกลงมาสู่พื้นดิน มู่หรั่นชิงปรากฏกายขึ้นบนยอดต้นสนโบราณห่างจากเรือนพักเพียงร้อยเมตร นางมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ภาพของเด็กหนุ่มผู้มักจะส่งยิ้มกะล่อนและเอ่ยคำพูดหวานเลี่ยนใส่ตนนับครั้งไม่ถ้วน บัดนี้กลับยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางพายุเพลิงสวรรค์ ราวกับมหาเทพผู้ควบคุมความเป็นความตาย "ไป๋เฉิน..." นางเอמהชื่อเขาเบื้องหน้า น้ำเสียงแฝงความกังวลลึกซึ้งที่นางเองก็ไม่เคยรู้ตัวมาก่อน ในวินาทีนั้นเอง ไป๋เฉินที่สัมผัสได้ถึงการมาถึงของอาจารย์สาว เขากลับแย้มยิ้มออกมา รอยยิ้มที่ยังคงความกวนประสาทแม้ในยามที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย เขาหันมาสบตากับนาง พลางตะโกนฝ่าเสียงอัสนีบาตออกไป "อาจารย์! ท่านมาก็ดีแล้ว ช่วยปกป้องศิษย์คนนี้จากสายตาของพวกแกแก่หนังเหนียวพวกนั้นทีเถอะครับ!" สิ้นเสียงของไป๋เฉิน ท้องฟ้าเบื้องบนก็พลันแยกออกเป็นสองเสี่ยง มวลพลังปราณอันไร้ขอบเขตระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม ร่างของไป๋เฉินถูกกลืนหายไปในแสงสว่างจ้าสีทองที่เจิดจ้าจนทุกคนต้องหลับตาลง พร้อมกันนั้น เงาร่างของบุคคลลึกลับสามคนที่แผ่ไอสังหารระดับบรรพชนก็ปรากฏขึ้นที่ขอบฟ้าทิศบูรพา สายตาทั้งสามคู่จ้องมองมาที่เรือนพักด้วยความโลภและหวาดระแวง... "นั่นมันสมบัติล้ำค่า... หรือทายาทแห่งแดนเซียนโบราณกันแน่?" ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่ห้วงมิติแห่งการบำเพ็ญเพียรนี้ร่วมกันครับ นามปากกา "หมึกทองคำข้ามภพ"