โรงประมูลสมบัติวิเศษ

กลิ่นอายอับชื้นของไม้จันทน์หอมผสมกับกลิ่นโลหะหลอมเหลวอบอวลอยู่ภายในห้องรับรองชั้นสามของโรงประมูลตระกูลหลง ค่ำคืนนี้มหานครเมฆาทมิฬคราคร่ำไปด้วยเหล่าผู้มีอิทธิพลจากร้อยสำนัก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและแรงกดดันจากพลังปราณระดับหลอมรวมวิญญาณแผ่ซ่านเสียดสีกันจนอากาศบิดเบี้ยว ทว่าใจกลางความโกลาหลนั้น กลับมีร่างบอบบางในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์นั่งหลับตาพักผ่อนอย่างสงบนิ่ง ราวกับนางพญาหิมะที่ไม่สะทกสะท้านต่อลมหายใจอันร้อนรุ่มของหมู่มาร มู่หรั่นชิงปรายตามองชาหยกในมือ ลวดลายน้ำแข็งบนถ้วยกระเบื้องเคลือบสะท้อนแววตาสتبกวาดระแวดระวัง นางย่อมรู้ดีว่าการก้าวเข้ามาในถ้ำพยัคฆ์เช่นนี้ มีแต่จะชักนำสายตาอิจฉาริษยาและคมดาบมืดมาสู่ตัว ทว่าข้างกายของนางในยามนี้ กลับมีเงาร่างหนึ่งยืนพิงกรอบหน้าต่างอย่างเกียจคร้าน ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ดั่งจิ้งจอกจำศีล "อาจารย์ครับ ท่านกำลังกังวลว่าศิษย์คนนี้จะอวดเก่งจนพาซวย หรือกังวลว่าทรัพย์สินในแหวนมิติของศิษย์จะซื้อโรงประมูลแห่งนี้ไม่หมดกันแน่ครับ?" ไป๋เฉินเอ่ยกลั้วหัวเราะ น้ำเสียงทุ้มนุ่มรื่นหูทว่าแฝงความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีที่ผู้ฝึกวิชาสายมารยังต้องยอมสยบ เขาปัดเศษฝุ่นบนอาภรณ์สีดำสนิทของตนเองเบาๆ สายตาคมกริบดั่งกระบี่ที่ซ่อนฝักกวาดมองไปยังเวทีประมูลเบื้องล่าง ที่ซึ่งสมบัติชิ้นเอกกำลังถูกอัญเชิญออกมาท่ามกลางเสียงฮือฮา "เจ้าเด็กสารเลว... วาจาพล่อยๆ เช่นนี้ หากอยู่นอกเขตแดนคุ้มMกน เจ้าคงถูกสับเป็นหมูกระทะไปเจ็ดรอบแล้วกระมัง" มู่หรั่นชิงเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ใบหน้างามล้ำเลิศไร้ที่ติระ5บความหงุดหงิดเล็กน้อย นางปรายตามองศิษย์ตัวแสบที่ชอบทำตัวเหนือความคาดหมายอยู่เสมอ "จำไว้ อย่าก่อเรื่องใหญ่โต เรามาที่นี่เพื่อศิลาวิญญาณดาราสวรรค์ ไม่ใช่เพื่อซื้อความฉิบหาย" "รับทราบตามบัญชาครับ ศิษย์ผู้กตัญญูคนนี้ย่อมเชื่อฟังคำสั่งของท่านอาจารย์... ยกเว้นเสียแต่ว่า มีสุนัขตัวไหนเห่าเสียงดังเกินไปจนรบกวนเวลาพักผ่อนอันมีค่าของท่าน" รอยยิ้มของไป๋เฉินพลันจางหาย กลายร่างเป็นความเย็นชาเยือกเย็นที่ชวนให้ผู้พบเห็นต้องขนลุกซู่ ในอดีตชาติเขาคือมหาเทพกระบี่ไร้พ่าย ผู้เคยเหยียบย่ำซากศพของเหล่าบรรพจารย์นับหมื่น การจะมาเดินชมการแสดงปาหี่ของพวกมดปลวกในโรงประมูลระดับต่ำเช่นนี้ นับว่าเป็นการให้เกียรติพวกมันมากพอแล้ว "ท่านสุภาพบุรุษและท่านสุภาพสตรีทั้งหลาย!" เสียงประกาศก้องกังวานของเฒ่าแก่เนี้ยหลง ผู้นำตระกูลหลงดังขึ้น พร้อมกับกล่องหยกสลักลวดลายโบราณที่ถูกเปิดออก เผยให้เห็นกระบี่โบราณเล่มหนึ่งที่สะท้อนแสงสีทองจางๆ ออร่าแห่งปราณโบราณแผ่ซ่านกดทับผู้คนในรัศมีร้อย丈 "นี่คือ 'กระบี่เพลิงสุริยัน' สมบัติวิเศษระดับนภาขั้นสูง ตกทอดมาจากยุคบรรพกาล ราคาเริ่มต้นที่ห้าล้านศิลาวิญญาณระดับสูง!" ทันทีที่สิ้นเสียง เสียงประมูลก็ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่งจากเหล่าผู้มีอิทธิพลบนระเบียงชั้นสองและชั้นสาม "หกล้าน!" "เจ็ดล้านหสน!" "ข้าสำนักอัคคีทมิฬให้เก้าล้าน! ใครกล้าแย่งกับข้า เตรียมตัวรับกระบี่ล้างสำนักเสีย!" บรรยากาศภายในห้องประมูลพุ่งทะยานถึงขีดสุด ความโลภและความกระหายอำนาจหลอมรวมเป็นกลิ่นอายอับปรีย์ที่ลอยคละคลุ้งไปทั่ว ทว่าในสายตาของไป๋เฉินที่ผ่านโลกมานับพันปี สมบัติชิ้นนั้นกลับเป็นเพียงเศษเหล็กขึ้นสนิมที่ถูกเคลือบด้วยภาพลวงตาชั้นต่ำเท่านั้น ไป๋เฉินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ "หึ... น่าสมเพชสิ้นดี เอาเศษเหล็กผุพังมาอ้างว่าเป็นสมบัติบรรพกาล พวกตาถั่วในยุทธภพนี้ช่างหลอกง่ายเสียจริง" มู่หรั่นชิงขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากันเล็กน้อย นางเพ่งกระแสจิตสำรวจด้วยเนตรเซียน ทันใดนั้นประกายตาก็เปลี่ยนเป็นคมกริบ "นั่นคือ... ค่ายกลลวงตาขั้นเก้า? ภายในไม่มีจิตวิญญาณกระบี่แม้แต่น้อย หากใช้พลังปราณกระตุ้น เกรงว่าคงระเบิดคามือผู้ใช้เป็นแน่!" "ถูกต้องครับอาจารย์ สมบัติชิ้นนี้ไม่ใช่กระบี่เพลิงสุริยัน แต่เป็น 'เศษเหล็กดูดวิญญาณ' ของพวกสำนักมารโลหิตที่ใช้ล่อลวงเหยื่อมาสังเวยโลหิตต่างหาก" ไป๋เฉินยิ้มมุมปาก ดวงตาคู่นั้นทอประกายล้ำลึกดั่งดวงดาวในห้วงจักรวาล "แต่ทว่า... ของจริงที่อยู่ใต้ฐานเวทีต่างหาก ที่ซ่อน 'ไข่มุกมังกรนทีคราม' เอาไว้" ก่อนที่มู่หรั่นชิงจะทันได้ห้ามปราม ไป๋เฉินก็ก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว พลังปราณไร้รูปสายหนึ่งพุ่งทะยานออกจากปลายนิ้ว ชี้ตรงไปยังเวทีประมูลเบื้องล่างราวกับศาตราเทพที่แหวกม่านเมฆ *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แรงกดดันระดับมหาเทพถูกปลดปล่อยออกมาเพียงเสี้ยวลมหายใจ ทว่าเพียงพอที่จะทำให้ผนึกค่ายกลทั่วทั้งโรงประมูลสั่นสะเทือน โคมไฟคริสตัลบนเพดานแตกละเอียดเป็นผุยผง ผู้ฝึกตนนับร้อยกระอักเลือดออกมาพร้อมกันด้วยความตื่นตระหนก "ไอ้สารเลวผู้ใดกล้าก่อกวนการประมูลของตระกูลหลง!" เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวของผู้อาวุโสตระกูลหลงดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างสามสายที่พุ่งทะยานเข้ามาล้อมห้องรับรองของพวกเขาไว้ ไป๋เฉินหาได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นกอดอก ปรายตามองเหล่าผู้อาวุโสด้วยแววตาดุจพญาอินทรีมองมดปลวก ริมฝีปากหยักลึกแย้มยิ้มเย้ยหยัน พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงดังก้องกังวานไปทั่วสารทิศ "ตระกูลหลงช่างกล้าหาญนัก กล้าเอาของอัปมงคลมาหลอกขายชาวยุทธภพ หรือว่าพวกเจ้าสมรู้ร่วมคิดกับสำนักมารโลหิตกันแน่?" ไป๋เฉินเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะก้าวไปยืนบังเบื้องหน้าของมู่หรั่นชิงเอาไว้ด้วยท่าทีปกป้องอย่างองอาจ "หากวันนี้พวกเจ้าไม่ยอมกราบขอขมาและมอบไข่มุกมังกรนทีครามใต้ฐานเวทีให้ข้าแต่โดยดี เกรงว่าโรงประมูลแห่งนี้... คงต้องลบชื่อออกไปจากแผนียุทธภพในค่ำคืนนี้แล้วกระมังครับ" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ผู้อาวุโสตระกูลหลงหน้าถอดสีเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากร่างของเด็กหนุ่มผู้นี้ ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด ประตูห้องรับรองด้านหลังก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นเยือกที่สะเทือนขวัญผู้คนดังขึ้นจากความมืดมิด... "ฮ่าๆๆ ช่างเป็นเด็กหนุ่มที่ปากกล้าและตาถึงเสียจริง... แต่ไม่รู้ว่าเจ้าจะยังมีชีวิตอยู่ไปรับศิบัติชิ้นนั้นหรือไม่... ศิษย์พี่ใหญ่แห่งยอดเขาเหมันต์สวรรค์!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่ยุทธภพอันกว้างใหญ่นี้ไปกับผมนะครับ