โอสถทะลวงจุดขั้นที่ห้า

เปรี้ยง! เสียงสนั่นหวั่นไหวราวกับสวรรค์พิโรธดังขึ้นเหนือน่านฟ้าสำนักเหมันต์สวรรค์ ร่างเงาในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ดุจเทพเซียนผู้ลงทัณฑ์ร่วงหล่นลงมากระแทกกับลานฝึกยุทธ์ศิลาหยกเบื้องหน้าตำหนักหลัก แรงปะทะนั้นแผ่ซ่านไอความเย็นยะเยือกจนพื้นศิลาแปรเปลี่ยนเป็นผลึกน้ำแข็งในพริบตา กระบี่โบราณในมือสั่นระริก ปลดปล่อยจิตสังหารระดับสะท้านภพพุ่งตรงเข้ากดทับบรรยากาศรอบกายจนเหล่าศิษย์สายในต่างพากันกระอักเลือดด้วยความตื่นตระหนก ทว่า... เป้าหมายของเงาร่างนั้นหาใช่ใครอื่น ไป๋เฉินยืนนิ่งอยู่บนหลังคาตำหนักโอสถ ดวงตาดอกท้อคมกริบทอดมองผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เจือความท้าทาย ร่างของเด็กหนุ่มไหววูบดุจเงาพราย หลบหลีกคมกระบี่ที่พุ่งแหวกอากาศมาได้อย่างเฉียดฉิว เส้นผมสีดำสนิทปลิวไสวตามแรงลมปราณที่ปั่นป่วน ก่อนที่เขาจะทิ้งตัวลงมายืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าเงาร่างสีขาวนั้นอย่างไม่เกรงกลัว "อาจารย์... ลงมือหนักมือถึงเพียงนี้ เกรงว่าศิษย์รูปงามเช่นข้า หากใบหน้ามีตำหนิขึ้นมา ภายภาคหน้าท่านอาจจะหาศิษย์คอยนวดไหล่ที่รู้ใจเช่นนี้ไม่ได้อีกแล้วนะครับ" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยเย้าแหย่ท่ามกลางสถานการณ์อันตึงเครียด มู่หรั่นชิงชะงักปลายกระบี่ที่จ่ออยู่ตรงลำคอระหง นางปรายตามองศิษย์ตัวแสบด้วยแววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งพันปี ไอปราณรอบกายแผ่ขยายออกจนสะกดให้สรรพสิ่งรอบตัวเงียบงัน นางสูดลมหายองลึกเพื่อระงับความรู้สึกบางประการที่มักจะถูกเด็กหนุ่มคนนี้ปั่นป่วนให้สั่นคลอนอยู่ร่ำไป "เจ้าเด็กเหลือขอ... ออกไปสร้างเรื่องนอกสำนักไม่พอกลับมายังกล้าท้าทายกฎเหล็กของยอดเขาเหมันต์สวรรค์ ถึงกับไปพลิกคว่ำโรงประมูลเมืองเมฆาจนฟ้าดินปั่นป่วน เจ้าคิดว่าข้าจะไว้ชีวิตเจ้าครั้งนี้ง่ายๆ หรือ?" สุ้มเสียงเยือกเย็นเปล่งออกมาดุจสายน้ำค้างแข็ง แต่หากสังเกตให้ดี ปลายกระบี่ในมือของนางกลับสั่นไหวเล็กน้อยยามเมื่อปะทะเข้ากับดวงตาที่พราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ของเขา ไป๋เฉินไม่ตอบคำวาจา เขาเพียงแต่ก้าวเข้าไปใกล้คมกระบี่อีกก้าวหนึ่งจนเนื้อผ้าเกือบจะแนบชิดกับคมเหล็ก กล้าหาญและท้าทายความตายอย่างยิ่งยวด กลิ่นอายจางๆ ของสมบัติล้ำค่าและกลิ่นอายโลหิตจางๆ ลอยกรุ่นมาจากตัวเขา "ศิษย์ไหนเลยจะกล้าท้าทายกฎสำนัก... เพียงแต่ของล้ำค่าเหล่านี้ หากปล่อยให้ตกไปอยู่ในมือของพวกมารสารเลว เกรงว่าแผ่นดินยุทธภพคงต้องนองเลือดอีกครา ข้าเพียงทำหน้าที่แทนฟ้าดิน... และอีกอย่าง" ไป๋เฉินโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างใบหูที่ขึ้นสีแดงจางๆ ของนางอย่างไม่ทันตั้งตัว "ข้าแค่อยรีบกลับมาหาคนผู้หนึ่ง... คนที่บอกว่าเกลียดข้านักหนา แต่ยามดึกดื่นมักจะมายืนรอรับข้าที่หน้าตำหนักเสมอ" "เจ้า...!" มู่หรั่นชิงหน้าแดงซ่านด้วยความโกรธปนความกระดาก นางตวัดแขนเสื้อส่งพลังปราณผลักร่างของเขาออกไปห่างๆ "รนหาที่ตายนั-!" ยังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยคำใดต่อ ไป๋เฉินก็สะบัดมือคราหนึ่ง เมັດโอสถประกายแสงเจิดจ้าห้าสีนับสิบเม็ดพุ่งทะยานขึ้นสู่น่านฟ้า ปลดปล่อยกลิ่นอายโอสถบริสุทธิ์ที่เหนือล้ำกว่าทุกสิ่งที่สำนักเหมันต์สวรรค์เคยพบเห็นมาแผ่ซ่านไปทั่วทุกสารทิศ มวลเมฆบนท้องฟ้ามืดครึ้มลงทันตาเห็น สายัณห์สายฟ้าสีทองคำคำรามกึกก้อง สะท้อนถึงการกำเนิดของ "โอสถเม็ดทองคำขั้นสมบูรณ์แบบ" ที่แม้แต่ปรมาจารย์ปรุงโอสถระดับสูงยังต้องก้มกราบ "อาจารย์... การสั่งสอนศิษย์เอาไว้ทีหลังเถอะครับ ตอนนี้... ศิษย์เกรงว่าตัวเองกำลังจะทะลวงผ่านขอบเขตแล้วสิครับ" สิ้นคำพูดของไป๋เฉิน ร่างกายของเขาก็ระเบิดพลังปราณสายหนึ่งออกมารุนแรงดุจคลื่นยักษ์คลั่ง ทะยานขึ้นสู่ท้องนภาราวกับมังกรทะยานฟ้า แรงกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมลมปราณขั้นที่ห้าแผ่ขยายออกอย่างไร้ความปรานี ท้องฟ้าเหนือยอดเขาเหมันต์สวรรค์สั่นสะเทือน เมฆทัณฑ์สวรรค์รวมตัวกันเป็นรูปเกลียวพายุหมุนวนน่าสะพรึงกลัว สายฟ้าสีม่วงเข้มฟาดผ่าลงมาตรงจุดที่ไป๋เฉินยืนอยู่ประหนึ่งจะทำลายล้างผู้ฝืนลิขิตฟ้าให้ดับสูญ! มู่หรั่นชิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น การทะลวงสู่ขอบเขตขั้นที่ห้าของเด็กหนุ่มผู้นี้ เหตุใดจึงรุนแรงและมีกลิ่นอายวิถีแห่งเทพเซียนโบราณถึงเพียงนี้ นางยกกระบี่น้ำแข็งในมือเตรียมจะพุ่งเข้าไปช่วยรับทัณฑ์สวรรค์แทน แม้จะรู้ว่ากฎสำนักจะลงทัณฑ์นางก็ตามที ทว่า... ก่อนที่สายฟ้าฟาดสายแรกจะสัมผัสถึงตัวไป๋เฉิน ร่างของเด็กหนุ่มกลับหันกลับมาส่งยิ้มพิมพ์ใจให้Oนางเป็นครั้งสุดท้าย แววตาคู่นั้นลุ่มลึก ทรงพลัง และเปี่ยมด้วยความมั่นใจเกินกว่ามนุษย์ปุถุชนพึงมี "รอข้าก่อนนะครับอาจารย์... เมื่อข้าก้าวข้ามผ่านขอบเขตนี้ไปได้ โลกทั้งใบ... จะต้องสยบแทบเท้าท่าน" เปรี้ยงงงงง! สายฟ้าสีม่วงมหึมาผ่าทะลวงลงมากลืนกินร่างของไป๋เฉินหายไปในพริบตา แสงสว่างจ้าแสบตากลบ กลืนทุกสรรพเสียง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวบนยอดเขาเหมันต์สวรรค์... และเงาร่างลึกลับอีกสายหนึ่งที่ปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบ ณ เบื้องหลังของมู่หรั่นชิง พร้อมกับกระบี่สีเลือดที่จ่ออยู่ที่ต้นคอของนางโดยที่นางไม่ทันรู้ตัวแม้แต่น้อย! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลานะครับ "หมึกทองคำข้ามภพ"