บททดสอบสะท้านสะพานเซียน

ไอเย็นเยือกที่แผ่ซ่านมาจากร่างบอบบางในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวกับเกล็ดหิมะพันปี ทำให้บรรยากาศรอบลานพิธีทดสอบสะพานเซียนดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งในชั่วพริบตา ผู้คุมสอบและเหล่าศิษย์สายตรงต่างพากันถอยหลังกรูโดยสัญชาตญาณ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายบนหน้าผากของยอดฝีมือขอบเขตหลอมรวมลมปราณ แม้พวกเขาจะอยู่สูงส่งเหนือคนนับหมื่น แต่ต่อหน้า "มู่หรั่นชิง" ผู้นำยอดเขาเหมันต์สวรรค์แล้ว พวกเขาก็เป็นไม่ต่างอันใดกับมดปลวกที่พร้อมจะถูกบดขยี้ด้วยรัศมีกระบี่เพียงครึ่งกระบวนท่า "ท่านอาจารย์..." ไป๋เฉินแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มนั้นทั้งกะล่อนและเปี่ยมด้วยเสน่ห์อันตราย ดวงตาคู่คมพินิจพิเคราะห์เรือนร่างระหงที่สั่นเทิ้มเล็กน้อยด้วยความโกรธเกรี้ยว นางมาเร็วกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้ถึงสามลมหายใจ "ศิษย์เพียงแค่มาเดินเล่นชมทิวทัศน์ เหตุใดท่านจึงต้องทำหน้าตาน่ากลัวเช่นนี้เล่าครับ?" "ไป๋เฉิน! เจ้ายังกล้าเล่นลิ้นอีกหรือ!" มู่หรั่นชิงเค้นเสียงลอดไรฟัน นางก้าวเท้าเข้ามาใกล้ โซ่ตรวนน้ำแข็งเก้าชั้นฟ้าที่ลอยวนอยู่รอบกายส่งเสียงกระทบกันกรุ้งกริงดั่งเสียงเพลงแห่งความตาย แรงกดดันระดับขอบเขตกำเนิดวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งจนพื้นศิลาใต้เท้าของนางร้าวรานเป็นทางยาว นางออกตามหาเจ้าเด็กตัวแสบนี้พลิกแผ่นดินมาสามวันสามคืน หลังจากที่เขาแอบย่องเข้าไปในเขตหวงห้ามของยอดเขาเหมันต์เพื่อขโมย "โอสถวารีสุริยัน" ไปดื่มเล่นแก้กระหาย! แต่ก่อนที่มู่หรั่นชิงจะทันได้ยื่นมือไปกระชากคอเสื้อของศิษย์ตัวดี เสียงหัวเราะเยาะหยันก็ดังแหวกอากาศเข้ามา "ฮ่าๆๆ! นึกว่าผู้ใด ที่แท้ก็คือเซียนสาวผู้เย็นชาแห่งยอดเขาเหมันต์นี่เอง ถึงกับลงทุนลงแรงมาตามศิษย์ด้วยตนเองถึงลานทดสอบ... ช่างน่าขันสิ้นดี!" เงาร่างสีทองสว่างวาบลงมาatกลางลานพิธี ผู้มาใหม่คือ "เฟิงเทียน" ศิษย์เอกแห่งยอดเขาอัคคีสวรรค์ ผู้มีฉายา 'กระบี่เพลิงกัลป์' เขามองมู่หรั่นชิงด้วยสายตากรุ้มกริ่มแฝงความโลภระคนริษยา ใครๆ ในสำนักต่างก็รู้ว่ามู่หรั่นชิงคือนางเซียนผู้สูงส่งที่ไม่เคยชายตาแลผู้ใด เหตุไฉนจึงต้องมาเดือดเนื้อร้อนใจกับเด็กหนุ่มไร้รากปราณที่แม้แต่เส้นลมปราณยังพิการเช่นนี้ด้วย? เฟิงเทียนปรายตามองไป๋เฉินด้วยความดูถูกเหยียดหยาม ก่อนจะก้าวไปขวางหน้ามู่หรั่นชิงไว้ครึ่งก้าว "ศิษย์น้องมู่ เด็กนี่บังอาจฝ่าฝืนกฎสำนักและสร้างความวุ่นวายในพิธีคัดเลือก หากท่านไม่สั่งสอนมัน วันนี้ข้าในฐานะผู้คุมกฎอาวุโส จะช่วยท่านชำระล้างประตูสำนักให้สะอาดเอง!" สิ้นคำพูดของเฟิงเทียน ปราณเพลิงนับพันสายก็พวยพุ่งขึ้นจากฝ่ามือของเขา ความร้อนระอุแผดเผาจนอากาศบิดเบี้ยว ทว่ามู่หรั่นชิงกลับมิได้มีสีหน้าเปลี่ยนแปลง นางเพียงแค่ตวัดหางตาอันเยียบเย็นมองเฟิงเทียนราวกับมองซากศพ "ไสหัวไป... ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจไม่ฆ่าเจ้า" น้ำเสียงของนางราบเรียบ แต่กลับทรงพลังจนเฟิงเทียนสะท้านเฮือก "เจ้า!" ใบหน้าของเฟิงเทียนบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ทว่าเขายังไม่ทันได้ตอบโต้สิ่งใด ไป๋เฉินที่ยืนกอดอกอยู่ด้านหลังก็ส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ออกมาเสียก่อน "พี่ชายชุดแดง ท่านรีบถอยไปเถอะครับ..." ไป๋เฉินยกมือขึ้นปัดฝุ่นบนบ่าอย่างไม่แยแส ดวงตาคู่นั้นทอประกายลึกล้ำราวกับห้วงจักรวาลที่ซ่อนเร้นดาราจักร "อาจารย์ของข้าช่วงนี้อารมณ์ไม่ค่อยดีนัก ยิ่งท่านมายืนเกะกะขวางหูขวางตาเช่นนี้ เกรงว่า... ศรีษะบนบ่าของท่านอาจจะไม่มั่นคงเอาเสียเลยนะครับ" "ไอ้เด็กสารเลว! เจ้าเป็นแค่ขยะไร้รากปราณ กล้าดีอย่างไรมาพูดจาอวดดีต่อหน้าข้า!" เฟิงเทียนบันดาลโทสะจนขีดสุด กระบี่เพลิงในมือถูกชักออกจากฝัก พลังปราณระดับขอบเขตหลอมรวมลมปราณขั้นเก้าถูกปลดปล่อยออกมาจนเกิดเป็นพายุเพลิงหมุนวน "วันนี้ข้าจะสั่งสอนแทนอาจารย์ของเจ้า ให้รู้สำนึกว่าฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเป็นเช่นไร!" *ตูม!* พายุเพลิงพุ่งเข้าใส่ไป๋เฉินด้วยความเร็วราสายฟ้าแลบ เหล่าผู้เข้าทดสอบรอบข้างต่างพากันกรีดร้องและปิดตาลงด้วยความหวาดกลัว ไม่มีทางที่เด็กหนุ่มไร้รากปราณจะรอดพ้นจากกระบวนท่านี้ไปได้! ทว่า... มู่หรั่นชิงยังไม่ทันได้ขยับตัวด้วยซ้ำ ไป๋เฉินกลับก้าวเท้าออกไปข้างหนึ่งอย่างช้าๆ ราวกับกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนหลังบ้าน ท่วงท่าของเขาสบายอารมณ์และสง่างามอย่างไร้ที่ติ ท่ามกลางปราณกระบี่นับพันที่พุ่งเข้ามาหมายจะฉีกร่างของเขาเป็นชิ้นๆ ไป๋เฉินเพียงแค่ยกนิ้วชี้และนิ้วกลางขึ้นประสานกันเป็นดัชนี แล้ววาดออกไปในอากาศเบาๆ *เปรี้ยง!* คลื่นกระแทกอันไร้รูปร่างระเบิดออกอย่างรุนแรง แรงกดดันจากปราณเพลิงของเฟิงเทียนสลายกลายเป็นเพียงละอองหมอกสีแดงในพริบตาเดียว! ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมลานพิธีทันที ทุกผู้คนต่างอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงจนแทบถลอกจากเบ้า ผู้คุมสอบแทบจะสำลักน้ำลายตัวเองตาย ร่างกายของพวกเขาแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน *นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?!* เด็กหนุ่มที่ทุกคนตราหน้าว่าเป็นขยะไร้รากปราณ ผู้อ่อนแอจนแม้แต่ลมพัดก็ยังเกือบจะล้ม กลับใช้เพียงสองนิ้วทำลายกระบวนท่าอันทรงพลังของยอดฝีมือขอบเขตหลอมรวมลมปราณขั้นเก้าได้อย่างง่ายดายดั่งปอกกล้วยเข้าปาก! เฟิงเทียนหน้าซีดเผือด เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากมุมปาก เขากระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวที่พุ่งขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ "เป็นไปไม่ได้... เจ้า... เจ้าซ่อนพลังไว้รึ?!" ไป๋เฉินแย้มยิ้มอ่อนโยน ดวงตาคู่คมทอประกายเจ้าเล่ห์ เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้เฟิงเทียนทีละก้าว เสียงฝีเท้ากระทบพื้นศิลาฟังดูคล้ายเสียงเคาะระฆังแห่งความตายในโสตประสาทของอีกฝ่าย "ข้าบอกท่านแล้ว... ว่าท่านเกะกะ" ไป๋เฉินกระซิบเสียงเบา มีเพียงคนทั้งสองที่ได้ยิน "และที่สำคัญ... ไม่มีใครมีสิทธิ์มาขึ้นเสียงใส่อาจารย์ของข้า... แม้แต่เงาของพวกท่านก็ไม่สมควร" มู่หรั่นชิงยืนนิ่งสนิท หัวใจที่เคยเยือกแข็งดั่งน้ำแข็งพันปีกลับเต้นรำอย่างบ้าคลั่งในอก นางมองแผ่นหลังของศิษย์ตัวแสบที่ยืนบังลมหนาวให้ นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายโบราณอันทรงพลังที่เล็ดลอดออกมาจากร่างของเด็กหนุ่ม... กลิ่นอายที่ทำให้นางรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด แต่ก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งสติ ท้องฟ้าเหนือลานพิธีทดสอบก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างไร้สาเหตุ เมฆทมิฬม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่น สายฟ้าสีทองคำฟาดผ่าลงมากลางลานพิธีจนพื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น! *เปรี้ยงงงงง!* แรงกดดันจากมิติเบื้องบนกดทับลงมาจนทุกคนต้องทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้น แม้แต่มู่หรั่นชิงยังต้องขมวดคิ้วแน่นด้วยความตกใจ ท่ามกลางม่านสายฟ้าสีทองที่กำลังฉีกกระชากห้วงมิติ เงาร่างของสตรีในชุดเกราะทองคำเพลิงโบราณผู้หนึ่งก็ก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิติ นางถือทวนยาวที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งบรรพกาล ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองลงมายังเบื้องล่าง ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่ไป๋เฉินด้วยรอยยิ้มเย็นชา "มหาเทพกระบี่ไร้พ่าย... ในที่สุดข้าก็หาตัวท่านพบเสียที เจ้าหนีความรับผิดชอบจากแดนสวรรค์มานานพอแล้ว กลับไปรับทัณฑ์สวรรค์กับข้าเสียเถอะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาไปกับปลายพู่กันนี้นะครับ