รอยร้าวในจิตวิญญาณ

กลิ่นของโลหะผสมที่ร้อนระอุผสมกับประจุไฟฟ้าสถิตในห้องควบคุมระบบปิด ทำให้บรรยากาศรอบตัวเอเลียสหนาแน่นราวกับจมดิ่งอยู่ใต้ก้นมหาสมุทร เขายืนนิ่งอยู่หน้าแผงวงจรควอนตัม ปลายนิ้วเรียวยาวแตะสัมผัสพื้นผิวหน้าจอโฮโลแกรมที่กำลังฉายภาพโครงสร้างเวลาสั่นไหว มันไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ แต่มันคือรอยแตกที่เกิดจากความทรงจำอันบิดเบี้ยว—ความทรงจำที่ไม่ได้เป็นของเขาเพียงคนเดียว "คุณกำลังฝืนดึงอดีตที่ควรถูกฝังกลบขึ้นมาหายใจอีกครั้ง เอเลียส" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง วาเลนก้าวเท้าเข้ามาอย่างเงียบเชเชียบ เงาร่างภายใต้เครื่องแบบผู้คุมกฎแห่งศูนย์บัญชาการดวงดาวทาบทับลงบนแสงสีฟ้าครามของหน้าจอโฮโลแกรม ดวงตาคมกราบจ้องมองวิศวกรหนุ่มนิ่งสนิท ราวกับพยายามอ่านรหัสผ่านที่ซ่อนอยู่หลังม่านตาคู่นั้น เอเลียสไม่หันกลับไปมอง เขายังคงจ้องมองเส้นกราฟเวลาที่กำลังบิดเบี้ยวเป็นเกลียวคลื่น "อดีตไม่ได้ถูกฝังหรอกครับ วาเลน มันแค่รอเวลาปะทะกับปัจจุบันในจุดที่แรงโน้มถ่วงอ่อนแอที่สุด... เหมือนที่คุณกำลังพยายามซ่อนบางอย่างไว้ใต้ระเบียบอันไร้ที่ติของคุณนั่นแหละ" วาเลนชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายเฉพาะตัวของอีกฝ่าย—กลิ่นสนิมเหล็กเจือจางกับความเย็นยะเยือกของสุญญากาศ—ทำให้ประสาทสัมผัสทุกส่วนของวาเลนตื่นตัวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เขากวาดสายตามองแผ่นหลังที่ไหวสะท้อนเล็กน้อยของเอเลียส ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงแรงกดดัน "ระเบียบคือสิ่งเดียวที่ค้ำจุนไม่ให้จักรวาลนี้กลายเป็นเศษซากความทรงจำ หากคุณยังขุดคุ้ยเรื่องใน 'เขตกัก 7' คราวนั้น... สิ่งที่จะพังทลายไม่ใช่แค่ระบบโครงสร้างเวลา แต่จะเป็นตัวคุณเอง" สิ้นคำพูดนั้น ภาพนิมิตบางอย่างก็กระชากวาบเข้ามาในห้วงความคิดของเอเลียสอย่างรุนแรง ราวกับมีใครบางคนกระชากสลักนิรภัยในสมองของเขาออก ภาพของสถานีอวกาศเก่าแก่ที่กำลังลุกไหม้ ท้องฟ้าสีแดงฉานที่ไร้ซึ่งออกซิเจน และเสียงกรีดร้องที่ถูกกลืนหายไปในความเงียบงันของห้วงอวกาศ ภาพเหล่านั้นไม่ใช่ภาพจำของเขา... แต่มันคือภาพความทรงจำของวาเลน เอเลียสสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ร่างกายของเขาสั่นเทาเล็กน้อยจากแรงกระแทกทางจิตวิทยา เขาหันขวับกลับมาประจันหน้ากับผู้คุมกฎ ดวงตาคมปลาบของทั้งคู่สบกันในระยะประชิด ความตึงเครียดระหว่างพวกเขาสูงเสียดฟ้า จนประจุไฟฟ้าในห้องส่งเสียงฮัมเบาๆ "คุณจำมันได้ใช่ไหมครับ?" เอเลียสกระซิบเสียงแผ่ว แต่ทว่าคมกริบราวกับใบมีดโกน "วันที่ศูนย์บัญชาการสั่งให้สละสถานีวิจัยเซนتاุริ เพื่อปกปิดความผิดพลาดของระบบ... วันที่คุณเลือก 'กฎ' มากกว่าชีวิตของผู้บริสุทธิ์ รวมถึงชีวิตของเขาคนนั้นด้วย" กล้ามเนื้อกรามของวาเลนกระตุกไหวเล็กน้อย ภายใต้หน้ากากแห่งความเยือกเย็นที่เขาสวมใส่มาตลอดชีวิต เปลวไฟแห่งความเจ็บปวดที่ถูกกัก ขังไว้เนิ่นนานกำลังสั่นคลอน ดวงตาคู่คมไหววูบไปชั่วขณะ แต่วาเลนก็ยังคงรักษาท่าทีไว้อย่างเหนียวแน่น เขาก้าวเข้าไปประชิดเอเลียสอีกนิด จนแผ่นอกเกือบจะแนบชิดกับเสื้อคลุมวิศวกร "คุณไม่รู้อะไรเลย เอเลียส" วาเลนเอ่ยกระซิบชิดริมหรูกระด้าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับต้นคอของอีกฝ่าย "การรักษาคนบางคนไว้ได้ อาจหมายถึงการปล่อยให้จักรวาลทั้งใบต้องดับสูญ... คุณคิดว่าความอ่อนโยนของคุณจะช่วยให้อะไรดีขึ้นงั้นหรือ?" "ความอ่อนโยนอาจไม่ใช่เครื่องมือสร้างดาวหรอกครับ..." เอเลียสตอบกลับทันควัน นัยน์ตาฉายแววท้าทายและดื้อรั้น "...แต่มันคือสิ่งเดียวที่ทำให้ผมรู้ว่า เรายังคงเป็นมนุษย์ ไม่ใช่เฟืองจักรกลที่ไร้หัวใจแบบที่คุณเป็น" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงเตือนภัยเบาๆ จากแผงควบคุมหลักที่กะพริบเป็นสีอำพัน บรรยากาศระหว่างทั้งสองเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย—แรงดึงดูดของสองขั้วอำนาจที่ต่อต้านกันอย่างรุนแรง แต่กลับโหยหากันและกันในระดับจิตวิญญาณ วาเลนยกมือขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบแตะลงที่กรอบหน้าของเอเลียสแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่กำกวมระหว่างการคุกคามและการปลอบประโลม เอเลียสไม่ถอยหนี เขากลับเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสนั้นด้วยแววตาที่ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยคำถาม ทว่า ก่อนที่บทสนทนาทางจิตวิทยาอันเร่าร้อนนี้จะก้าวล้ำเกินกว่าขอบเขตของหน้าที่ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตก็ดังสนั่นหวั่นไหวทั่วทั้งห้องควบคุม แสงไฟสีแดงฉานสาดส่องสลับกับความมืด หน้าจอโฮโลแกรมหลักดับวูบลง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยข้อความรหัสลับที่วิ่งพล่านด้วยความเร็วสูง และภาพจากกล้องวงจรปิดภายนอกห้องก็เผยให้เห็นร่างของใครบางคนกำลังยืนรออยู่หน้าประตูนิรภัย—ร่างของผู้ที่ควรจะสูญหายไปพร้อมกับสถานีวิจัยเซนตาุริเมื่อสิบปีก่อน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องห้วงสุญญากาศไปด้วยกันในตอนนี้ด้วยนะครับ