การเผชิญหน้าในโซนสุญญากาศ

แรงดันอากาศในเซกเตอร์ที่เจ็ดลดลงต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานถึงร้อยละสิบห S.O.S. จากวาล์วควบคุมหลักยังคงส่งเสียงกะพริบเป็นจังหวะสีแดงฉาน สะท้อนลงบนกระจกหมวกนิรภัยของวาเลนอย่างต่อเนื่อง ทว่าแววตาภายใต้กะบังหน้าอันใสกระจ่างกลับไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งสงบราวกับรูปสลักหินอ่อนแห่งสถาบันผู้คุมกฎ มือสวมถุงมือไนลอนเสริมเกราะกุมด้ามปืนพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าไว้หลวม ๆ เบื้องหน้าคือประตูห้องเครื่องรอยต่อสุญญากาศ ซึ่งถูกล็อกตายด้วยรหัสความปลอดภัยระดับสูงสุดที่ระบบอัตโนมัติไม่อาจเจาะ และมีเพียงคนเดียวในสถานีอวกาศรกร้างแห่งนี้... ที่มีสิทธิ์ถือครองรหัสผ่านนั้น "คุณกำลังทำลายโครงสร้างความเสถียรของกาแล็กซีทั้งระบบ, เอเลียส" เสียงทุ้มต่ำของวาเลนดังผ่านช่องสื่อสารภายใน มันไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงราบเรียบและหนักแน่นนั้นกลับทรงพลังพอที่จะสั่นสะเทือนประสาทสัมผัสของผู้ฟังได้ "การดึงพลังงานจากแกนกลางเวลามาใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต ไม่ใช่แค่การละเมิดกฎ แต่เป็นอาชญากรรมต่อความคงอยู่ของจักรวาล" เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังสะท้อนผ่านโครงสร้างเหล็กกล้าจากอีกฟากของประตู ตามมาด้วยเสียงปลดล็อกกลไกไฮดรอลิกที่ดังทุบกระหน่ำความเงียบงัน บานประตูกลมหค่อย ๆ แยกตัวออก เผยให้เห็นกลุ่มควันสีขาวระเหยออกมาจากท่อความดันที่เสียหาย ท่ามกลางละอองความเย็นจัด ร่างสูงโปร่งในชุดวิศวกรสีดำสนิทปรากฏขึ้น เอเลียสไม่ได้พกอาวุธ เขาเพียงแต่ถือแท็บเล็ตควบคุมระบบไว้ในมือข้างหนึ่ง ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองผู้คุมกฎที่ยืนขวางทางอยู่ด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ระหว่างความเบื่อหน่ายกับความเย้ยหยัน "กฎของคุณ... วาเลน" เอเลียสเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อยจากการสูดดมก๊าซไนโตรเจนเจือจาง "มันถูกเขียนขึ้นโดยคนที่ไม่เคยเห็นเส้นเวลาแตกร้าวด้วยซ้ำ พวกคุณกลัวความโกลาหลจนยอมจำนนต่อความเงียบงันที่ไร้ชีวิตชีวา คุณเรียกสิ่งนี้ว่าความสงบเรียบร้อย แต่ผมเรียกมันว่าสุสาน" วาเลนหรี่ตาลงเล็กน้อย ปลายนิ้วที่กุมด้ามปืนขยับเข้าหากลไกปลดล็อกเล็กน้อยตามสัญชาตญาณระวังภัย แต่เขายังคงรักษาระยะห่างไว้อย่างสมบูรณ์แบบ "ความโกลาหลที่คุณไขว่คว้ามันมา เอเลียส มันไม่ได้สร้างอิสรภาพ มันสร้างความพินาศ จงส่งรหัสควบคุมกลับคืนศูนย์บัญชาการเสีย ก่อนที่ผมจะใช้สิทธิ์ขาดในการระงับภารกิจของคุณ" วิศวกรหนุ่มหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มันเป็นเสียงที่แห้งแล้งและลึกซึ้ง ราวกับเสียงลมที่พัดผ่านซากปรักหักพังของดวงดาวที่ตายแล้ว เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกหนึ่งก้าว จนระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงเหลือเพียงไม่ถึงสองเมตร พื้นที่สุญญากาศรอบตัวทำให้เสียงลมหายใจของทั้งคู่สะท้อนผ่านช่องสื่อสารอย่างชัดเจน "คุณอยากลองสัมผัสมันดูไหมล่ะ... วาเลน" เอเลียสพูดพลางยื่นแท็บเล็ตในมือมาข้างหน้า หน้าจอแสดงภาพกราฟิกสามมิติของคลื่นเวลาที่กำลังบิดเบี้ยวเป็นเกลียวคลื่นสีทองและม่วงเข้ม "มาสิ ก้าวเข้ามาในเขตสนามพลังของผม แล้วคุณจะรู้ว่าทำไมผมถึงยอมแลกทุกอย่าง... แม้กระทั่งลมหายใจเฮือกสุดท้ายของตัวเอง" วาเลนมองหน้าจอภาพนั้น แววตาของเขาไหววับไปชั่วขณะเมื่อเห็นรูปแบบโครงสร้างที่ซับซ้อนเกินกว่าเทคโนโลยีปัจจุบันจะทำได้ มันไม่ใช่แค่ข้อมูล แต่มันคือภาพนิมิตของอนาคตที่กำลังพังทลายลงมาทับซ้อนกัน ความเยือกเย็นที่เขาสั่งสมมานานเริ่มมีรอยร้าวเกิดขึ้นภายในจิตใจ เคมีอันประหลาดระหว่างความถูกต้องตามกฎหมายและความปรารถนาอันไร้ขอบเขตกำลังดึงดูดเข้าหากันอย่างรุนแรงในบรรยากาศที่ไร้ออกซิเจนนี้ "คุณมันบ้า..." วาเลนกระซิบ ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดไม่ใช่เพราะขาดอากาศ แต่เพราะแรงกดดันทางจิตวิทยาที่อีกฝ่ายสร้างขึ้น "ความบ้าคลั่งของคุณจะทำลายทุกสิ่งที่เราสร้างกันมา" "บางครั้ง..." เอเลียสโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนกลิ่นอายความเย็นของอวกาศและกลิ่นฉุนของน้ำมันเครื่องจากตัวเขาเจือจางอยู่ในอากาศรอบตัววาเลน น้ำเสียงของวิศวกรหนุ่มเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลและบาดลึก "ความถูกต้องก็เป็นเพียงข้ออ้างของคนที่หวาดกลัวการเปลี่ยนแปลง... เช่นเดียวกับคุณ ในตอนนี้" วาเลนชะงักไป เขากำลังจะอ้าปากโต้แย้งด้วยข้อกฎหมายข้อที่สิบสองแห่งสภาดวงดาว ทว่าเสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากระบบหลักก็ดังแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน เสียงนั้นไม่ได้มาจากแผงควบคุมของเอเลียส และไม่ได้มาจากศูนย์บัญชาการที่วาเลนสังกัดอยู่ มันเป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุด... จากยานสำรวจปริศนาที่เพิ่งหลุดเข้ามาในรัศมีวงโคจร ทั้งสองคนหันขวับไปมองหน้าจอหลักที่ผนังห้องพร้อมกัน ภาพจากกล้องวงจรปิดนอกสถานีเผยให้เห็นยานอวกาศสีดำสนิทไร้สัญลักษณ์ประจำตัวกำลังพุ่งเข้าชนม่านพลังงานด้วยความเร็วสูง และสิ่งที่ทำให้เลือดในกายของวาเลนเย็นเฉียบจนแทบแข็งตัว คือรหัสประจำตัวของยานลำนั้นที่ปรากฏขึ้นบนจอภาพ... มันคือรหัสลับระดับผู้บัญชาการสูงสุดของตัววาเลนเอง ซึ่งถูกขโมยไปเมื่อสามปีก่อน "ดูเหมือนว่า..." เอเลียสหันมามองหน้าผู้คุมกฎ รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา "พวกเราไม่ได้อยู่กันแค่สองคนแล้วล่ะครับ... ผู้คุมกฎ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในความเวิ้งว้างนี้ด้วยกันนะครับ