สัญญาณแรกจากรอยแยก

เสียงกวาดของอนุภาคไฮโดรเจนที่เสียดสีกับเกราะแม่เหล็กไฟฟ้า ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเอเลียสราวกับเสียงกระซิบของคนตาย ภายในห้องควบคุมเครื่องยนต์ระดับเจ็ดของสถานีอวกาศเนบิวลา-9 อากาศเจือจางไปด้วยกลิ่นโอโซนและน้ำมันเครื่องร้อนจัด แสงไฟสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าคมสันที่เต็มไปด้วยรอยเคราจางๆ และดวงตาคู่ลึกที่สะท้อนภาพความเวิ้งว้างอันเป็นอนันต์ นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มเคาะลงบนแผงควบคุมหลักเป็นจังหวะสามช้าหนึ่งเร็ว มันคือรหัสผ่านส่วนตัวที่ระบบกลางของสหพันธ์ไม่เคยล่วงรู้ เอเลียสไม่เคยศรัทธาในระเบียบวินัยที่สร้างขึ้นเพื่อกักขังวิวัฒนาการ สำหรับเขาแล้ว จักรวาลไม่ใช่ระเบียบที่สมบูรณ์แบบ แต่มันคือผืนผ้าใบแห่งความโกลาหลที่รอการถูกถักทอใหม่ด้วยมันสมองของมนุษย์ผู้กล้าหาญ "แกกำลังซ่อนอะไรอยู่กันแน่... เพื่อนเก่า" เอเลียสพึมพำกับตัวเอง เสียงทุ้มต่ำเจือความเหนื่อยล้าสะท้อนก้องในความเงียบงัน หน้าจอด้านหน้าปรากฏกราฟิกสามมิติของหลุมดำจำลอง แรงโน้มถ่วงในเขตห้ามเข้า—ภาคพื้นสุญญากาศเซกเตอร์ 04 ซึ่งถูกประกาศให้เป็นเขตปลอดการเข้าถึงมานานกว่าทศวรรษด้วยเหตุผลด้านความมั่นคง กำลังแสดงความผิดปกติที่ทฤษฎีฟิสิกส์กระแสหลักไม่สามารถอธิบายได้ เส้นกราฟพุ่งทะยานขึ้นเป็นเส้นตรงอย่างไร้เหตุผล ราวกับมีมวลขนาดมหึมาเท่าดาวเคราะห์ดวงหนึ่งกำลังถูกบีบอัดให้เหลือขนาดเท่าเม็ดทราย และที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ มันกำลังเคลื่อนที่ ไม่ใช่การเคลื่อนที่แบบสุ่ม แต่มันมีทิศทาง มีเจตจำนง และกำลังมุ่งตรงมายังใจกลางสถานีอวกาศแห่งนี้ ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูกระจกนิรภัยด้านหลังดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ มันไม่ใช่เสียงเคาะแบบคนทั่วไป แต่มันคือเคาะแบบทหารผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัย—แม่นยำ ไร้ความลังเล และน่ารำคาญเป็นที่สุด เอเลียสไม่หันกลับไปมอง เขายังคงจดจ่ออยู่กับการดึงข้อมูลดิบจากเซนเซอร์ภาคสนามลงในไดรฟ์ส่วนตัว "ประตูไม่ได้ล็อกครับ ถ้าคุณอยากเข้ามาตรวจค้นซากปรักหักพังของผม เชิญตามสบาย" บานประตูกระจกเลื่อนเปิดออกอย่างไร้เสียง กลิ่นหอมจางๆ ของชาเอิร์ลเกรย์ผสมผสานกับกลิ่นอายความเย็นชาของแผ่นดินแม่ลอยวนเข้ามาในอากาศ วาเลนก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่แทบไร้เสียง ชุดเครื่องแบบผู้คุมกฎสีดำสนิทไร้รอยยับประดับด้วยอินทรธนูเงินสะท้อนแสงไฟนีออน ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดตามองไปทั่วห้องรกๆ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าด้านข้างของวิศวกรหนุ่ม "คุณกำลังละเมิดมาตราที่สิบสองของสนธิสัญญาดวงดาว, เอเลียส" น้ำเสียงของวาเลนราบเรียบ เยือกเย็น และทรงอำนาจพอที่จะทำให้ลูกเรือคนอื่นเข่าอ่อนได้ทันที "การเข้าถึงข้อมูลดิบของเซกเตอร์ 04 โดยไม่ได้รับอนุญาตจากสภาความมั่นคง มีโทษสูงสุดคือการเนรเทศไปยังดาวเคราะห์แห้งแล้งนอกระบบสุริยะ" เอเลียสค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้า เขายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่วาเลนเกลียดชังที่สุดเพราะมันเต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่ออำนาจที่นางถือครอง "สนธิสัญญาเหรอครับ, วาเลน?" เอเลียสทวนคำ พลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายของทั้งสองคนอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว ความต่างระหว่างระเบียบกับความโกลาหลถูกบีบอัดให้อยู่ในพื้นที่แคบๆ นี้ "กฎหมายพวกนั้นถูกเขียนขึ้นโดยพวกแก่เฒ่าที่กลัวความมืดในอวกาศ พวกเขากลัวสิ่งที่พวกเขาไม่เข้าใจ จนต้องสร้างกรงขังขึ้นมาแล้วเรียกว่า 'ความปลอดภัย'" วาเลนก้าวเข้าไปประชิดอีกหนึ่งก้าว ดวงตาสีเทาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาของอีกฝ่าย พยายามค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านตาคู่นั้น นางไม่เคยเข้าใจผู้ชายคนนี้ เอเลียสเป็นทั้งความอัจฉริยะที่สหพันธ์ต้องการและเป็นภัยคุกคามที่อันตรายที่สุดในเวลาเดียวกัน "คุณคิดว่าตัวเองฉลาดกว่าระบบงั้นเหรอ?" วาเลนกระซิบ เสียงของนางต่ำลงจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบข้างใบหู "สิ่งที่คุณกำลังไขว่คว้ามันไม่ใช่ความก้าวหน้า แต่มันคือหายนะ เซกเตอร์ 04 ไม่เคยมีใครรอดชีวิตกลับมา... และคุณก็รู้ดีว่าทำไม" "เพราะพวกคุณปิดปากทุกคนที่เข้าใกล้ความจริงต่างหากล่ะครับ" เอเลียสตอบกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังไร้รอยยو้ "ผมไม่ได้อยากเป็นฮีโร่ วาเลน แต่ในเมื่อโครงสร้างเวลาของสถานีนี้กำลังฉีกขาดจากแรงดึงดูดประหลาดนั่น หน้าที่ของวิศวกรอย่างผมคือการซ่อมแซมมัน ไม่ใช่การก้มหน้าหลบตาเหมือนพวกคุณ" ก่อนที่วาเลนจะได้เอ่ยปากโต้แย้ง เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตก็แผดเสียงร้องลั่นห้อง แสงไฟสีฟ้าอมเขียวแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่รัว หน้าจอโฮโลแกรมหลักระเบิดข้อมูลตัวเลขจำนวนมหาศาลขึ้นมาจนพร่าลาย หน้าจอแสดงผลภายนอกสถานีจับภาพบางสิ่งได้—ยานสำรวจรุ่นโบราณลำหนึ่งกำลังพุ่งทะลุผ่านม่านพลังงานของเซกเตอร์ 04 เข้ามาโดยไม่มีรอยขีดข่วน ราวกับว่ามันเพิ่งเดินทางข้ามเวลามาจากอนาคตอันไกลโพ้น และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ หมายเลขประจำตัวที่สลักไว้ข้างลำตัวยาน... เป็นรหัสผ่านที่ถูกทำลายทิ้งไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน และชื่อของกัปตันผู้ควบคุมยานลำนั้น... คือชื่อของเอเลียสเอง ขอบอกเล่าจากใจ ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องจักรวาลไปกับผมในตอนนี้นะครับ