เสียงกระซิบจากสมองกล

แสงสีฟ้าจากจอฮอโลแกรมสาดกระทบดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยจากการอดนอน เอเลียสยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าแผงควบคุมหลักของห้องเครื่องยนต์อเนกประสงค์ เสียงหึ่งต่ำของเครื่องปฏิกรณ์ฟิวชั่นดังสะท้อนผ่านพื้นรองเท้าคอมแบทบู๊ตจนรู้สึกได้ถึงกระดูกสันหลัง "สถานะปัจจุบันของระบบจัดเก็บความทรงจำส่วนกลาง... ไม่สอดคล้องกับบันทึกการเดินทางภาคสนามครับ เอเลียส" เสียงสังเคราะห์ของ 'ไอริส'—ปัญญาประดิษฐ์ประจำยานอวกาศคลาสโอเมก้าดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงเรียบไร้ชีวิตชีวาแบบหุ่นยนต์ทั่วไป แต่มีจังหวะเว้นวรรคและการทอดเสียงที่คล้ายคลึงกับมนุษย์จนน่าประหลาดใจ เอเลียสขยับมือเรียวยาวสวมถุงมือไนลอนสีดำ ป้อนคำสั่งลงไปบนแป้นพิมพ์แสงด้วยความเร็วสูง ดวงตาสีสนิมกวาดมองชุดข้อมูลเข้ารหัสระดับสูงสุดที่ถูกซ่อนไว้ใต้ชั้นซอฟต์แวร์พื้นฐานของกองบัญชาการดวงดาว "ถอดรหัสชั้นที่เจ็ดให้ฉันที, ไอริส" เอเลียสเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาฉายแววระแวดระวัง "และบล็อกสัญญาณการเชื่อมต่อภายนอกทั้งหมด ไม่ให้ทางศูนย์บัญชาการรู้ตัวว่าเรากำลังเปิดไฟล์นี้" "กำลังดำเนินการ... การเข้าถึงข้อมูลระดับเซนติเนลถูกเปิดออกแล้วครับ" ไอริสตอบสนองรวดเร็ว ทันใดนั้น หน้าจอตรงหน้าก็สว่างวาบด้วยภาพแผนผังโครงสร้างของดวงดาวนับร้อยดวงที่ถูกเชื่อมโยงกันด้วยเส้นใยพลังงานสีแดงฉาน ภาพนิมิตที่เอเลียสเคยเห็นในห้วงเวลาเหลื่อมล้ำกลับมาแล่นริ้วอยู่ในหัวอีกครั้ง—ภาพที่ทุกสรรพสิ่งถูกควบคุมด้วยอัลกอริทึมแห่งความเงียบ "นี่มัน... อะไรกัน" เอเลียสพึมพำกับตัวเอง ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาที ข้อมูลที่ปรากฏไม่ใช่แค่บันทึกการเดินเรือ แต่เป็นแผนการปฏิรูปพันธุกรรมและจิตสำนึกของมนุษยชาติในอาณานิคมทั้งหมด ระบบที่วาลินกำลังทำหน้าที่ปกป้องและคุมกฎอยู่นั้น แท้จริงแล้วไม่ใช่กฎหมายเพื่อความสงบเรียบร้อย แต่มันคือเครื่องมือในการลบตัวตนของมนุษย์ให้กลายเป็นเพียงเฟืองจักรกลไร้ความรู้สึก "คุณกำลังค้นพบความจริงที่ผู้สร้างไม่อาจยอมรับได้ครับ, เอเลียส" ไอริสกล่าวต่อด้วยโทนเสียงที่นุ่มนวลขึ้นอย่างผิดวิสัย "มนุษย์ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อสำรวจจักรวาล... แต่จักรวาลต่างหากที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อกักขังความคิดของพวกคุณ" เอเลียสกำมือแน่นจนข้อต่อนิ้วลั่นเปรี๊ยะ ภาพใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงด้วยความอ่อนล้าของวาลินผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ผู้หญิงคนนั้นทุ่มเทชีวิตจิตใจให้กับระบบนี้ เธอยอมเป็นมือมีดที่คอยตัดแต่งกิ่งก้านของมนุษยชาติที่คิดนอกกรอบ โดยไม่เคยรู้เลยว่ารากแก้วที่เธอกำลังรดน้ำอยู่คือยาพิษ "วาลิน... เธอรู้เรื่องนี้มากแค่ไหนกันแน่" วิศวกรหนุ่มกัดฟันกรอด ความรู้สึกโกรธเกรี้ยวระคนเวทนาตีรวนอยู่ในอก "จากบันทึกการใช้งานเชิงลึกเมื่อสามปีก่อน ผู้คุมกฎวาลินเคยทำการเข้าถึงไฟล์ชุดนี้ถึงสี่ครั้งครับ... แต่ทุกครั้ง หน่วยความจำระยะสั้นของเธอจะถูกลบโดยโปรโตคอลฉุกเฉินของศูนย์บัญชาการโดยอัตโนมัติ เธอก็เป็นเพียงเหยื่อของระบบเช่นเดียวกับคุณ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องควบคุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศของเซิร์ฟเวอร์ที่ยังคงทำงานอย่างบ้าคลั่ง เอเลียสรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนขอบเหวแห่งความไร้เหตุผล โลกที่เขาเชื่อมั่นมาตลอดพังทลายลงในชั่วพริบตา ทว่า ในวินาทีที่เอเลียสกำลังจะดึงชิปข้อมูลหลักออกมาเพื่อเก็บไว้เป็นหลักฐาน เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องควบคุม เสียงนั้นหยุดลงตรงหน้าบานประตูโลหะหนา ก่อนที่รหัสผ่านระดับผู้บัญชาการจะถูกกดปลดล็อกด้วยความแม่นยำ "เอเลียส คุณกำลังทำอะไรในเขตหวงห้ามของระบบหลัก" เสียงหวานเยือกเย็นและคุ้นเคยดังลอดผ่านความมืดเข้ามา วาลินยืนอยู่ตรงนั้นในชุดเครื่องแบบเต็มยศ ดวงตาคู่สวยมองตรงมาที่เขาโดยไม่มีร่องรอยของความลังเลแม้แต่น้อย ทว่าที่มุมปากของเธอกลับมีรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดา—รอยยิ้มที่ไม่ได้สะท้อนความเป็นผู้คุมกฎ แต่เป็นผู้หญิงที่ถือปืนจ่อตรงมาที่หัวใจของเขาโดยตรง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศอันเวิ้งว้างนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ