ร่องรอยการทรยศ

กลิ่นของโลหะที่ถูกเผาไหม้ด้วยความร้อนสูงผสมผสานกับโอโซนเข้มข้น แผ่ซ่านผ่านรอยต่อของประตูห้องควบคุมหลัก แสงสีฟ้าสว่างวาบจากการเชื่อมตัดโครงสร้างดังขึ้นเป็นจังหวะกระชั้นชิด บ่งบอกว่าเวลาของพวกเขาเหลือน้อยเต็มทีแล้ว เอเลียสขยับตัวเข้าประชิดแผงควบคุมหลักอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วเรียวยาวพรมลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วสูงเพื่อสร้างเกราะกำบังพลังงานสำรอง ขณะที่สายตาคมกริบเหลือบมองเงาร่างที่สะท้อนผ่านกระจกเบื้องหลัง ซึ่งยังคงนิ่งค้างด้วยความตกตะลึง "อย่าขยับ" วาเลนเอ่ยขึ้น เสียงของเขาต่ำทุบและแหบพร่าเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยอำนาจอันเด็ดขาดที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างยาวนาน ดวงตาคู่คมจ้องมองไปยังภาพโฮโลแกรมการเข้ารหัสที่ปรากฏขึ้นบนจอหลัก—รหัสผ่านระดับสูงสุดที่ใช้ยืนยันตัวตนของผู้บัญชาการสูงสุดแห่งสภาดวงดาว รหัสที่เพิ่งถูกใช้งานเมื่อสามนาทีที่แล้ว จากสถานีภาคพื้นดินเบื้องล่าง "นั่นไม่ใช่รหัสของระบบอัตโนมัติ" เอเลียสพึมพำ น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยกระแสความเย็นเยียบที่แผ่มาจากสันหลัง "มันคือรหัสยืนยันตัวตนแบบใช้ครั้งเดียว... รหัสประจำตัวของผู้บัญชาการซูลิน ผู้บังคับบัญชาโดยตรงของคุณเอง" วาเลนเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สันกรามคมสันนูนเด่นขึ้นมาภายใต้แสงสลัวของห้องควบคุม ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ราวกับอากาศรอบตัวถูกสูบออกจนหมดสิ้น แม้ในพื้นที่ไร้แรงโน้มถ่วง ความรู้สึกกดดันนี้ก็ยังหนักหน่วงเสียยิ่งกว่าการแบกรับน้ำหนักของดวงดาวทั้งดวง "ท่านผู้บัญชาการไม่มีเหตุผลที่จะทำลายสถานีนี้" วาเลนเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงพยายามรักษาความมั่น1คงเอาไว้ แม้ว่าแววตาไหววับจะทรยศความรู้สึกที่แท้จริง "เรากำลังปฏิบัติภารกิจภายใต้อาณัติของสภา... การตัดสัญญาณและปิดตายห้องควบคุม เป็นขั้นตอนรักษาความปลอดภัยมาตรฐานเมื่อตรวจพบการละเมิด" "การรักษาความปลอดภัยด้วยการเผาทำลายห้องควบคุมพร้อมกับเจ้าหน้าที่ภายในเนี่ยนะ?" เอเลียสหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันเต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อระบบระเบียบที่วาเลนยึดมั่น "ตื่นเสียทีเถอะครับ คุณผู้คุมกฎ กฎระเบียบที่คุณศรัทธา นักหนา มันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องความยุติธรรม แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อกวาดล้างพยาน" ประตูกลางด้านนอกถูกถีบกระแทกด้วยแรงมหาศาล เสียงโลหะหนักหน่วงร่วงหล่นลงกระทบพื้นพร้อมกับกลุ่มควันจางๆ ที่พثยุ่งพะย่างเข้ามา ทว่าสิ่งที่ก้าวล้ำเข้ามาในห้องนั้นไม่ใช่หุ่นยนต์รบอัตโนมัติอย่างที่พวกเขาคาดคิด ร่างในชุดเครื่องแบบสีดำสนิทของผู้บัญชาการระดับสูงก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ รองเท้าบูทหนAาหนักกระทบพื้นห้องควบคุมทีละก้าวอย่างมั่นคง แสงไฟสลัวสาดส่องให้เห็นใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเย็นชาของผู้บัญชาการซูลิน ผู้ซึ่งควรจะอยู่ห่างออกไปหลายปีแสง ณ ศูนย์บัญชาการใหญ่ "ทำได้ดีมาก วาเลน" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้น ทว่าก้องกังวานในความเงียบ "คุณทำหน้าที่เป็นสุนัขล่าเนื้อได้สมบูรณ์แบบจริงๆ ตรึงเป้าหมายเอาไว้ได้จนถึงวินาทีสุดท้าย" วาเลนสะท้อนเฮือก ราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้าที่กลางกระดูกสันหลัง เขาหันขวับไปมองผู้บังคับบัญชาที่เขารับใช้ด้วยความภักดีมาตลอดชีวิต ความเชื่อมั่นทั้งหมดที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา "ท่านผู้บัญชาการ... นี่มันหมายความว่าอย่างไรครับ? คำสั่งอพยพก่อนหน้านี้... การปิดกั้นเส้นทาง... ทั้งหมดนี้คืออะไร?" ซูลินยิ้มมุมปาก สายตาคมปลาบกวาดมองเอกสารข้อมูลลับที่ลอยเคว้งอยู่บนจอโฮโลแกรม "มันก็หมายความว่า แกเป็นแค่เครื่องมือชิ้นหนึ่งที่หมดประโยชน์แล้วยังไงล่ะ วาเลน หน้าที่ของคุณคือการพาเจ้าวิศวกรสติเฟื่องคนนี้มายังจุดอับสัญญาณ เพื่อที่เราจะได้จัดการปิดบัญชีเรื่องราวทั้งหมดให้เรียบร้อยโดยไม่มีใครตั้งคำถาม" ความจริงอันโหดร้ายกระแทกเข้าใส่จิตใจของวาเลนอย่างจัง มือที่ถืออาวุธประจำกายสั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกผิดหวัง ความโกรธแค้น และความเจ็บปวดผสมปนเปกันจนแทบหายใจไม่ออก ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาคือนักกฎหมายผู้เคร่งครัด ผู้ไม่เคยตั้งคำถามต่อคำสั่งเบื้องบน แต่ในวินาทีนี้ เขากลับตระหนักว่า กฎหมายที่เขาปกป้องมาตลอดเป็นเพียงเครื่องมือของฆาตกรสวมสูท เอเลียสเหลือบมองปฏิกิริยาของชายหนุ่มข้างกาย รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากของวิศวกรหนุ่ม ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความเยาะเย้ย แต่เป็นความเข้าใจอันลึกซึ้งในความเจ็บปวดของการถูกหักหลัง "ผมบอกคุณแล้วนะครับ..." เอเลียสกระซิบเบาๆ พอให้ได้ยินกันเพียงสองคน "ความเงียบงันของจักรวาลยังน่าไว้ใจกว่าคำสั่งของผู้มีอำนาจเสียอีก" วาเลนไม่ได้ตอบคำโต้แย้งนั้น สายตาของเขาเปลี่ยนจากความว่างเปล่ากลายเป็นความมุ่งมั่นอันเด็ดเดี่ยว เขามองหน้าซูลินผู้เป็นนายเก่าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หน้ากากเหล็กกล้าของผู้คุมกฎได้แตกสลายลงแล้ว เหลือเพียงมนุษย์คนหนึ่งที่พร้อมจะชำระสะงล้างความอยุติธรรมด้วยมือของตนเอง "ท่านกำลังทำผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต ผู้บัญชาการ" วาเลนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชา และทรงพลังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ พร้อมกับค่อยๆ ยกอาวุธในมือขึ้นช้าๆ ปลดล็อกเซฟอย่างชัดเจน ซูลินหรี่ตาลง รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้า "คิดจะหันปากกระบอกปืนใส่คนที่มอบชีวิตให้แกอย่างนั้นหรือ วาเลน?" "ผมไม่ได้หันใส่ผู้มีพระคุณ" วาเลนกล่าวพรางก้าวเท้าออกมายืนขวางหน้าเอเลียสไว้ครึ่งตัว "ผมกำลังทำหน้าที่พิพากษาอาชญากรสงครามต่างหาก" บรรยากาศในห้องควบคุมตึงเครียดถึงขีดสุด แรงกดดันจากความตายที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้ทำให้ทั้งคู่หวาดกลัวอีกต่อไป ทว่า ก่อนที่นิ้วของวาเลนจะทันได้เหนี่ยวไกเพื่อยุติความเน่าเฟะทั้งหมด เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสถานี *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ตรวจพบรหัสเข้าถึงปริศนาจากภายนอก... ระบบสำรองทั้งหมดกำลังถูกควบคุม* จอภาพโฮโลแกรมหลักดับวูบลง ก่อนจะสว่างวาบขึ้นอีกครั้งด้วยแสงสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความเข้ารหัสรูปแบบใหม่ที่ไม่มีใครในที่นี้เคยเห็นมาก่อน—รหัสที่ไม่ได้มาจากสภาดวงดาว และแน่นอนว่า ไม่ได้มาจากฝั่งของซูลินเช่นกัน ซูลินขมวดคิ้วด้วยความฉงน "นั่นมันอะไรกัน? ใครเป็นคนแทรกแซงระบบหลัก?" เอเลียสเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อมองวิเคราะห์ชุดคำสั่งที่กำลังวิ่งผ่านหน้าจอ ความซับซ้อนของมันเกินกว่ามนุษย์คนใดในยุคนี้จะเขียนขึ้นมาได้ มันคือโครงสร้างเวลาที่ถูกแปลงให้อยู่ในรูปของภาษาโปรแกรม และก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยคำถามใดออกมา ร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังม่านควันตรงประตูทางเข้าก็ก้าวออกมาอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี ซึ่งทำให้ลมหายใจของเอเลียสต้องสะดุดกักค้างไว้อีกครั้งอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศอันเวิ้งว้างนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ