แผนการปฏิวัติรากฐาน

เสียงสะท้อนจากโลหะผสมไทเทเนียมยามเมื่อข้อต่อรองรับแรงกดดันจากสุญญากาศภายนอกดังขึ้นเบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับเสียงลมหายใจของเอเลียสที่ผ่อนเข้าออกอย่างเชื่องช้า แสงสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอโฮโลแกรมสามมิติสะท้อนลงบนแว่นตาไร้กรอบและนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยจากการอดนอนมาหลายกาลวัฏจักร ตรงหน้าเขา โครงข่ายเวลาของจักรวาลกำลังบิดเบี้ยวเป็นรูปทรงเรขาคณิตที่ซับซ้อนราวกับกลุ่มควันพิษ มันคือภาพนิมิตที่เอเลียสเท่านั้นมองเห็น—รอยปริแตกในสถาปัตยกรรมแห่งกาลเวลาที่ระบบควบคุมหลักกำลังพยายามปกปิดไว้ภายใต้ตัวเลขสถานีย่อยที่ยังทำงานเป็นปกติ "คุณกำลังใช้สมองคำนวณเกินขีดจำกัดความปลอดภัยของระบบประสาทส่วนกลางอีกแล้วนะ เอเลียส" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นจากมุมมืดของห้องควบคุมสถาบันดวงดาว วาเลนก้าวออกมาจากเงาสลัวของเสาค้ำยันพลังงาน แสงไฟนีออนสีขาวนวลจากเพดานสาดกระทบไหล่กว้างและเครื่องแบบผู้คุมกฎไร้รอยยับ ชุดเครื่องแบบที่สะท้อนระเบียบวินัยอันเคร่งครัดและอำนาจรัฐที่เอเลียสเกลียดชังเข้ากระดูกดำ เอเลียสไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขายังคงใช้นิ้วเรียวยาวลากผ่านอากาศเพื่อปรับแต่งสมการคณิตศาสตร์ควอนตัม "ถ้าผมไม่ทำแล้วใครจะทำล่ะครับ วาเลน? หรือว่าคุณอยากให้ศูนย์บัญชาการของคุณลบความทรงจำของดาวเคราะห์ทั้งระบบทิ้งเสียก่อน เพื่อแลกกับความสงบเรียบร้อยตามกฎเกณฑ์ไร้สาระพวกนั้น" วาเลนหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเขา ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนแทบไม่ถึงช่วงแขน กลิ่นอายเฉพาะตัวของวาเลน—กลิ่นจางๆ ของสนิมเหล็กและสารเคมีบริสุทธิ์ในห้องปลอดเชื้อ—ลอยปะปนกับกลิ่นโอโซนจากแผงวงจร เอเลียสสัมผัสได้ถึงแรงกดดันทางจิตวิทยาที่อีกฝ่ายแผ่ออกมาโดยธรรมชาติ มันเป็นความรู้สึกที่อันตราย แต่น่าแปลกที่มันช่วยดึงสติอันกระเจิดกระเจิงของเขาให้กลับมารวมกันได้ วาเลนถอนหายใจเบาๆ เป็นเชิงระอา มือเรียวหนายื่นไปแตะที่ขอบโต๊ะทำงานโฮโลแกรมเพื่อหยุดการประมวลผลที่กำลังจะทำให้สมองของเอเลียสไหม้เกรียม "ระบบไม่ได้ต้องการความสมบูรณ์แบบ มันต้องการความเสถียร... ซึ่งเป็นสิ่งที่คุณกำลังพยายามจะพังมันลงมาด้วยแผนการปฏิวัติรากฐานบ้าๆ ของคุณนี่แหละ" เอเลียสหันขวับกลับมาเผชิญหน้า นัยน์ตาคู่นคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาเข้มของคู่ปรับ ดวงตาที่เขามักจะค้นหาความลังเลอยู่เสมอแต่ก็ไม่เคยพบ "ความเสถียรบนซากศพของความเป็นจริงเนี่ยนะที่คุณศรัทธา วาเลน? คุณก็รู้ดีแก่ใจว่าฐานข้อมูลหลักกำลังถูกลบทีละส่วนเพื่อปกปิดความผิดพลาดของสภาสูง การที่เรายืนอยู่ตรงนี้และทำเป็นมองไม่เห็น ก็เท่ากับเรากำลังเซ็นชื่อประหารชีวิตประชากรครึ่งกาแล็กซี" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมต่ำของเครื่องปฏิกรณ์ฟิวชั่นใต้พื้นห้องที่สั่นสะเทือนเบาๆ วาเลนไม่หลบสายตา ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนเอเลียสต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตา ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่นิ้วในพื้นที่จำกัดแห่งนี้ "คุณคิดว่าผมไม่รู้หรือไง" เสียงของวาเลนลดระดับลงกระซิบแผ่วเบา แต่หนักแน่นและจริงจังจนหัวใจของเอเลียสกระตุกวูบ "คุณคิดว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมยืนอยู่ตรงจุดนี้เพื่อเป็นหุ่นยนต์รับคำสั่งอย่างไร้สมองอย่างนั้นเหรอ เอเลียส?" เอเลียสชะงักไปครู่หนึ่ง ร่องรอยความเย่อหยิ่งในแววตาไหววับ "ถ้าอย่างนั้นทำไม... ทำไมคุณยังช่วยปกปิดรายงานการรั่วไหลของพลังงานเมื่อสามวัฏจักรก่อน?" "เพราะถ้าผมเปิดโปงมันในตอนนั้น สภาจะประกาศภาวะฉุกเฉินและกวาดล้างทุกชีวิตในเขตปริมณฑล รวมทั้งตัวคุณด้วย" วาเลนตอบกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดเจ็บปวดที่ถูกเก็บกดไว้มานาน "คุณมองเห็นแต่โครงสร้างเวลา แต่คุณไม่เคยเห็นหมากกระดานทั้งหมดที่ผมต้องเดินเพื่อรักษาลมหายใจของคุณให้อยู่รอดมาจนถึงตอนนี้เลยต่างหาก" บรรยากาศรอบตัวราวกับอุณหภูมิลดฮวบลงทันที เคมีระหว่างความดุดันของวิศวกรผู้แหกกฎและความนิ่งงันของผู้คุมกฎสร้างแรงเสียดทานที่ร้อนรุ่มในอก เอเลียสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความโกรธเกรี้ยวที่เคยมีมอดไหม้ลง เหลือเพียงความสับสนที่กัดกินความตั้งใจของเขาให้สั่นคลอน วาเลนไม่ได้เป็นแค่ศัตรูในระบบ... และนั่นคือสิ่งที่อันตรายที่สุด "ถ้าเราจะกู้คืนระบบควบคุมจักรวาลจริงๆ" เอเลียสเปลี่ยนเรื่องเพื่อดึงสติกลับมาที่ภารกิจ น้ำเสียงแหบพร่าลงเล็กน้อย "เราไม่สามารถใช้เส้นทางหลวงของศูนย์บัญชาการได้อีกต่อไปแล้ว วาเลน เราต้องเจาะเข้าไปทางท่อส่งพลังงานสำรองใต้ชั้นเปลือกดาว... จุดที่คุณเป็นคนสั่งปิดตายด้วยตัวเองเมื่อสี่ปีก่อน" วาเลนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายประกายความทึ่งชั่วขณะก่อนจะกลับมาเยือกเย็นตามเดิม "คุณบ้าไปแล้วหรือไง เส้นทางนั้นไม่มีระบบพยุงแรงโน้มถ่วง แรงดันสุญญากาศจะฉีกร่างคุณออกเป็นชิ้นๆ ก่อนที่คุณจะทันได้แตะแผงควบคุมด้วยซ้ำ" "ถ้าผมไปคนเดียว มันคงเป็นเช่นนั้นแน่ครับ" เอเลียสยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่หาได้ยากและเต็มไปด้วยความท้าทายอันตราย "แต่ถ้ามีผู้คุมกฎที่มีรหัสผ่านระดับสูงสุดคอยควบคุมวาล์วความดันให้จากด้านนอก... มันก็อาจจะพอมีโอกาสรอดสักสองเปอร์เซ็นต์" วาเลนจ้องมองรอยยิ้มนั้น เนตรสีเทาเข้มหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความชั่งใจ นิ้วมือที่วางอยู่ข้างลำตัวขยับเกร็งเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว นี่คือการเดิมพันที่บ้าบิ่นที่สุดตั้งแต่เขาเคยรับราชการมา และผู้ชายตรงหน้าก็ช่างเก่งกาจเหลือเกินในการดึงเขาลงมาสู่ความหายนะด้วยถ้อยคำเพียงไม่กี่ประคำ "สองเปอร์เซ็นต์เหรอ..." วาเลนแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเจือความเย้ยหยันแต่นัยน์ตากลับทอประกายยอมจำนนอย่างประหลาด "คุณนี่มันตัวปัญหาจริงๆ เอเลียส... ตกลง เราจะเริ่มแผนการบ้าๆ นี่กันเมื่อไหร่" "ตอนนี้เลยครับ" เอเลียสเอื้อมมือไปคว้าชุดเกราะสุญญากาศแบบพกพามาโยนใส่แขนของอีกฝ่าย แต่วันเวลามิได้เข้าข้างพวกเขา เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นทั่วทั้งสถานี แสงไฟสีแดงฉานกะพริบถี่รัวแทนที่แสงสีขาวนวลเดิม *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! — ตรวจพบการเข้าถึงรหัสลับโดยบุคคลภายนอก พื้นที่ควบคุมหลักถูกล็อคดาวน์* เสียงระบบสังเคราะห์สังเคราะห์รายงานด้วยความเย็นชาไร้ชีวิตชีวา ทั้งเอเลียสและวาเลนหันขวับไปมองหน้าจอหลักพร้อมกัน ภาพจากกล้องวงจรปิดบริเวณทางเข้าห้องโถงแสดงร่างของใครบางคนกำลังยืนอยู่หน้าประตูนิรภัย ร่างนั้นสวมเสื้อคลุมสีดำสนิทที่บ่งบอกถึงตำแหน่งระดับสูงของสภาดวงดาว และในมือถืออุปกรณ์ถอดรหัสที่กำลังเจาะทะลวงไฟร์ออลชั้นสุดท้าย วาเลนหน้าถอดสีทันทีเมื่อมองเห็นใบหน้าผ่านจอภาพ "เป็นไปไม่ได้... นั่นมันรหัสผ่านส่วนตัวของผู้อำนวยการสภา..." แต่ก่อนที่ใครจะได้ขยับตัว ประตูนิรภัยเบื้องหลังพวกเขาก็ระเบิดออกด้วยแรงดันความร้อนสูง ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาในห้อง ทว่าสิ่งที่ทำให้เอเลียสต้องหยุดหายใจไม่ใช่ควันไฟหรืออาศัยในมือของอีกฝ่าย หากแต่เป็นเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างคุ้นเคย พร้อมกับเสียงทักทายเรียบเฉยที่ดังลอดออกมาจากหน้ากากกรองอากาศ "พวกคุณวางแผนกันได้น่าสนุกดีนี่ครับ... น่าเสียดายที่เกมนี้ มันจบลงเร็วกว่าที่คุณคิดไว้เยอะ" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศอันเวิ้งว้างนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ