รหัสลับที่ไม่มีใครแก้ได้

เสียงคลิกโลหะกระทบกันครั้งสุดท้ายจากอีกฟากของบานประตูเหล็กกล้าผสมไทเทเนียมหนาห้านิ้ว ไม่ได้เป็นเพียงแค่สัญญาณเตือนภัย แต่มันคือเสียงนับถอยหลังสู่ห้องประหาร เอเลียสไม่ได้ขยับตัวหนี ร่างโปร่งในชุดคลุมปฏิบัติการวิศวกรรมสีเทาเข้มยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าแผงควบคุมโฮโลแกรม แสงสีฟ้าจัดจากข้อมูลดิบที่กำลังวิ่งพล่านสะท้อนบนดวงตาคู่คมที่ฉายแววเยือกเย็นและดื้อรั้น เขารู้ดีว่าระบบล็อกนิรภัยระดับสูงสุดของศูนย์บัญชาการดวงดาวไม่อาจต้านทานกระสุนเจาะเกราะพลังงานความร้อนสูงจากหน่วยรบพิเศษได้เกินสามสิบวินาที "พวกเขามาเร็วกว่าที่คาดไว้สามนาทีสิบสี่วินาที" วาเลนเอ่ยขึ้น เสียงของเธอเรียบสนทนาราวกับกำลังรายงานสภาพอากาศ แต่ดวงตาสีเทาเข้มกลับกวาดมองไปรอบห้องสอบสวนแคบๆ เพื่อประเมินทางรอด เธอขยับเข้าไปใกล้แผงควบคุมมากขึ้น กลิ่นหอมจางๆ ของสารเคมีบริสุทธิ์จากเครื่องปรับอากาศในชุดเครื่องแบบผู้คุมกฎลอยปะปนกับกลิ่นโอโซนจากแผงวงจรที่ไหม้เกรียม "ระบบราชการมักจะทำงานช้าเสมอ ยกเว้นเรื่องที่จะมาปิดปากคน" เอเลียสตอบโดยไม่ละสายตาจากชุดรหัสพันล้านบรรทัดที่กำลังบิดเบี้ยวในอากาศ นิ้วเรียวยาวของเขาขยับพลิกแพลงชุดคำสั่งด้วยความเร็วสูงจนเกิดภาพติดตา "ถ้าคุณกลัวความผิดจนตัวสั่น ก็เชิญไปหลบหลังเสาต้นนั้นซะ วาเลน" "ผมไม่ใช่คนขี้ขลาด เอเลียส และจำไว้ว่าสถานะของเราตอนนี้คือผู้ต้องหาในคดีกบฏเหมือนกัน" วาเลนตอกกลับด้วยน้ำเสียงต่ำ ขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นรอยนูน เธอเอื้อมมือไปคว้าปืนเลเซอร์พกพาออกจากซองข้างเอว แล้วเล็งไปที่ประตูทันที พร้อมกับที่สลักนิรภัยตัวสุดท้ายดีดตัวออกด้วยเสียงดังสนั่น เปรี้ยง! แรงอัดจากการระเบิดพลาสติกแรงสูงทำให้ประตูเหล็กหนาสั่นสะเทือน ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับร่างของหน่วยรบพิเศษในชุดเกราะอวกาศเต็มรูปแบบสามนายพุ่งทะยานเข้ามาในห้อง ปืนเลเซอร์ในมือพวกเขาส่องแสงสีแดงฉานพร้อมลั่นไก ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย วาเลนไม่ลังเล เธอเหนี่ยวไกใส่แผงควบคุมระบบระบายอากาศเหนือศีรษะทันที เสียงโลหะระเบิดกรีดร้องตามด้วยกลุ่มควันหนาทึบและสารเคมีดับเพลิงที่ร่วงหล่นลงมาบังวิสัยทัศน์ของหน่วยจู่โจม ความมืดและฝุ่นควันเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที เสียงคำรามลอดผ่านหน้ากากอัดอากาศของทหารหน่วยรบดังอื้ออึง "มาทางนี้!" วาเลนคว้าแขนของเอเลียสแรงๆ แรงดึงนั้นกึ่งบังคับกึ่งนำทาง พาเขาพุ่งตัวลอดผ่านช่องซ่อมบำรุงใต้พื้นห้องสอบสวนที่เปิดอ้าอยู่ ความแคบและอับชื้นของอุโมงค์ใต้ดินทำให้ทั้งคู่ต้องแนบชิดกัน เสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของวาเลนสะท้อนก้องในความเงียบ ขณะที่เอเลียสยังคงกุม "ไดรฟ์ข้อมูลผลึกเวลา" ชิ้นเล็กๆ ไว้แน่นในมือ ผิวเนื้อที่สัมผัสกันผ่านชุดปฏิบัติการส่งผ่านความร้อนและความตึงเครียดของสถานการณ์ได้อย่างชัดเจน "ปล่อยแขนผมได้แล้ว คุณผู้คุมกฎ ผมไม่ได้เดินหลงทาง" เอเลียสกระซิบเสียงลอดไรฟัน แม้ปากจะต่อรอง แต่เขาก็ยอมคลานตามเธอไปตามท่อแคบๆ ที่ทอดตัวลึกลงสู่ใจกลางสถานีอวกาศ "ถ้าฉันไม่ลากคุณมา สมองอัจฉริยะของคุณคงกลายเป็นชีสย่างด้วยกระสุนความร้อนไปแล้ว" วาเลนหยุดชะงักเมื่อมาถึงทางแยก เธอหันกลับมามองเขาในความมืด แสงสลัวจากหลอดไฟฉุกเฉินสีแดงสาดส่องลงบนใบคมคายของเธอ เผยให้เห็นหยาดเหงื่อที่ผุดพรายตามกรอบหน้า "ตอนนี้เราปลอดภัยชั่วคราว แต่สัญญาณประหลาดที่คุณพยายามถอดรหัสเมื่อครู่... มันไม่ใช่สัญญาณจากนอกระบบสุริยะอย่างที่คุณหลอกฉันใช่ไหม?" เอเลียสเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาสีเข้มจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว ราวกับต้องการค้นหาว่ากำแพงแห่งความภักดีต่อองค์กรของเธอยังคงหนาแน่นอยู่หรือไม่ เขายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเสน่ห์อันตราย "คุณฉลาดเกินกว่าจะเป็นแค่สุนัขรับGนของสภาดวงดาวนะ วาเลน" เอเลียสขยับเข้าไปใกล้ จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงลมหายใจกั้น "สัญญาณนั่นไม่ใช่การติดต่อจากเอเลี่ยน หรือการส่งพิกัดลับทางทหาร แต่มันคือ... เสียงหัวใจเต้นของมนุษย์" วาเลนขมวดคิ้วมุ่น "เป็นไปไม่ได้ มนุษย์คนไหนจะส่งคลื่นสัญญาณความถี่ระดับดวงดาวออกมาจากเขตหวงห้ามสุญญากาศได้" "นั่นแหละคือสิ่งที่ผมกำลังพยายามถอดรหัส" เอเลียสกดไดรฟ์ผลึกแผ่นนั้นลงบนฝ่ามือของวาเลน บังคับให้เธอกำมันไว้ "และเจ้าของเสียงหัวใจดวงนั้น... กำลังยืนอยู่บนดวงจันทร์ร้างเบื้องล่างที่เรากำลังจะเดินทางไป" ก่อนที่วาเลนจะได้ทันเอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สว่างวาบไปทั่วทั้งอุโมงค์ระบายอากาศ ตามมาด้วยเสียงก้องกังวานของระบบประกาศอัตโนมัติที่ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงไร้ชีวิตชีวา *[แจ้งเตือนจากระบบกลาง: ตรวจพบการเข้าถึงรหัสลับระดับโอดิน... ผู้บุกรุกกำลังดาวน์โหลดไฟล์ต้นกำเนิด "โปรเจกต์บาเบล" สำเร็จแล้ว...]* ทั้งคู่ชะงักค้าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงเมื่อตระหนักว่า รหัสลับที่พวกเขาพยายามไข ไม่ได้ถูกส่งมาจากภายนอก... แต่มันกำลังถูกปลดล็อกโดยบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ "ข้างใน" ตัวของเอเลียสเอง ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดนี้ไปด้วยกันนะครับ