พันธะแห่งความจำเป็น

เสียงสะท้อนต่ำทุ้มในโสตประสาทของเอเลียสไม่ได้เป็นเพียงคลื่นสัญญาณดิจิทัล แต่มันคืองานสถาปัตยกรรมแห่งกาลเวลาที่กำลังพังทลายลงจากภายใน ผิวหนังบริเวณต้นคอของเขาซ่านความร้อนราวกับถูกนาบด้วยเหล็กไฟ ขณะที่ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นโดยอัตโนมัติ สะท้อนแสงเรืองรองสีฟ้าครามที่สาดส่องออกมาจากหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า รหัสลับที่พวกเขาใช้เวลาหลายชั่วโมงถอดรหัส บัดนี้กำลังเคลื่อนไหว สั่นพ้อง และตอบสนองต่อชีพจรในร่างกายของเขาอย่างแม่นยำราวกับกุญแจที่ถูกสร้างมาเพื่อแม่กุญแจดอกนี้โดยเฉพาะ “หยุดหายใจทำไมล่ะครับ เอเลียส” เสียงของวาเลนดังขึ้นในความเงียบสงบของห้องควบคุมแรงโน้มถ่วงศูนย์กลาง น้ำเสียงนั้นราบเรียบและเยือกเย็นดังเช่นเคย ทว่าแฝงไว้ด้วยประกายความระแวดระวังในดวงตาคู่คมที่จ้องมองมาอย่างไม่กะพริบ ปืนพกพลังงานต่ำที่เหน็บอยู่ข้างเอวของวาเลนไม่ได้ถูกชักออกมา แต่กล้ามเนื้อบริเวณหัวไหล่ของอีกฝ่ายกลับเกร็งแน่นจนเอเลียสสัมผัสได้ถึงแรงกดดันในบรรยากาศ เอเลียสยังคงนิ่งค้างอยู่ในท่าเดิม ปลายนิ้วทั้งสองข้างยังคงลอยเหนือแผงควบคุมสั่นระริก เขารู้ดีว่าหากระบบความปลอดภัยระดับศูนย์ของศูนย์บัญชาการดวงดาวตรวจพบความผิดปกตินี้ ภายในเวลาไม่ถึงสามสิบวินาที กองกำลังรักษาความปลอดภัยจะปิดตายทุกเส้นทางสุญญากาศ และพวกเขาทั้งคู่จะกลายเป็นเพียงเศษซากธุลีในอวกาศ “คุณก็รู้คำตอบดีอยู่แล้วนี่ครับ วาเลน” เอเลียสเค้นเสียงตอบกลับด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาไม่ได้ละไปจากเส้นกราฟเวลาที่กำลังบิดเบี้ยวบนจอ “มันไม่ใช่ข้อมูลที่ถูกส่งมาจากดาวแม่... ร่างกายของผมถูกใช้เป็นฮาร์ดดิสก์มีชีวิตตั้งแต่วันที่เราเหยียบเข้ามาที่นี่แล้ว” วาเลนก้าวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกหนึ่งก้าว รองเท้าบูทหนາหนักกระทบกับพื้นโลหะเกิดเสียงก้องกังวานในพื้นที่ปิดทึบ เขาลดสายตาลงมองร่องรอยแสงเรืองรองที่ใต้ผิวหนังบริเวณข้อมือของเอเลียส ซึ่งบัดนี้กำลังเต้นระรัวเป็นจังหวะเดียวกับรหัสลับบนหน้าจอ “นั่นหมายความว่าคุณคือภัยคุกคามระดับสูงสุดตามโปรโตคอลความเงียบ” วาเลนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งความลังเล ทว่าแววตากลับไหววูบไปชั่วขณะ “และตามหน้าที่ ผมต้องควบคุมตัวคุณไปเข้ากระบวนการล้างความทรงจำทันที... ทำไมคุณถึงไม่ยอมถอยมือออกจากการเชื่อมต่อนั้นล่ะครับ?” “เพราะถ้าผมถอย ความจริงทั้งหมดก็จะตายไปพร้อมกับซากปรักหักพังของสถานีนี้” เอเลียสเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้คุมกฎอย่างไม่เกรงกลัว ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายเฉพาะตัวของวาเลน ทั้งความเย็นชาแบบเหล็กกล้าและความกดดันอันน่าหลงใหลแผ่ซ่านเข้ามาปะทะความรู้สึก เอเลียสสูดหายใจเข้าลึก “คุณอยากเป็นแค่ฟันเฟืองตัวหนึ่งที่ทำตามคำสั่ง หรือคุณอยากรู้ว่าใครกันแน่ที่ฆ่าคนนับล้านบนอาณานิคมดวงดาวที่สาม?” ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ราวกับกาลเวลาหยุดเดินเพื่อรอคำพิพากษา วาเลนหยุดยืนนิ่ง แววตาที่เคยแข็งกร้าวฉายแววความลังเลและความขัดแย้งอย่างรุนแรงภายในจิตใจ เขาเป็นผู้รักษากฎระเบียบ เป็นผู้คุมกฎแห่งความเงียบผู้ไม่เคยตั้งคำถามต่อระบบ แต่ร่องรอยหลักฐานตรงหน้าและดวงตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของวิศวกรหนุ่มตรงหน้ากำลังกัดเซาะกำแพงที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดชีวิต ทันใดนั้น วาเลนก็ยื่นมือออกไปด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงแหวกอากาศ เอเลียสชะงักด้วยความตกใจ ทว่ามือแกร่งนั้นไม่ได้คว้าจับอาวุธ แต่วาเลนกลับกดปลายนิ้วลงไปที่แผงควบคุมหลักด้านข้าง ปิดระบบสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงทั้งหมดในทันที! เสียงสัญญาณไซเรนที่เคยกรีดร้องก้องกังวานดับลงเหลือเพียงเสียงฮัมต่ำๆ ของเครื่องยนต์ ระบบระบายอากาศทำงานเบาลง ทิ้งให้พวกเขาทันได้ยินเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดของกันและกัน “คุณกำลังทำบ้าอะไรลงไป?” เอเลียสถามด้วยความตกตะลึง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อตระหนักถึงการกระทำของอีกฝ่าย “ผมไม่ได้ทำเพื่อคุณ...” วาเลนหันมาสบตา น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังจนน่าใจหาย “ผมทำเพื่อความถูกต้องที่ระบบนี้พยายามปกปิดต่างหาก... คุณมีเวลาสามนาทีในการดึงข้อมูลทั้งหมดออกมาจากร่างกายนั่น ก่อนที่ระบบรักษาความปลอดภัยสำรองจะรีบูตตัวเองอัตโนมัติ เริ่มลงมือสิครับ เอเลียส” เอเลียสไม่รอช้า เขากลับมามีสมาธิกับแผงควบคุมอีกครั้ง ปลายนิ้วแตะลงบนพื้นผิวกระจกโฮโลแกรมด้วยความเร็วสูง ข้อมูลมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่ระบบประมวลผล ภาพนิมิตแห่งกาลเวลาซ้อนทับกันจนแทบทำให้สมองระเบิด แต่วาเลนยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า คอยกวาดสายตามองไปรอบห้องเพื่อระวังภัยให้ราวกับกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันพังทลาย เคมีอันตึงเครียดระหว่างทั้งสองเปลี่ยนผ่านจากความเป็นศัตรูสู่พันธะสัญญาอันตรายที่ไม่อาจย้อนกลับ เปอร์เซ็นต์การดาวน์โหลดพุ่งขึ้นจากเจ็ดสิบเป็นแปดสิบห้า และหยุดนิ่งอยู่ที่เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์อย่างเฉียบพลัน! หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมกับข้อความเตือนภัยรูปแบบใหม่ที่ไม่มีใครคาดคิด เสียงระบบสังเคราะห์เอ่ยขึ้นด้วยโทนเสียงเรียบเย็นไร้ชีวิตชีวา: *“ตรวจพบการเข้าถึงจากบุคคลที่สาม... รหัสผ่านถูกแทนที่ด้วยคำสั่งควบคุมระยะไกลจากห้องนิรภัยชั้นใต้ดิน”* วาเลนหันขวับกลับมามองหน้าจอด้วยความตกใจ ขณะที่เอเลียสชักมือกลับราวกับถูกไฟลวก ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตระหนักรู้บางอย่าง ก่อนที่พวกเขาจะได้เอ่ยคำพูดใดออกมา ประตูห้องควบคุมหลักที่ควรจะถูกล็อกตายด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุด กลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของใครบางคนก้าวเข้ามาในความมืด พร้อมด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่เอเลียสจำได้ไม่มีวันลืม... คนที่ควรจะเสียชีวิตไปตั้งแต่สามปีก่อน ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในความเวิ้งว้างนี้ด้วยกันนะครับ