การลักลอบออกจากสถานี

รอยนิ้วมือบนเลนส์กล้องวงจรปิดในบันทึกภาพเมื่อสิบปีก่อน ยังคงสะท้อนวนเวียนอยู่ในม่านตาของเอเลียส ราวกับรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย "คุณยังเชื่อในสิ่งที่ตรรกะของศูนย์บัญชาการพยายามบอกคุณอยู่ไหมครับ... วาเลน" เสียงทุ้มต่ำของเอเลียสเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องควบคุมสำรอง อากาศภายในห้องปิดตายนี้เจือด้วยกลิ่นอับของโอโซนและน้ำมันเครื่องเก่าๆ แสงไฟสีฟ้าสลัวจากหน้าจอคอนโซลสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของเขา สันจมูกคมสันและดวงตาที่ฉายแววความเหนื่อยล้าแต่แน่วแน่ วาเลนยืนกอดอกพิงผนังโลหะเย็นเฉียบอยู่ไม่ไกล ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นโลหะจ้องมองอีกฝ่ายนิ่งสนิท เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที ความเงียบงันระหว่างพวกเขามีนํ้าหนักมากพอที่จะกดทับออกซิเจนในห้องให้เบาบางลง "ตรรกะไม่ได้โกหกเรา เอเลียส... แต่คนต่างหากที่บิดเบือนข้อมูลเพื่อปกปิดความจริง" วาเลนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในยملประโยคสุดท้าย "และภาพที่คุณเพิ่งเห็นเมื่อครู่ มันก็เป็นหลักฐานที่ชัดเจนว่า ระบบกำลังเล่นตลกกับความทรงจำของคุณ หรือไม่... ก็กำลังต้อนเราให้จนมุม" รอบตัวพวกเขาทั้งคู่เวลานี้ ไม่มีที่ว่างให้ความลังเลอีกต่อไป สัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงเริ่มส่งเสียงก้องกังวานจากชั้นบน แรงสั่นสะเทือนจากการปิดล้อมของกองกำลังรักษาความปลอดภัยดวงดาวเริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที หากพวกเขายังรั้งรออยู่ที่นี่ ไม่เพียงแต่ความลับเรื่องตัวตนในอนาคตของเอเลียสที่จะถูกฝังกลบตลอดกาล แต่ชีวิตของพวกเขาก็จะสิ้นสุดลงในฐานะ 'กบฏนอกคอก' "เราต้องไปครับ" เอเลียสกดแป้นพิมพ์รัวเร็ว นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มปลดล็อกระบบนิรภัยชั้นนอกด้วยรหัสผ่านชุดสุดท้ายที่เขาใช้เวลาถอดรหัสมานานนับเดือน "ทางออกฉุกเฉินผ่านท่อระบายความร้อนของเครื่องยนต์ไอออนกำลังเปิดออก มันอันตรายและแรงโน้มถ่วงจะไม่เสถียร แต่เป็นวิธีเดียวที่เราจะออกไปจากเขตควบคุมนี้ได้โดยเรดาร์ตรวจไม่พบ" วาเลนก้าวเข้ามาประชิดหน้าจอ เธอไม่ได้แสดงความหวาดกลัวต่อเส้นทางมรณะที่อีกฝ่ายเลือก ตรงกันข้าม แววตากลับฉายประกายความท้าทายแบบมืออาชีพที่ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน "คุณกำลังพาฉันไปตาย... หรือไปหาคำตอบกันแน่ครับ เอเลียส" เธอย้อนถามด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อยเพื่อลดความตึงเครียด พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบปืนพลาสม่าประจำตัวขึ้นมาตรวจสอบกระสุนพลังงาน "มันคือสิ่งเดียวกันครับ วาเลน" เอเลียสเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่ปะทะกันในความหนาวเย็นของห้อง "ถ้าเราไม่หาคำตอบ เราก็ตายในนี้อยู่ดี... ไปกันเถอะครับ" ประตูกลโลหะหนาหนักเลื่อนเปิดออกพร้อมกับไอความร้อนพวยพุ่งออกมา ทั้งสองก้าวผ่านธรณีประตูเข้าสู่ความมืดมิดของอุโมงค์ระบายความร้อน ทิ้งเบื้องหลังไว้เพียงภาพอดีตที่บิดเบี้ยวและคำสั่งประหารชีวิตจากเบื้องบน แรงโน้มถ่วงเทียมภายในอุโมงค์แปรปรวนอย่างรุนแรง ร่างของทั้งคู่ลอยเคว้งคว้างอยู่ในความเวิ้งว้างชั่วขณะก่อนจะใช้แม่เหล็กที่รองเท้าตรึงร่างไว้กับพื้นผิวโลหะ เสียงคำรามต่ำของเครื่องยนต์ไอออนที่อยู่ลึกลงไปเบื้องล่างดังสะท้อนก้องกังวานในโสตประสาท ราวกับเสียงเต้นของหัวใจยักษ์ใหญ่ที่กำลังตื่นจากการหลับใหล พวกเขาเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว อาศัยความคุ้นเคยในโครงสร้างทางวิศวกรรมของเอเลียสหลบหลีกเซ็นเซอร์ตรวจจับความร้อน ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง เคมีอันลึกล้ำระหว่างวิศวกรผู้แหกกฎและผู้คุมกฎผู้ร่วงหล่นจากบัลลังก์ หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางภาวะสุญญากาศที่บีบคั้น จนกระทั่งพวกเขามาถึงจุดสิ้นสุดของอุโมงค์ระบายความร้อน ซึ่งเป็นประตูบานสุดท้ายที่เชื่อมต่อไปยังเขตอวกาศภายนอก — ขอบดาราที่เต็มไปด้วยกลุ่มเนบิวลาส่องแสงเรืองรองระยิบระยับ เอเลียสยื่นมือไปแตะแผงควบคุมเพื่อเปิดประตูออกสู่ยานสำรวจลำเล็กที่จอดรออยู่ ทว่าในจังหวะนั้นเอง หน้าจอควบคุมหลักที่ควรจะมืดสนิท กลับสว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีคำสั่ง ภาพบนจอไม่ใช่ระบบนำทาง ไม่ใช่แผนที่ดวงดาว... แต่เป็นภาพวิดีโอสดจากกล้องวงจรปิดภายนอกสถานีอวกาศ ที่จับภาพยานสำรวจลำเล็กซึ่งพวกเขาตั้งใจจะใช้หลบหนี กำลังถูกทำลายลงทีละส่วนด้วยลำแสงเลเซอร์ความร้อนสูงจากเงาดำปริศนาภายนอก และที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า... มีเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังแทรกผ่านคลื่นวิทยุฉุกเฉินเข้ามาในหมวกนักบินของพวกเขาทั้งสองคนอย่างชัดเจน *"ยินดีต้อนรับสู่ปลายทางครับ... ตัวฉันในอดีต"* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในความเวิ้งว้างนี้ด้วยกันนะครับ