ทางแยกแห่งความไว้ใจ

เสียงโลหะหนักอัดแน่นของประตูห้องนิรภัยที่เลื่อนเปิดออก ไม่ได้มาพร้อมกับเสียงคำรามของเครื่องจักร แต่เป็นเสียงเสียดสีของสนิมและแรงดันอากาศที่ถูกปลดปล่อย ดั่งลมหายใจเฮือกสุดท้ายของศพที่เพิ่งฟื้นคืนชีพ ในความมืดสลัวของห้องควบคุมชั้นใต้ดินดาวเทียมวิจัยอาร์ค 7 ร่างที่ก้าวพ้นเงาไม่ได้สวมชุดนักบินอวกาศรุ่นใหม่ของกองทัพ แต่เป็นชุดยูนิฟอร์มเก่าคร่ำคร่าที่เต็มไปด้วยรอยไหม้เกรียมและคราบออกซิเดชัน แสงไฟสีแดงฉุกเฉินจากระบบสำรองสาดกระทบใบหน้าครึ่งซีกของบุคคลนั้น—ดวงตาคู่นั้นลึกล้ำและว่างเปล่าจนน่ากลัว ราวกับผ่านความตายมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน "ร้อยตรี... อาร์เธอร์?" วาเลนสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว มือข้างที่สวมถุงมือเหล็กของหน่วยผู้คุมกฎกระชับปืนพลาสม่าในซองโดยอัตโนมัติ สมองของเขาประมวลผลด้วยความเร็วสูงสุด อาร์เธอร์คือผู้บัญชาการภารกิจสำรวจห้วงลึกเมื่อสิบปีก่อน—ภารกิจที่ถูกประกาศว่าเป็นความลับสุดยอด และถูกกลบเกลื่อนด้วยคำว่า 'สูญหายในหลุมดำ' เพื่อปกป้องความล้มเหลวของเบื้องบน แต่ตอนนี้ เขากำลังยืนอยู่ตรงนี้ ห่างจากพวกเขาไม่ถึงห้าเมตร เอเลียสไม่ได้ขยับตัว วิศวกรหนุ่มจ้องมองร่างนั้นด้วยนظราที่ซับซ้อน โครงสร้างเวลาในห้วงนิมิตของเอเลียสเคยเตือนเขาถึงการกลับมาของ 'กุญแจดอกเก่า' แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่ากุญแจดอกนั้นจะนำพาหายนะมาสู่ทางเลือกที่ยากที่สุดในชีวิตของวาเลน "ตกใจมากหรือครับ ผู้คุมกฎวาเลน" เสียงของอาร์เธอร์แหบพร่าราวกับกระดาษทรายที่ถูกบดขยี้ "คุณคิดว่ากาลเวลาจะลบเลือนความจริงใต้พรมของพวกสภาดวงดาวได้จริงๆ หรือครับ?" วาเลนก้าวเท้าขวางหน้าเอเลียสโดยสัญชาตญาณ แม้ว่าอุดมการณ์ของพวกเขาจะเคยขัดแย้งกันอย่างรุนแรงเมื่อไม่กี่นาที,ก่อน แต่สัญชาตญาณของทหารอาชีพเตือนเขาว่า ภัยคุกคามตรงหน้าอันตรายเกินกว่าจะปล่อยให้เอเลียสเผชิญหน้าลำพัง "ถอยไป เอเลียส" วาเลนเอ่ยเสียงต่ำ กระซิบลอดไรฟันโดยไม่ละสายตาจากอาร์เธอร์ "นี่ไม่ใช่เรื่องของการทดลองโครงสร้างเวลา แต่นี่คือคำสั่งจับ1กุมระดับสูงสุด... อาร์เธอร์ คุณคือนักโทษหนีคดีสงคราม" "คดีสงคราม?" อาร์เธอร์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและเสียดแท่งประสาท "พวกมันต่างหากที่สร้างสงครามเพื่อปกปิดความลับเรื่อง 'เอนโทรปี' ที่กำลังกัดกินศูนย์กลางกาแล็กซี่... และคุณ วาเลน ผู้จงรักภักดี ก็เป็นแค่สุนัขรับใช้ที่ถือโซ่ตรวนให้พวกมัน" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้ากระแทกใจของวาเลนราวกับคมมีด แม้เขาจะพยายามบอกตัวเองมาตลอดชีวิตว่าระเบียบวินัยคือเกราะคุ้มกันความถูกต้อง แต่ภาพของบันทึกความลับที่เขาเพิ่งเปิดอ่านบนหน้าจอ—คำสั่งลับจากสภาที่อนุญาตให้กวาดล้างสถานีวิจัยนี้ทิ้งพร้อมกับชีวิตของทุกคน เพื่อปิดปากเรื่องรอยแยกของกาลเวลา—กำลังกร่อนเซาะความเชื่อมั่นของเขาจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ในเสี้ยววินาทีนั้น สัญญาณเตือนภัยสีแดงทั่วทั้งสถานีก็เปลี่ยนเป็นเสียงหวีดแหลมสูง หน้าจอหลักกะพริบถี่รัว พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏขึ้นเป็นตัวอักษรสีส้มสว่างวาบ: *[แจ้งเตือนจากศูนย์บัญชาการหลัก: หน่วยจู่โจมพิเศษรหัส 'โอเมก้า' กำลังเข้าเทียบท่า... เป้าหมาย: กวาดล้างสิ่งมีชีวิตทั้งหมดเพื่อความมั่นคงแห่งรัฐ]* กองทัพส่งคนมาแล้ว... และพวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจa วาเลนหันขวับกลับมามองเอเลียส ดวงตาภายใต้กรอบหน้ากากผู้คุมกฎฉายแววสับสนเป็นครั้งแรกในชีวิตการทำงาน เอเลียสสบตากับเขา วิศวกรหนุ่มอ่านความพังทลายในแววตานั้นออกอย่างทะลุปรุโปร่ง—วาเลนกำลังตระหนักว่า 'ความยุติธรรม' ที่เขารับใช้อยมาตลอด เป็นเพียงภาพลวงตาที่สร้างขึ้นบนซากศพของผู้บริสุทธิ์ "วาเลน..." เอเลียสเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่หนักแน่น ผิดวิสัยของชายผู้รักความสันโดษ มือเรียวยาวของวิศวกรเอื้อมไปแตะที่ข้อมือข้างที่ถืออาวุธของวาเลนเบาๆ "คุณไม่มีทางเลือกอื่นแล้วครับ ระเบียบวินัยช่วยชีวิตคุณไม่ได้ และมันก็ปกป้องคนที่คุณควรปกป้องไม่ได้เช่นกัน" สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเอเลียสทะลุผ่านถุงมือเหล็ก ส่งผ่านกระแสความรู้สึกที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ วาเลนรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของหน่วยจู่โจมโอเมก้ากำลังดังขึ้นเรื่อยๆ จากทางเดินด้านนอก พวกมันกำลังใกล้เข้ามาทุกที ประตูนิรภัยกำลังจะถูกล็อกตายด้วยรหัสผ่านของกองทัพ หากเขาไม่ทำอะไรสักอย่างในตอนนี้ ทั้งเขาและเอเลียสจะกลายเป็นแค่ฝุ่นผงในประวัติศาสตร์ที่ถูกบิดเบือน วาเลนสูดลมหายใจเข้าลึกเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะตัดสินใจกระทำในสิ่งที่ทรยศต่อเครื่องแบบและคำสัตย์ปฏิญาณที่ถือมาทั้งชีวิต เขายกปืนพลาสม่าขึ้น เล็งตรงไปที่แผงควบคุมหลักของประตูห้องนิรภัย แล้วเหนี่ยวไกยิงจนเกิดเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว! *เปรี้ยง!* ลำแสงพลาสม่าความร้อนสูงหลอมละลายแผงวงจรและกลไกการล็อกทั้งหมดจนกลายเป็นเศษเหล็กสีส้มแดง ระบบประตูถูกตัดขาดจากส่วนกลางอย่างถาวร ไม่มีใคร ไม่ว่าจะเป็นกองทัพหรือสภาดวงดาว สามารถเปิดมันได้จากภายนอกอีกต่อไป วาเลนหันกลับมาหาเอเลียส สีหน้าของเขาสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด แม้จะรู้ดีว่าการกระทำเมื่อครู่หมายถึงการเปลี่ยนสถานะของตนเองจาก 'ผู้คุมกฎ' ให้กลายเป็น 'กบฏ' ในชั่วพริบตา "ผมไม่ได้ทำเพื่อคุณ เอเลียส" วาเลนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แฝงรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่เอเลียสไม่เคยเห็นมาก่อน "ผมแค่ทำในสิ่งที่ถูกต้องเป็นครั้งแรกในชีวิต... ตามคำแนะนำของคุณ" เอเลียสชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มตอบ—รอยยิ้มที่ลึกซึ้งและมีความหมายมากกว่าร้อยคำพูดใดๆ ในจักรวาล ทว่า ก่อนที่ใครจะได้ทันขยับตัวเพื่อหาทางหนทีไล่ อาร์เธอร์ที่ยืนนิ่งเงียบมานานก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ร่างกายของอายเธอร์เริ่มสั่นเทาอย่างรุนแรง ผิวหนังของเขาโปร่งแสงขึ้นจนมองเห็นเส้นเลือดสีดำที่กำลังเต้นตุบๆ ราวกับมีบางสิ่งมีชีวิตกำลังคลานอยู่ใต้ชั้นผิวหนัง "ระ... ระวังตัวด้วย..." อาร์เธอร์กระอักเลือดสีดำออกมาคำโต ดวงตาเบิกโพ้าง ริมฝีปากสั่นระริกเอื้อนเอ่ยประโยคสุดท้ายที่ทำให้เลือดในกายของทั้งวาเลนและเอเลียสเย็นเฉียบ "มันไม่ใช่แค่กองทัพ... แต่ประตูบานที่สาม... ใต้ฐานทัพนี้... ถูกเปิดออกแล้ว... และ 'มัน' กำลังขึ้นมา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงสุญญากาศนี้ไปด้วยกันนะครับ