ใครบางคนเริ่มหึง

"พี่กวินคะ พายว่าตรงนี้ต้องแก้ตัวเลขให้เป็นยอดรวมของไตรมาสสามนะคะ ไม่ใช่ยอดสะสมของปี โอ๊ย! พายจะบ้าตายแล้วค่ะ ตัวเลขพวกนี้มันเต้นระบำอยู่ในหัวพายไปหมดแล้ว!" พายโวยวายพร้อมกับฟุบหน้าลงบนโต๊ะทำงานในห้องสมุดคณะ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของกวินดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมมาดีดหน้าผากคนตัวเล็กเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว ในสายตาของกวิน พายในโหมดตั้งใจเรียนจนหัวฟูนั้นดูน่าเอ็นดูเสียจนเขาไม่อาจละสายตาได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว "อย่าเพิ่งบ้าไปก่อนสิครับตัวแสบ เดี๋ยวพี่สอนรอบนี้ถ้าน้องพายเข้าใจ เดี๋ยวพี่พาไปเลี้ยงไอศกรีมร้านโปรดหน้ามอเป็นการฉลองนะ" "จริงนะคะ! พี่กวินใจดีที่สุดในโลกเลย!" พายเด้งตัวขึ้นมาพร้อมดวงตาที่เป็นประกายระยับ รอยยิ้มกว้างที่เผยให้เห็นฟันขาวสะอาดนั่นทำให้คนที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่หลังชั้นวางหนังสือในระยะห่างออกไปไม่กี่เมตรถึงกับต้องขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นนูน เหนือยืนนิ่งสนิทอยู่หลังชั้นหนังสือประวัติศาสตร์ แววตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังมือของกวินที่กำลังถือปากกาเลื่อนไปมาบนสมุดโน้ตของพาย ใกล้จนแทบจะเรียกได้ว่า ‘ใกล้เกินไป’ ร่างสูงสง่าในชุดช็อปวิศวะที่ดูเนี้ยบกริบขยับตัวด้วยความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้ เขาตั้งใจจะมาคืนหนังสือที่พายลืมไว้ที่โรงอาหารเมื่อกลางวัน แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้ความใจเย็นที่เคยมีหายวับไปกับตา เขารู้ดีว่ากวินเป็นคนเฟรนด์ลี่ แต่การที่รุ่นพี่คนนี้ถึงเนื้อถึงตัวพายมากเกินความจำเป็นมันทำให้เขารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมาก่อกวนในอก... มันไม่ใช่แค่ความรำคาญ แต่มันคือความรู้สึกที่ไม่ค่อยน่าอภิรมย์เท่าไรนัก "อ๊ะ! ตรงนี้พี่กวินเขียนผิดค่ะ... แฮะๆ ขอโทษนะคะ พายลืมไปว่าตัวเองก็เขียนผิดเหมือนกัน" พายหัวเราะร่าพลางคว้ามืออีกฝ่ายมาขีดฆ่าสิ่งที่ตัวเองเข้าใจผิด กวินไม่ได้ขัดขืน แถมยังอมยิ้มมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู *น่ารำคาญ* เหนือคิดในใจพลางกำหนังสือในมือแน่นจนปกมันแทบจะยับคามือ เขาไม่ชอบบรรยากาศพวกนี้ ไม่ชอบที่พายไปทำตัวโก๊ะๆ ใส่คนอื่น และยิ่งไม่ชอบที่เห็นเธอยิ้มให้คนอื่นกว้างขนาดนั้น พายสะดุ้งสุดตัวเมื่อเงาของใครบางคนทาบทับลงมาบนโต๊ะเรียน เธอเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "พี่เหนือ! มาทำอะไรที่นี่คะ?" เหนือไม่ได้ตอบในทันที เขาค่อยๆ วางหนังสือเล่มหนาลงบนโต๊ะข้างสมุดโน้ตของพาย สายตาคู่คมกวาดมองไปที่กวินด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ก่อนจะหันมามองพายด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามสไตล์คนสายซึน "ลืมของ" เขาตอบสั้นๆ เสียงเรียบเย็น "ครั้งหน้าถ้าจะอ่านหนังสือก็ดูรอบข้างด้วย ไม่ใช่เอาแต่คุยจนลืมว่าตัวเองมีสอบพรุ่งนี้" "พายไม่ได้คุย... พี่กวินแค่มาช่วยติวให้เฉยๆ ค่ะ" พายเถียงกลับแก้มป่อง แต่พอเห็นสายตาที่เหนือมองมา เธอก็รู้สึกเหมือนถูกสะกดให้เงียบไป กวินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "อ้าว เหนือ มาพอดีเลย พี่กำลังจะชวนพายไปหาอะไรกินพอดี นายจะไปด้วยไหม?" เหนือหรี่ตามองกวิน ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้พายอีกนิดจนไหล่แทบจะชนกัน เขาโน้มตัวลงไปมองสมุดโน้ตของพายแล้วพ่นลมหายใจออกเบาๆ "ติวแบบนี้ไม่มีวันผ่านหรอก วิธีที่พี่กวินสอนมันเป็นวิธีเก่า คนสมัยนี้เขาไม่ใช้กันแล้ว" เหนือหยิบปากกาในมือพายมาอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเริ่มเขียนสมการลงไปอย่างรวดเร็ว "จำไว้... ถ้าเจอโจทย์แบบนี้ ให้มองที่จุดพีคของกราฟก่อน อย่ามัวแต่นั่งจดตามแบบนกแก้วนกขุนทอง" พายนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะร้อง "อ๋อ!" ออกมาเสียงดังจนคนในห้องสมุดหันมามอง "จริงด้วย! แบบนี้มันง่ายกว่าเยอะเลย ขอบคุณนะคะพี่เหนือ!" เหนือชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มสดใสที่พายส่งมาให้เขาแทนที่จะเป็นกวิน ความโกรธเคืองที่ก่อตัวในอกเมื่อครู่ดูเหมือนจะจางหายไปอย่างประหลาด เขาแอบมองเสี้ยวหน้าของพายที่กำลังตั้งใจจดตามที่เขาสอน แล้วเผลอหยิบกระดาษที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาพับเล่นแก้เก้อ "ถ้างั้น... วันนี้พายขอไปกินไอศกรีมกับพี่กวินก่อนนะคะ พี่เหนือรีบไปทำธุระต่อเถอะค่ะ" พายพูดพลางเก็บของลงกระเป๋า คำพูดนั้นทำให้เหนือที่กำลังอารมณ์ดีขึ้นมานิดหน่อยกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง เขาไม่ได้อยากให้เธอไปกับกวิน และเขาก็ไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไรมาห้าม "ห้ามไป" เหนือพูดโพล่งขึ้นมาโดยไม่คิด พายชะงัก มือที่กำลังจะปิดกระเป๋าค้างกลางอากาศ "คะ?" "พี่หมายถึง..." เหนือรีบกลบเกลื่อนอาการลุกลี้ลุกลนด้วยการยกมือขึ้นกอดอก "เย็นนี้มีประชุมสโมฯ ไม่ใช่หรือไง? อย่าลืมสิว่าตัวเองเป็นสต๊าฟกิจกรรมปีหนึ่งน่ะ" พายเบิกตากว้าง "ตายแล้ว! พายลืมสนิทเลยค่ะ!" "ไปได้แล้ว อย่ามัวแต่เสียเวลา" เหนือรีบดันหลังพายให้เดินออกไปจากโต๊ะ ก่อนจะหันมามองกวินที่นั่งยิ้มบางๆ อยู่ตรงข้ามด้วยสายตาที่สื่อชัดเจนว่า ‘อย่า-มายุ่ง’ กวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาของทั้งสองปะทะกันอย่างเงียบเชียบ ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา แต่บรรยากาศรอบข้างกลับคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดที่รุนแรงจนน่าอึดอัด ในขณะที่พายกำลังเดินดุ๊กดิ๊กไปทางประตูห้องสมุดโดยไม่รู้เรื่องราวเลยว่าเบื้องหลังของเธอ กำลังเกิดสงครามเย็นที่อาจจะปะทุขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้ เหนือก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ตกอยู่ใต้โต๊ะของกวิน... มันคือล็อกเก็ตรูปถ่ายของพายในชุดนักเรียนมัธยมปลาย ซึ่งถูกซ่อนไว้ในกระเป๋าสตางค์ที่กวินทำหล่นไว้ตอนลุกขึ้น เหนือขยับเท้าเข้าไปใกล้กวิน สายตาคมจับจ้องไปที่ของชิ้นนั้นด้วยความรู้สึกที่พุ่งพล่านจนยากจะควบคุม เขาจะทำอย่างไรกับหลักฐานที่ยืนยันความสัมพันธ์ที่เขาก็ยังไม่แน่ใจว่ามันคืออะไรกันแน่ และคำถามที่คาใจเขาก็คือ... พายรู้เรื่องนี้หรือเปล่า? ชาพีชหวานน้อยหวังว่าทุกคนจะยังลุ้นและเอาใจช่วยความซึนของพี่เหนือไปพร้อมกับความโก๊ะของน้องพายในตอนถัดไปนะคะ!