บททดสอบความอดทน

"พาย... พี่ว่าเราคุยกันไม่รู้เรื่องนะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกหลุดออกมาจากปากของ 'เหนือ' ทันทีที่เขาก้าวพ้นประตูห้องสมุด พายที่กำลังจะก้าวตามไปถึงกับชะงักกึก ความรู้สึกอบอุ่นที่เคยมีให้กันตลอดหลายสัปดาห์มลายหายไปในชั่วพริบตา เหลือเพียงสายตาคมกริบที่มองมาด้วยความว่างเปล่า "พี่เหนือคะ... พายแค่จะอธิบายเรื่องที่พี่กวินเขา..." "ไม่ต้องอธิบายหรอกครับ มันเสียเวลา" เหนือขัดขึ้นทันควันโดยไม่หันมามอง เขาปัดมือออกอย่างไม่ใยดีเมื่อพายพยายามจะเอื้อมไปแตะชายเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตานั่น "พี่ว่าพายควรเอาเวลาไปใส่ใจเรื่องเรียนหรือเรื่องที่พายถนัดดีกว่า เรื่องไร้สาระแบบนี้... พี่ไม่มีเวลามาเล่นเป็นเด็กๆ ด้วยหรอกนะ" คำว่า 'ไร้สาระ' กระแทกเข้ากลางใจของเด็กสาวเข้าอย่างจัง พายยืนนิ่งงันอยู่หน้าประตูห้องสมุดท่ามกลางสายตานักศึกษาที่เริ่มหันมามองด้วยความสนใจ มือเล็กๆ กำชายเสื้อตัวเองแน่นจนสั่นระริก เธอไม่ใช่คนโง่ที่ดูไม่ออกว่าอีกฝ่ายกำลังแกล้งทำเป็นเย็นชาใส่ แต่ทำไมล่ะ? แค่เพราะกวินยื่นกล่องข้าวให้เธอตอนพักเที่ยงเนี่ยนะ? "ถ้าพี่เหนือมองว่ามันไร้สาระ พายก็ขอโทษค่ะ" เสียงของพายสั่นเครือแต่ยังคงความพยายามที่จะไม่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา "แต่พายก็แค่มนุษย์คนหนึ่งนะคะ มีความรู้สึก มีหัวใจ ไม่ใช่ตุ๊กตาที่พี่จะมาทำเย็นชาใส่เมื่อไหร่ก็ได้ตามใจชอบ" เหนือหยุดก้าวเดิน แผ่นหลังกว้างของเขาสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามอง ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวคู่นั้นดูราวกับจะแตกสลายแต่ก็ถูกฉาบไว้ด้วยความเย็นชาอีกครั้ง เขาไม่ตอบอะไร เพียงแค่เดินผ่านพายไปอย่างเย็นชา ราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุที่มองไม่เห็น มินนี่ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ไม่ไกลรีบวิ่งเข้ามาคว้าแขนพายไว้ ก่อนจะหันไปถลึงตาใส่แผ่นหลังของรุ่นพี่วิศวะที่เดินดุ่มๆ หายไปทางโรงอาหาร "แก... ยัยพาย ใจเย็นๆ นะ" มินนี่ลูบหลังเพื่อนสนิทเบาๆ "ไอ้พี่เหนือมันบ้าไปแล้วหรือไง อยู่ดีๆ ก็มาเปลี่ยนโหมดเป็นน้ำแข็งขั้วโลกใส่คนอื่นแบบนี้ ใครจะไปทนไหว!" "นั่นสิคะมินนี่..." พายสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นก้อนสะอื้น "เขามีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้กับเรา พายไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย แค่รับน้ำใจคนอื่น... มันผิดมากเลยเหรอ" "ช่างหัวมันเถอะ! คนประเภทนี้น่ะ ถ้าไม่กระตุ้นให้รู้ซึ้งถึงความเสียดายก็คงไม่เลิกซึนหรอก" มินนี่แค่นหัวเราะ "เดี๋ยววันนี้เราไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันดีกว่า แล้วไม่ต้องไปสนใจอีตาเดือนวิศวะนั่นด้วย!" ทว่าตลอดช่วงบ่าย พายกลับไม่มีสมาธิแม้แต่น้อย ภาพใบหน้าเรียบเฉยของเหนือยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เธอพยายามตั้งใจจดเลคเชอร์วิชาเศรษฐศาสตร์ แต่ทุกครั้งที่เงยหน้าขึ้นมา สายตาก็เผลอมองไปทางโต๊ะประจำที่เหนือกับกลุ่มเพื่อนชอบมานั่งอยู่เสมอ... และวันนี้เขาก็อยู่ที่นั่นจริงๆ เหนือยังคงดูสมบูรณ์แบบ เขานั่งอ่านตำราเล่มหนาด้วยท่าทางเคร่งขรึม มีสาวๆ คณะอื่นแวะเวียนมาทักทายไม่ขาดสาย ซึ่งเขาก็ตอบรับด้วยรอยยิ้มจางๆ (ที่นานๆ ทีจะเห็น) ซึ่งนั่นยิ่งทำให้พายรู้สึกเหมือนมีเข็มแหลมๆ ทิ่มแทงกลางอก 'เขาคงไม่แคร์เราจริงๆ ด้วย' พายบอกกับตัวเองในใจ ขณะที่ตัดสินใจเดินออกไปสูดอากาศข้างนอก แต่จังหวะที่เดินผ่านกลุ่มของเหนือ เธอก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองทะลุร่างเธอไป เหมือนเธอเป็นเพียงเงาจางๆ ที่ไม่มีตัวตน ความอดทนของพายพุ่งถึงขีดจำกัด เมื่อเห็นเหนือแกล้งทำเป็นหัวเราะเบาๆ กับรุ่นน้องสาวสวยที่เดินเข้ามาขอยืมหนังสือ "พอที!" พายบ่นอุบกับตัวเองก่อนจะหมุนตัวเดินดิ่งเข้าไปหาโต๊ะนั้นท่ามกลางความตกใจของทุกคนในโรงอาหาร "พี่เหนือคะ!" พายวางมือลงบนโต๊ะเสียงดังปัง! เหนือค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างเย็นชา "มีอะไรครับ? เห็นไหมว่าพี่มีธุระ" "พายแค่จะมาบอกว่า... ถ้าพี่เหนืออยากจะเย็นชาใส่พายนัก ก็เชิญทำไปให้ตลอดเลยนะคะ!" พายสูดลมหายใจเข้าลึก จ้องตาคนตรงหน้าอย่างไม่ลดละ "ไม่ต้องแอบเอาขนมไปวางไว้ที่โต๊ะพาย ไม่ต้องแอบสั่งให้พี่ร้านน้ำปั่นทำเมนูพิเศษที่พายชอบมาให้โดยไม่บอกชื่อ... เพราะพายจะไม่รับมันอีกแล้ว!" เงียบ... ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ เพื่อนๆ ของเหนือหยุดชะงัก ทุกคนหันมามองที่โต๊ะนี้เป็นตาเดียว เหนือชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาที่เคยนิ่งสนิทเริ่มไหววูบ เขาไม่ได้ตอบโต้ทันทีเหมือนทุกครั้ง "ใครบอกว่าพี่ทำแบบนั้น" เหนือถามเสียงเรียบ แต่กระแสเสียงเริ่มสั่น "คนเขารู้กันหมดแล้วค่ะ! พี่คิดว่าพี่เนียนแต่จริงๆ แล้วมันดูออกง่ายมาก!" พายประกาศก้องด้วยความโมโหปนน้อยใจ "ถ้าพี่ไม่อยากคุยกับพาย ก็เลิกทำตัวแบบนี้สักที พายเหนื่อยแล้ว!" พายหมุนตัวเดินหนีออกมาทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบ เธอเดินเร็วๆ ออกไปที่สวนหลังตึกคณะด้วยความรู้สึกโหวงเหวงในใจ เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำลงไปมันดีหรือแย่ แต่การทนอยู่กับความคลุมเครือแบบนี้มันทรมานกว่าการจบลงแบบเจ็บๆ หลายเท่า ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพู แสงแดดอัสดงทอดผ่านเงาไม้ พายทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งตัวเดิมที่เธอชอบมานั่งพัก สายลมเย็นพัดผ่านเส้นผมทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างประหลาด เธอตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะส่งข้อความหาแม่ แต่ในจังหวะนั้นเอง แจ้งเตือนข้อความจากบุคคลที่ไม่คาดคิดก็เด้งขึ้นมา *‘เหนือ: พี่ไม่ได้เย็นชา พี่แค่กำลังกลัว...’* พายขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ แต่ก่อนที่เธอจะได้พิมพ์อะไรกลับไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าม้านั่งที่เธอนั่งอยู่ เงาดำทอดยาวทาบทับลงมาบนตักของเธอ พายเงยหน้าขึ้นด้วยความเร็ว... และสิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่เหนืออย่างที่คาดหวังไว้ แต่กลับเป็นกวินที่ยืนยิ้มบางๆ มือหนึ่งถือถุงขนมที่เธอชอบ อีกมือหนึ่งถือแฟ้มเอกสารบางอย่างที่ดูสำคัญมาก "พายครับ... พี่มีเรื่องสำคัญมากเรื่องหนึ่งที่ต้องบอกพาย" กวินพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังจนพายสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ "เรื่องของเหนือ... เรื่องที่เขาปิดบังพายมาตลอดตั้งแต่เปิดเทอม" หัวใจของพายเต้นระรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความกลัวและความสงสัยผสมปนเปกันไปหมด กวินยื่นแฟ้มนั้นให้พาย พร้อมกับประโยคที่ทำให้โลกของพายแทบหยุดหมุน "เหนือเขาไม่ได้เป็นแค่รุ่นพี่วิศวะธรรมดา... พายลองเปิดอ่านดู แล้วพายจะรู้ว่าทำไมเขาถึงต้องทำตัวเย็นชาใส่พายตลอดเวลา" ชาพีชหวานน้อยหวังว่าความโก๊ะที่แฝงไปด้วยความรู้สึกจริงใจของน้องพาย จะทำให้พี่เหนือยอมเปิดเผยความลับที่ซ่อนไว้ในตอนต่อไปนะคะ!