ความทรงจำในอดีต

"ถ้านายยังไม่หยุดทำหน้าหงุดหงิดใส่ฉันเพราะแค่เรื่องยืมปากกา พี่เหนือคะ... พายจะถือว่าพี่กำลังเรียกร้องความสนใจจากพายอยู่จริงๆ แล้วนะ!" คำพูดที่หลุดปากออกไปพร้อมท่าทางเท้าสะเอวอย่างลืมตัวของพาย ทำให้อากาศในห้องสมุดคณะวิศวะฯ ที่เงียบเชียบดูจะเย็นเยียบขึ้นมาทันตาเห็น ร่างสูงโปร่งของ 'เหนือ' ที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดงานอยู่ในสมุดเลนส์หนาถึงกับชะงัก กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวสะอาดแบบสปอร์ตที่คุ้นเคยขยับเข้ามาใกล้ พายรู้ตัวว่าพลาดไปแล้ว แต่ความโก๊ะที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดก็ทำให้เธอถอยหลังจนส้นรองเท้าผ้าใบไปเกี่ยวเข้ากับขาโต๊ะตัวข้างๆ จนร่างบางเกือบจะหงายหลัง ทว่า... ฝ่ามือหนากลับคว้าต้นแขนเธอไว้ได้ทันอย่างรวดเร็ว เหนือไม่ได้พูดอะไร เขาดึงตัวพายให้ทรงตัวได้มั่นคง ก่อนจะปล่อยมือออกทันทีราวกับกลัวว่ามันจะร้อนแรงเกินไป ดวงตาคมกริบคู่นั้นตวัดมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่พายอ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความรำคาญธรรมดาอย่างที่เคยเห็น แต่มันมีความไหววูบ... ความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่ลึกๆ จนคนมองรู้สึกใจหาย "ที่นี่ไม่ใช่ที่เล่นพาย... ออกไปซะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียบๆ "พายไม่ไป จนกว่าพี่จะบอกว่าทำไมวันนี้ถึงดูแปลกไป" พายเถียงกลับ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรุ่นพี่วิศวะสายซึน "พี่ไม่ได้เป็นแค่คนปากแข็งหรอก... แต่พี่เป็นคนแบกโลกไว้คนเดียวใช่ไหมคะ?" เหนือชะงักไปอีกครั้ง คราวนี้เขาวางปากกาในมือลงอย่างใจเย็น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนพายต้องแหงนมอง ร่างสูงเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ กลิ่นอายกดดันที่แผ่ออกมาทำให้พายเผลอกลั้นหายใจ "อยากรู้มากใช่ไหม?" เหนือถามพลางแค่นยิ้มที่มุมปาก "งั้นก็ตามมา... ถ้าคิดว่ารับความจริงในใจคนอย่างฉันไหว" เขาสาวเท้าเดินนำออกไปทางประตูหลังของห้องสมุด พายรีบก้าวเท้าฉับๆ ตามไปโดยไม่สนใจแม้แต่จะหยิบกระเป๋าของตัวเอง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและสมุดบันทึกเล่มหนึ่งที่เหนือลืมวางทิ้งไว้บนโต๊ะ ทั้งคู่เดินไปจนถึงสวนหย่อมร้างหลังตึกกิจกรรม เป็นที่ที่ไกลจากสายตาผู้คน เหนือหยุดยืนอยู่หน้าม้านั่งหินอ่อนตัวเก่าที่สีเริ่มหลุดลอก เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสตางค์ เป็นรูปเด็กผู้ชายสองคนยืนกอดคอกันท่ามกลางกองซากปรักหักพังของโมเดลตึกที่ดูเหมือนจะพังทลายลงมา "นั่นคือผม... กับน้องชาย" เสียงของเหนือสั่นเครือเพียงชั่วครู่ "วันที่ผมทำโปรเจกต์ส่งประกวดครั้งแรกที่นั่น... ผมมั่นใจมากว่ามันจะสมบูรณ์แบบ แต่เพราะความประมาทของผม ที่อยากโชว์พาว จนลืมเช็คโครงสร้างหลักให้ดีพอ..." พายยืนนิ่งฟัง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเมื่อเห็นแววตาของเหนือที่ฉายชัดถึงความเจ็บปวด "โครงสร้างที่ผมออกแบบมันพังลงมา... แต่น้องชายผมที่นั่งเล่นอยู่ข้างๆ เขาได้รับบาดเจ็บเพราะความสะเพร่าของผมคนเดียว ตั้งแต่วันนั้น... ผมเลยกลายเป็นคนเจ้าระเบียบ เป็นคนเนี้ยบ และต้องตรวจสอบทุกอย่างจนแทบจะเรียกได้ว่าประสาทหลอน เพราะผมกลัว... กลัวว่าถ้าผมพลาดอีกครั้ง จะไม่มีใครให้อภัยผมได้อีก" พายยืนอึ้ง คำพูดของพี่เหนือที่ดูเหมือนดุว่าเธอเรื่องนั่นนี่ตลอดเวลา แท้จริงแล้วมันคือการ 'ดูแล' เพราะเขาไม่อยากให้ใครต้องเจ็บปวดจากความซุ่มซ่ามของคนรอบข้างเหมือนในอดีต "พี่ไม่ได้เย็นชา... พี่แค่... กลัว" พายพึมพำเบาๆ พร้อมกับยื่นมือไปแตะแขนแกร่งอย่างปลอบโยน เหนือมองมือเล็กๆ นั้น ก่อนจะถอนหายใจยาว "ตลกไหมล่ะ? เดือนวิศวะที่ใครๆ ก็ว่าเท่ แต่จริงๆ เป็นแค่คนขี้ขลาดที่ฝังใจกับอดีต" "ไม่ตลกเลยค่ะ" พายส่ายหน้าจนผมหางม้าสั่นไหว "พายต่างหากที่โก๊ะ พายต่างหากที่ซุ่มซ่าม แต่พี่รู้ไหมคะ... ความผิดพลาดมันคือบทเรียน ไม่ใช่คำสาป ถ้าพี่มัวแต่กลัวอดีต พี่ก็จะมองไม่เห็นปัจจุบันที่กำลังมีคนคนหนึ่งพยายามก้าวเข้ามาในชีวิตพี่นะ" เหนือชะงักไป จังหวะที่สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ความเงียบงันเริ่มปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของพาย แต่แล้ว... เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเหนือก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ใบหน้าหล่อเหลาที่เพิ่งจะดูผ่อนคลายลงเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในทันที มือหนากำเครื่องมือสื่อสารแน่นจนเส้นเลือดขึ้นที่หลังมือ "มินนี่?" พายเอ่ยทักเมื่อเห็นชื่อที่หน้าจอ "ทำไมมินนี่ต้องโทรหาพี่เหนือตอนดึกแบบนี้คะ?" เหนือเงยหน้าขึ้นมองพาย แววตาของเขามีความสับสนปนความตระหนกที่พายไม่เคยเห็นมาก่อน "พาย... ถ้าฉันบอกว่ามินนี่ไม่ได้เป็นแค่เพื่อนสนิทของเธอ เธอจะเชื่อไหม?" พายชะงักกึก ความรู้สึกเย็นวาบแล่นไปทั่วสันหลัง เมื่อจู่ๆ ร่างของกวินก็ก้าวออกมาจากหลังพุ่มไม้ พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูไม่ได้เป็นมิตรเหมือนทุกครั้ง และในมือของกวินนั้น... เขากำลังถือไดอารี่เล่มสำคัญที่เหนือเพิ่งทำหายไปในห้องสมุด! "ความจริงมันเริ่มจะสนุกขึ้นแล้วนะ เหนือ... แต่ฉันเกรงว่าพายจะรับรู้เรื่องทั้งหมดไม่ได้หรอก" กวินแสยะยิ้มพลางก้าวเข้ามาใกล้ "เพราะถ้าพายรู้ว่า 'มินนี่' ที่เธอไว้ใจที่สุด คือคนที่อยู่เบื้องหลังอุบัติเหตุวันนั้นของน้องชายนาย... เธอคิดว่ายัยตัวโก๊ะคนนี้จะยังยืนอยู่ข้างนายได้อีกนานแค่ไหน?" ชาพีชหวานน้อยหวังว่าทุกคนจะยังไม่เลิกติดตามเรื่องราวของพี่เหนือและน้องพายนะคะ เพราะความจริงที่กำลังจะเปิดเผยต่อจากนี้ จะเปลี่ยนความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่ไปตลอดกาลค่ะ!