ยาใจของวิศวะ

"อย่ามาแตะ..." เสียงแหบแห้งแทบขาดห้วงดังรอดไรฟัน ทว่าฝ่ามือร้อนจัดดั่งถ่านคุกลับไร้เรี่ยวแรงจะผลักไส ร่างสูงโปร่งกว่าร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรซวนเซทิ้งน้ำหนักวูบลงมาปะทะแผงอกบางอย่างกะทันหัน ส่งผลให้พายเซถลาหลังกระแทกเข้ากับบานประตูดิจิทัลของห้องคอนโดหรูเสียงดัง *ตึง!* กลิ่นกายสะอาดสะอ้านประจำตัวของเดือนวิศวะบัดนี้เจือปนด้วยไอร้อนผะผ่าว ลมหายใจอุ่นจัดรดรินอยู่ตรงซอกคอขาวจนพายขนลุกซู่ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งสนิทดุจรูปปั้นหินอ่อนขึ้นสีแดงก่ำ เปลือกตาคมปิดสนิท คิ้วเข้มขมวดมุ่นราวกับกำลังต่อสู้กับฝันร้ายหรือความจริงอันเจ็บปวดที่เพิ่งถูกกวินสาดซัดใส่หน้าเมื่อไม่กี่นาทีก่อน "พะ...พี่เหนือ! ไหวมั้ยคะเนี่ย ตัวร้อนจี๋อย่างกับเตารีดไฟแรงสูงเลย!" พายเบิกตากว้าง สองแขนเล็กกระวีกระวาดรวบรัดเอวหนาเอาไว้สุดชีวิต ขาสองข้างสั่นพั่บๆ รับน้ำหนักคนตัวโตที่แทบจะทับเธอแบนเป็นกล้วยปิ้ง ความคิดในหัวยัยตัวโก๊ะตีกันยุ่งเหยิงไปหมด ทั้งตกใจ ทั้งเป็นห่วง แล้วไหนจะคำเตือนทิ้งท้ายสุดหลอนของพี่กวินที่ยังดังก้องในหู... แต่ณ วินาทีนี้ สภาพของคนตรงหน้าทำให้พายโยนเรื่องอื่นทิ้งไปจนหมดสิ้น "อึก... บอกให้ออกไปไง..." เหนือพึมพำเสียงพร่า มือหนาพยายามดันไหล่เธอออก ทว่าแรงที่มีกลับเบาหวิวราวกับขนนก "อย่ามายุ่ง... เดี๋ยวก็ติดไข้หรอก ยัยบ๊อง..." "ปากแข็งจนจะเข้าไอซียูอยู่แล้วยังจะมาไล่กันอีก! ฮึบ! เดินค่ะคุณชายวิศวะ ก้าวขาเร็วเข้า!" พายกัดฟันกรอด ออกแรงฮึดประหนึ่งพลังช้างสาร ลากถูไถคนป่วยร่างยักษ์เข้ามาในห้องนั่งเล่นอย่างทุลักทุเล ปลายเท้าเธอสะดุดพรมเช็ดเท้าจนหวิดจะล้มคว่ำหน้าคะมำไปด้วยกัน โชคดีที่เธอเบี่ยงตัวเอาหลังกระแทกลงบนโซฟาหนังตัวยาวได้ทันเวลา เหนือจึงทิ้งตัวนอนราบลงไปได้อย่างปลอดภัย... โดยมีพายหน้าคว่ำทับอยู่บนแผงอกกว้างของเขาพอดิบพอดี! *ตึกตัก... ตึกตัก...* เสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วผ่านแผ่นอกหนาทำให้ใบหน้าของพายเห่อร้อนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ปลายจมูกรั้นเฉียดผ่านปลายคางสากที่มีไรเคราจางๆ เพียงเสี้ยวเซนติเมตร พายรีบผงะตัวลุกขึ้นยืนพรวดพราดจนหัวแทบจะชนโคมไฟระย้า เธอเอามือกุมแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเองแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ "ใจเย็นยัยพาย ท่องไว้ว่าคนป่วย! คนป่วยไม่ใช่เนื้อคู่... เอ๊ะ หรือเนื้อคู่? ไม่ใช่สิ! ต้องปฐมพยาบาลก่อน!" พายรีบวิ่งวุ่นไปคว้าถุงยาและเสบียงพะรุงพะรังที่เธอแวะกวาดซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อใต้คอนโดมาเทลงบนโต๊ะกลางห้อง สิ่งของสารพัดนึกกลิ้งเกลื่อนกลาด มีตั้งแต่แผ่นเจลลดไข้ลายเพนกวินสีฟ้าสดใส ปรอทวัดไข้ดิจิทัลถึงสามอัน (เพราะเธอกลัวอันใดอันหนึ่งพัง) ผ้าขนหนูผืนใหม่เอี่ยม กะละมังพลาสติกสีชมพูแปร๋น และโจ๊กหมูใส่ไข่ที่ถุงเริ่มจะแบนเพราะโดนทับ คนตัวเล็กวิ่งดุ๊กดิ๊กไปตักน้ำใส่กะละมังแล้วนำมาวางข้างโซฟา ก่อนจะนั่งคุกเข่าลงข้างร่างสูงที่นอนขมวดคิ้วแน่น "พี่เหนือคะ... พายจะเช็ดตัวให้นะ นอนนิ่งๆ ห้ามดุ ห้ามบ่นด้วย" เหนือลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก แววตาคมที่มักจะเยียบเย็นและอ่านยาก บัดนี้ฉ่ำเยิ้มด้วยพิษไข้และแฝงรอยความเจ็บปวดลึกซึ้งที่เขาพยายามซ่อนไว้ ภาพของพายตรงหน้าช่างพร่าเลือน แต่ความจริงใจที่ฉายชัดในดวงตากลมโตคู่นั้นกลับสว่างวาบจนบีบหัวใจเขาเหลือเกิน... *‘ถ้าพายรู้ว่ามินนี่คือคนที่อยู่เบื้องหลังอุบัติเหตุวันนั้น...’* คำพูดของกวินแล่นเข้ามาในโสตประสาท เหนือกำหมัดแน่นบนเบาะโซฟา เขารู้ดีว่าพายรักเพื่อนคนนี้มากแค่ไหน รอยยิ้มสดใสไร้เดียงสานี้... เขากำลังจะต้องเป็นคนทำลายมันลงด้วยมือตัวเองงั้นหรือ? "อ๊ะ! เย็น!" เหนือสะดุ้งตัวโยน หลุดออกจากภวังค์เมื่อความเย็นเฉียบสัมผัสเข้าที่ลำคออย่างจัง "ขอโทษค่ะ! มือหนักไปนิดนึง แฮะๆ" พายยิ้มแหย มือสั่นเทาขณะจับผ้าขนหนูชุบน้ำบิดหมาด (ที่หมาดไม่จริงจนน้ำหยดติ๋งๆ ลงบนอกเสื้อของเขา) พายพยายามตั้งสมาธิ แต่พอมือสัมผัสโดนกระดุมเสื้อโปโลของเหนือ เธอก็ชะงักกึก กลืนน้ำลายลงคอดัง *เอื๊อก* นิ้วป้อมๆ ค่อยๆ ปลดกระดุมออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแน่นตึงและรอยไหปลาร้าสวยได้รูป ผิวขาวจัดของหนุ่มวิศวะเริ่มขึ้นริ้วแดงจากไอไข้ "ยัยโก๊ะ..." เสียงทุ้มแหบพึมพำ สายตามองตามมือเล็กที่สั่นระริก "จะเช็ดตัว... หรือจะลวนลามกันแน่" "บะ...บ้าเหรอคะ! ใครจะไปคิดอกุศลกับคนป่วยใกล้ตายกันเล่า!" พายแหวกลบเกลื่อน หลับหูหลับตาเอาผ้าขนหนูเช็ดปาดไปตามลำคอและแผงอกของเขาอย่างรวดเร็ว ปรากฏว่าเช็ดแรงไปหน่อยจนน้ำกระเซ็นเข้าหูเหนือเข้าเต็มเปา "อุ๊ย! ขอโทษค่ะพี่เหนือ! อย่าเพิ่งขยับนะ เดี๋ยวพายซับให้!" ความซุ่มซ่ามระดับทำลายล้างของเธอเกือบทำให้คนป่วยสำลักน้ำ แต่เมื่อพายกุลีกุจอเอาชายเสื้อตัวเองมาช่วยซับน้ำที่ข้างแก้มให้อย่างทะนุถนอม สัมผัสที่นุ่มนวลและกลิ่นหอมแป้งเด็กจางๆ จากตัวเธอกลับทำให้ไฟโทสะและความกังวลในอกของเหนือค่อยๆ มอดดับลงอย่างน่าประหลาด เหนือทอดมองใบหน้าน่ารักที่กำลังเม้มปากแน่น ตั้งอกตั้งใจแปะแผ่นเจลลดไข้ลายเพนกวินลงบนหน้าผากของเขา... ทว่ามันกลับเบี้ยวไปแปะทับคิ้วข้างหนึ่งอย่างช่วยไม่ได้ "เสร็จแล้วค่ะ! น่ารักมั้ย เพนกวินเกาะหน้าผากพี่เหนือด้วย" พายฉีกยิ้มกว้างอย่างภูมิใจในผลงาน "ตลก..." เหนือเอ่ยเสียงแผ่ว ไม่ได้ปัดแผ่นเจลออกแต่อย่างใด ริมฝีปากที่แห้งผากกระตุกยิ้มขึ้นเพียงบางเบา "ฝีมือแย่ชะมัด... สอบตกวิชาพยาบาลแน่ๆ" "โธ่ อุตส่าห์ตั้งใจดูแลนะเนี่ย! งั้นมาทานโจ๊กก่อนเลยค่ะ จะได้ทานยา" พายรีบแกะถุงโจ๊กเทใส่ชาม เอาช้อนคนๆ แล้วตักขึ้นมาเป่า *ฟู่ๆ* อย่างขะมักเขม้น เป่าแรงจนละอองโจ๊กกระเด็นเลอะจมูกตัวเอง ร้อนถึงพายต้องรีบใช้หลังมือเช็ดแล้วหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะยื่นช้อนไปจ่อที่ริมฝีปากของคนตัวโต "อ้ามมม... อร่อยนะ พายชิมไปคำนึงแล้ว ไม่เค็มแน่นอนค่ะ" "เธอกินไปแล้วเนี่ยนะ..." เหนือส่ายหน้าน้อยๆ อย่างอ่อนใจ แต่สุดท้ายก็ยอมอ้าปากรับโจ๊กคำนั้นเข้าไปแต่โดยดี ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วช่องท้อง รสชาติไม่ได้พิเศษอะไร แต่ความใส่ใจที่ปนมากับความเด๋อด๋านี้กลับทำงานเหมือนยาวิเศษที่ค่อยๆ ชโลมหัวใจอันเหน็บหนาวของเขา เหนือกินไปได้เพียงสี่ห้าคำก็ส่ายหน้าปฏิเสธ พายจึงรีบส่งยาเม็ดและน้ำเปล่าให้เขากลืนลงคอทันที เมื่อภารกิจทุกอย่างเสร็จสิ้น พายก็ทิ้งตัวลงนั่งพับเพียบบนพื้นพรมข้างโซฟาอย่างหมดแรง เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจังและเจือแววเป็นห่วงอย่างที่สุด "ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองป่วยขนาดนี้คะพี่เหนือ... เมื่อกี้ตอนที่พี่เหนือเซมาหาพาย พายใจหายวาบเลยนะ ถ้ารู้ว่าไม่ไหว ทำไมไม่โทรบอกพายล่ะคะ" ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนภาพของเขาอย่างบริสุทธิ์ใจ เหนือนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ นัยน์ตาสีเข้มวูบไหวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความอบอุ่น ความเจ็บปวด และความกลัว... เขากลัวเหลือเกินว่าหากวันหนึ่งความจริงเปิดเผย รอยยิ้มและความห่วงใยนี้จะแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง มือหนาที่ยังคงมีไอร้อนค่อยๆ เลื่อนลงมา สัมผัสเข้าที่ข้อมือเล็กของพายอย่างแผ่วเบา ก่อนจะกระชับปลายนิ้วกุมมือเธอเอาไว้หลวมๆ "พี่..." เหนือหยุดคำพูดไว้ ลำคอตีบตัน "ถ้าวันหนึ่ง... เธอพบว่าคนที่เธอคิดว่าดีที่สุด กลับไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด... เธอจะทำยังไง พาย" พายชะงักไปเล็กน้อย สัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะ เธอเอียงคอมองเขาอย่างไม่เข้าใจความหมายแฝง แต่ก็ตอบออกไปจากก้นบึ้งของหัวใจ "พายคงเสียใจค่ะ... แต่ถ้าคนๆ นั้นคือคนที่พายแคร์ พายจะฟังเหตุผลของเขาก่อนเสมอ และพายจะเชื่อมั่นในสิ่งที่พายเห็นด้วยตาตัวเอง... เหมือนที่พายเชื่อว่าพี่เหนือเป็นคนใจดี ถึงแม้ภายนอกจะชอบทำหน้าดุก็เถอะ" คำตอบที่ไร้เดียงสาแต่หนักแน่นนั้น ราวกับค้อนที่ทุบทำลายกำแพงในใจของชายหนุ่ม เหนือหลับตาลงช้าๆ ผ่อนลมหายใจยาว ความตึงเครียดที่สะสมมาเนิ่นนานค่อยๆ คลายลง เขาบีบมือเล็กแน่นขึ้นอีกนิด "อย่าเพิ่งไปไหนนะ..." เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน "อยู่ตรงนี้ก่อน... ยัยตัวโก๊ะ" "อื้อ พายไม่ไปไหนหรอกค่ะ จะนั่งเฝ้าจนกว่าไข้จะลดเลย" พายยิ้มบางๆ ใช้อีกมือตบหลังมือเขาเบาๆ ราวกับปลอบเด็กเล็ก ไม่นานนัก ลมหายใจของเหนือก็เริ่มสม่ำเสมอ พิษไข้และฤทธิ์ยาพาเขาเข้าสู่ห้วงนิทราที่สงบสุขที่สุดในรอบหลายเดือน พายนั่งมองใบหน้ายามหลับของเดือนวิศวะอย่างเพลิดเพลิน ความเงียบสงบโอบล้อมทั่วทั้งห้อง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแผ่วเบา ทว่า... ความสงบสุขนั้นดำรงอยู่ได้เพียงไม่นาน *กริ๊งงงง! ติ๊ดๆๆ!* เสียงสัญญาณเตือนอินเตอร์คอมหน้าประตูดังแผดลั่นขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาพายสะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำกะละมังน้ำคว่ำ เธอรีบหันไปมองคนบนโซฟาที่เริ่มขยับตัวด้วยความรำคาญใจ พายจึงรีบสาวเท้าวิ่งดุ๊กดิ๊กไปที่หน้าประตูเพื่อตัดความรำคาญ พายคิดว่าคงเป็นพนักงานส่งของหรือนิติบุคคลที่มาแจ้งเรื่องอะไรสักอย่าง เธอไม่ได้คิดระแวงแม้แต่น้อย มือเล็กเอื้อมไปกดปลดล็อกแล้วดึงบานประตูเปิดออกกว้าง บานประตูเปิดผึงออก... ทว่าร่างที่ยืนสั่นเทาอยู่เบื้องหน้ากลับเป็น ‘มินนี่’ เพื่อนสนิทที่สุดของเธอ ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววมั่นใจบัดนี้เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด สายตาของมินนี่ไม่ได้มองที่พาย หากแต่จ้องทะลุผ่านเข้าไปยังสร้อยข้อมือเกียร์สลักชื่อที่วางเด่นอยู่บนโต๊ะทำงานของเหนือด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ก่อนที่พายจะได้เอ่ยทัก ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งของมินนี่ก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธออย่างแรง พร้อมกับเสียงกระซิบสั่นพร่าที่ทำให้โลกทั้งใบของยัยตัวโก๊ะหยุดหมุนลงในพริบตา "พาย... แกต้องปล่อยมัน แล้วรีบหนีออกมาจากที่นี่ เดี๋ยวนี้!" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่คอยส่งกำลังใจและติดตามความป่วนปนหวานของน้องพายกับพี่เหนือน้า แล้วมาลุ้นระทึกไปด้วยกันในตอนต่อไปนะคะ!