อาการไม่ปกติของคนซึน

“พี่เหนือคะ! พายถามจริงเถอะ เป็นอะไรเนี่ย ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ ทำไมต้องเดินหนีพายเหมือนพายมีเชื้อโรคติดตัวอยู่ด้วย!” เสียงใสๆ ของฉันดังลั่นโถงทางเดินหน้าคณะวิศวะฯ จนนักศึกษาหลายคนหันมามองเป็นตาเดียว ฉันรีบก้าวเท้าฉับๆ ตามแผ่นหลังกว้างของคนที่เดินจ้ำอ้าวไม่ยอมหันมามองหน้ากันเลยสักนิด ‘เหนือ’ ยังคงเดินนิ่ง ไหล่กว้างๆ นั่นดูแข็งเกร็งกว่าปกติ สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็กสีเข้มท่าทางวางมาดนิ่งขรึมตามสไตล์เดือนคณะ แต่พายรู้ดี... นิ่งแบบนี้ล่ะคืออาการ ‘ซึนขั้นรุนแรง’ ที่กำลังระเบิดลง “พี่เหนือ! หยุดก่อนสิคะ!” ฉันตัดสินใจวิ่งไปดักหน้าเขาไว้แล้วกางแขนขวางทางเดินเอาไว้ด้วยความหงุดหงิดนิดๆ เหนือหยุดกะทันหันจนเกือบจะชนเข้ากับตัวฉัน เขาก้มมองลงมาด้วยสายตาเรียบเฉย เย็นชาจนคนมองอย่างฉันใจแป้ว “หลบไป พาย” น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นไร้ซึ่งความอบอุ่นเหมือนทุกที เขาไม่ได้เรียกฉันว่า ‘ยัยตัวโก๊ะ’ เหมือนเคย แต่มันคือ ‘พาย’ ที่ฟังดูห่างเหินจนน่าใจหาย “ไม่หลบ! จนกว่าพี่จะบอกว่าพี่เป็นอะไร พี่โกรธเรื่องอะไรคะ? เรื่องพี่กวินเหรอ? ก็แค่อาจารย์นัดให้เขามาช่วยติวหนังสือให้พายนี่นา ไม่ได้มีอะไรเลยนะ” ฉันพยายามอธิบายด้วยความบริสุทธิ์ใจ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขา หวังจะเห็นความรู้สึกผิดหรือความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ข้างใน เหนือแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาที่เขามองฉันมันเหมือนคนกำลังดูเด็กน้อยไร้เดียงสาที่ทำความผิดโดยไม่รู้ตัว “ติวหนังสือ? งั้นเหรอ? ถึงขั้นที่เขาต้องเอามือมาจับไหล่เธอแบบนั้นเลยสินะ สนิทกันเร็วดีนี่” หัวใจของฉันกระตุกวูบ... ที่แท้เขาก็เห็นเหตุการณ์ที่ห้องสมุดเมื่อตอนบ่ายสินะ ที่พี่กวินเอื้อมมือมาแตะไหล่ฉันตอนที่ฉันทำปากกาตกแล้วก้มลงไปเก็บ แต่ตอนนั้นมันไม่มีอะไรเลยนะ! “มันก็แค่... อุบัติเหตุค่ะ พี่เหนือ พี่กำลังหึงพายอยู่หรือเปล่าคะ?” ฉันถามออกไปตรงๆ ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความเขินปนดีใจเล็กๆ ถ้าเขาหึง แสดงว่าเขาก็มีใจให้กันบ้างใช่ไหมล่ะ? เหนือเม้มริมฝีปากแน่น แววตาที่เคยนิ่งสนิทวูบไหวเพียงครู่เดียวก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวอีกครั้ง เขาเบนสายตาไปทางอื่น ไม่ยอมสบตาฉัน “หึง? เธอคงเข้าใจอะไรผิดไปไกลมาก พาย ฉันก็แค่ไม่ชอบเห็นคนของคณะบริหารมาทำตัวรุ่มร่ามในพื้นที่ของฉัน... กฎของคณะเราชัดเจนอยู่แล้ว” “คนของคณะบริหาร? พื้นที่ของพี่? งั้นถ้าพายเป็นคนของพี่... พี่ก็มีสิทธิ์หวงเหรอคะ?” ฉันรุกคืบเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด แกล้งถามหยั่งเชิงด้วยรอยยิ้มซุกซน ทั้งที่ในใจเต้นรัวเหมือนกลองชุด เขาหันกลับมามองฉันเต็มตา ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งเฉยบัดนี้ขยับใกล้เข้ามาจนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าฉัน มันทำเอาสมองฉันว่างเปล่าจนทำอะไรไม่ถูก “อย่าสำคัญตัวผิดไปนักเลย... กับคนที่ซื่อบื้อขนาดนี้ ต่อให้พยายามอธิบายจนปากฉีกถึงรูหู เธอก็คงไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าทำไมฉันถึงต้องหงุดหงิด” พูดจบเขาก็เบี่ยงตัวเดินเลี่ยงไปทันที ทิ้งให้ฉันยืนนิ่งเป็นหินอยู่กลางโถงทางเดิน คำพูดของเขาเหมือนปริศนาที่ยิ่งแกะก็ยิ่งมัดปมให้แน่นขึ้น ‘คนซื่อบื้อ’ ที่เขาพูดถึงคือฉันงั้นเหรอ? แล้ว ‘ทำไมถึงหงุดหงิด’ นั่นน่ะ... ถ้าไม่ใช่เพราะหึง แล้วมันคืออะไรกันแน่! ฉันยืนกัดริมฝีปากตัวเองด้วยความสับสน ‘ยัยพาย... เธอมันโก๊ะจริงๆ นะ’ ฉันด่าตัวเองในใจ ก่อนจะรีบวิ่งตามเขาไปอีกครั้ง แต่ทว่าคราวนี้กลับมีใครบางคนก้าวเข้ามาขวางทางฉันไว้ “ว่าไงครับคนสวย... มายืนทำหน้าเครียดอะไรอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะ?” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นทำให้ฉันชะงัก พี่กวินยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมหนังสือเล่มหนาในมือ เขามองไปทางทิศที่เหนือเพิ่งเดินจากไป แล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เมื่อกี้พี่เห็นไอ้เหนือเดินหน้าถมึงทึงไปทางนั้น... ไปทำอะไรให้มันโกรธเข้าล่ะเรา?” ฉันอ้าปากค้าง สมองหมุนติ้วด้วยความรวดเร็ว ทั้งเรื่องความเย็นชาของเหนือ ความหึงหวงที่ไม่ยอมรับปาก และท่าทีแปลกๆ ของพี่กวินที่โผล่มาถูกจังหวะเหลือเกิน ในขณะที่ฉันกำลังจะเอ่ยปากตอบ ทันใดนั้น เงาร่างสูงที่เพิ่งเดินจากไปก็หยุดกึก แล้วหันกลับมา... เหนือไม่ได้มองมาที่ฉัน แต่สายตาที่ดุดันราวกับพยัคฆ์ร้ายนั้นจ้องเขม็งไปที่พี่กวิน ก่อนที่เขาจะเดินดุ่มๆ กลับมาหาเราด้วยสีหน้าที่น่ากลัวกว่าเดิมหลายเท่า มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของฉันแล้วกระชากเบาๆ ให้เดินตาม “กลับเดี๋ยวนี้ พาย” เขาออกคำสั่งเสียงเข้มจนฉันขนลุกซู่ “ส่วนมึง... กวิน วันหลังถ้าอยากติว ก็ไปติวที่ห้องสมุดกลาง อย่ามาวุ่นวายแถวนี้” สายตาที่พวกเขาส่งให้กันนั้นไม่ใช่แค่ความหมั่นไส้ แต่มันคือสงครามเย็นที่พร้อมจะปะทุทุกเมื่อ และทันทีที่เหนือลากฉันมาถึงมุมตึกที่ไม่มีคน เขาผลักฉันจนหลังติดกำแพง แล้วก้มลงมาจนชิด แววตาของเขาเปลี่ยนไปจากความเย็นชา เป็นความโกรธจัดที่ซ่อนความอ่อนไหวเอาไว้ลึกๆ “ฉันเตือนเธอแล้วใช่ไหม... ว่าอย่าให้ไอ้หมอนั่นเข้าใกล้” เขากระซิบเสียงพร่าที่ข้างหู ก่อนจะประทับจูบหนักๆ ลงมาบนลำคอของฉันโดยไม่ทันให้ตั้งตัว หัวใจของฉันแทบหยุดเต้น... นี่มันไม่ใช่การประชดธรรมดาแล้ว! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้พายกับพี่เหนือเสมอมานะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้านะคะ ชาพีชหวานน้อยรักทุกคนค่ะ!