สายฝนกับร่มหนึ่งคัน

"ถ้าคิดจะทำตัวเป็นนางเอกหนังเกาหลีด้วยการยืนตากฝนประชดชีวิตล่ะก็... เลิกทำเถอะค่ะ มันดูงี่เง่าสิ้นดี" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูทำให้พายที่กำลังยืนกอดอกตัวสั่นงันงกอยู่ใต้ชายคาตึกวิศวะต้องสะดุ้งสุดตัว เธอหันไปมองเจ้าของร่างสูงโปร่งที่เพิ่งก้าวออกมาจากประตูตึกด้วยท่าทีนิ่งเฉย มือหนาของ 'เหนือ' ถือร่มคันใหญ่สีดำสนิทเอาไว้เพียงคันเดียว ในขณะที่ท้องฟ้าด้านนอกกำลังคำรามคำรามเหมือนโกรธใครมาเป็นปี และเทฝนลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา "ใครประชดคะ! พายแค่... พายแค่ลืมเอาที่บังฝนมา แล้วก็ลืมหยิบร่มมาด้วยเฉยๆ" พายเถียงกลับทันควัน แม้ว่าริมฝีปากจะเริ่มซีดจนกลายเป็นสีม่วงอ่อนไปแล้วก็ตาม เหนือถอนหายใจยาว พลางกวาดสายตาคมกริบมองร่างเล็กที่แต่งตัวด้วยชุดนักศึกษาเปียกชื้นเล็กน้อยจากการวิ่งฝ่าละอองฝนเมื่อครู่ เขามองดูคนโก๊ะที่แม้แต่เรื่องพื้นฐานอย่างการเช็กพยากรณ์อากาศก็ยังทำไม่ได้ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าใจหาย "ขึ้นรถ" เขาสั่งสั้นๆ "ไม่ค่ะ! พายรอเพื่อนได้ เดี๋ยวเดินไปรอที่ป้ายรถเมล์เอง พี่เหนือไปเถอะค่ะ เดี๋ยวจะไปงานสาย" "มินนี่ไปกับกวินแล้ว" คำตอบของเหนือทำให้พายชะงัก เธอพยายามนึกถึงข้อความที่มินนี่เพิ่งส่งมาหาเมื่อสิบนาทีก่อน... *'โทษทีนะยัยพาย พี่กวินอาสามารับไปติวหนังสือนอกสถานที่น่ะ แกกลับเองนะเพื่อนรัก!'* ให้ตายเถอะ เพื่อนคนนี้เห็นผู้ชายดีกว่าเพื่อนจริงๆ! พายเม้มปากแน่น ความรู้สึกอึดอัดที่สั่งสมมาตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อวานยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ที่พี่เหนือพูดแบบนั้น... ที่เขาทำตัวห่างเหินแบบนั้น มันหมายความว่ายังไงกันแน่? ในเมื่อตอนนี้เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้า และสายฝนก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกเลย "ถ้าไม่ไป ก็ยืนตากฝนอยู่นี่แหละ แต่ฉันไม่รับผิดชอบถ้าพรุ่งนี้เธอจะไข้ขึ้นจนมาเรียนไม่ไหว" เหนือว่าพลางกางร่มออก กางเกงยีนส์ขายาวของเขาก้าวเดินออกไปท่ามกลางสายฝนโดยไม่หันกลับมามอง พายลังเลอยู่เพียงอึดใจ ก่อนจะตัดสินใจวิ่งตามแผ่นหลังกว้างนั่นไป แรงลมพัดกรรโชกจนร่มคันเดียวแทบจะเอาไม่อยู่ เหนือต้องขยับตัวเข้ามาโอบไหล่เธอไว้แน่นเพื่อไม่ให้เปียก ร่างเล็กของพายแนบชิดไปกับอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายฝนจากตัวเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบหลุดออกมา "ขยับเข้ามาอีก" เสียงเข้มสั่งชิดใบหู "พาย... พายก็ขยับเข้ามาจนจะสิงร่างพี่เหนือแล้วนะ" เธอพึมพำด้วยความประหม่า "ก็ตัวเธอเปียก... เดี๋ยวก็เป็นไข้หรอก" เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่แรงบีบที่ไหล่กลับแน่นขึ้นเล็กน้อย ท่ามกลางเสียงฝนที่ตกกระทบพื้นถนนเป็นจังหวะ ทั้งคู่เดินเคียงคู่กันไปในความเงียบงัน มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย พายพยายามก้มหน้าซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวเพราะความใกล้ชิด เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากร่างกายของคนที่ได้ชื่อว่า 'สายซึน' คนนี้ เขาอาจจะปากร้ายและชอบทำเหมือนรำคาญเธอ แต่ทุกครั้งที่เธอมีปัญหา เขาก็มักจะเป็นคนแรกที่ปรากฏตัวเสมอ ทว่า ขณะที่กำลังจะเดินผ่านสวนหย่อมหน้าคณะวิศวะ เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเหนือก็ดังขึ้น เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะปล่อยมือจากไหล่ของพายเพื่อหยิบมือถือขึ้นมาดู ใบหน้าของเขานิ่งเรียบ แต่พายสังเกตเห็นว่าคิ้วเข้มขมวดมุ่นทันทีที่เห็นชื่อบนหน้าจอ "ครับ... อยู่หน้าคณะครับ" เหนือกรอกเสียงลงไป ก่อนจะเงียบฟังอีกฝ่ายครู่หนึ่ง "อืม... เข้าใจแล้ว เดี๋ยวผมไปหา" เขาหันมามองพาย สายตาที่เคยดูนุ่มนวลลงเมื่อครู่กลับมาเย็นชาดังเดิม "รถจอดอยู่ตรงนั้นแล้ว ฉันต้องไปทำธุระต่อ เธอขับรถกลับเองได้ใช่ไหม?" พายพยักหน้าหงึกหงัก แม้ในใจจะรู้สึกวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูก "ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะพี่เหนือ" เธอหันหลังกลับเพื่อจะเดินไปยังรถของตัวเอง ทว่าในจังหวะที่เหนือหมุนตัวเดินจากไป เสียงหนึ่งที่คุ้นหูจนน่าตกใจก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของเขา "เหนือคะ! รอนานไหม พอดีฉันมีเรื่องอยากจะปรึกษาเรื่องโปรเจกต์ที่ต่างประเทศน่ะค่ะ" พายหยุดกึก สัญชาตญาณบางอย่างทำให้เธอต้องหันกลับไปมอง ภาพที่เห็นทำเอาลมหายใจของเธอแทบสะดุด หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง แต่งกายเนี้ยบกริบในชุดเดรสราคาแพงกำลังยืนยิ้มหวานให้เหนืออยู่ใต้ร่มคันนั้นที่เขาเคยใช้กางให้เธอเมื่อครู่ และที่ทำเอาพายหน้าชาไปทั้งแถบ คือการที่ผู้หญิงคนนั้นเอื้อมมือไปคว้าแขนของเหนือไว้อย่างสนิทสนม โดยที่เขากลับไม่ได้ขัดขืน... ซ้ำยังก้มลงกระซิบอะไรบางอย่างกับเธอด้วยสายตาที่พายไม่เคยได้รับ! ชาพีชหวานน้อยหวังว่าตอนที่ 10 นี้จะทำให้หัวใจของรี้ดทุกคนเต้นแรงและลุ้นไปกับพายนะคะ ฝากติดตามตอนต่อไปว่าความสัมพันธ์นี้จะไปในทิศทางไหนค่ะ!