พี่กวินคนหล่อ

กลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างในห้องสมุดยามวิกาลดูจะเบาบางลงไปทันตา เมื่อประโยคคาดคั้นของกวินยังคงก้องกังวานอยู่ในความเงียบงัน พายสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้า มือบางที่กำลังกำสันหนังสือสารานุกรมเล่มหนาไว้แน่นสั่นระริกโดยไม่รู้ตัว ความลับอะไรกัน ทำไมจู่ๆ รุ่นพี่คนนี้ถึงทำหน้าตาเคร่งเครียดราวกับหลุดออกมาจากภาพยนตร์สืบสวนสอบสวนเสียได้ "รุ่นพี่กวิน... พูดเรื่องอะไรอยู่คะเนี่ย พายไม่เห็นจะเข้าใจเลย" พายหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนความประหม่า ดวงตาคู่สวยกวาดมองซ้ายมองขวาเพื่อหาทางหนทีไล่ ทว่าพื้นที่โซนลึกสุดของห้องสมุดในยามที่เลยเวลาทำการมานานเช่นนี้ กลับวังเวงเสียจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นโครมคราม ทว่า ก่อนที่กวินจะได้เอ่ยปากพูดอะไรเพิ่มเติม ร่างสูงโปรดในชุดช็อปสีดำสนิทของคณะวิศวกรรมศาสตร์ก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวพายอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ตระครุบเหยื่อ มือหนาของเหนือเอื้อมมาคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้มั่น แรงดึงนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะลากให้เธอย้ายมาหลบอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของเขาโดยอัตโนมัติ "เรื่องของพวกเรา... คงไม่จำเป็นต้องมารายงานให้รุ่นพี่บริหารอย่างคุณทราบกระมังครับ" น้ำเสียงของเหนือเย็นเยียบ ไร้ซึ่งรอยยิ้มและไร้เยื่อใยสิ้นเชิง อุณหภูมิรอบตัวเหมือนจะลดฮวบลงไปหลายองศาในชั่วพริบตาเดียว นัยน์ตาคมกริบราวกับใบมีดหันไปจ้องมองกวินตรงๆ ไม่มีความเกรงกลัวต่อรุ่นพี่ปีเดียวกันเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความระแวดระวังและคุกรุ่นไปด้วยอารมณ์บางอย่างที่พายอ่านไม่ออก กวินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้ดูเป็นมิตรอย่างที่เคยเป็นในยามปกติ กลับเต็มไปด้วยความท้าทายและเลศนัย "อ้าว, ไอ้น้องเหนือ... ใจร้อนเสียจริง พี่ก็แค่เตือนด้วยความหวังดี" กวินก้าวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะห่างระหว่างพวกเขาสองคนเหลือเพียงแค่ไม่กี่ก้าว สายตาคมกวาดมองผ่านไหล่กว้างของเหนือมาสบตากับพายที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง "น้องพายก็ระวังตัวไว้หน่อยนะครับ ช่วงนี้... มีคนพยายามเล่นเกมอันตรายโดยไม่รู้ตัวเยอะแยะ" พูดจบ กวินก็ส่งยิ้มหวานที่เป็นเอกลักษณ์ให้พายอีกครั้ง ก่อนจะหันหลังเดินหายลับไปในความสลัวของชั้นหนังสือปล่อยให้บรรยากาศอึดอัดโรยตัวปกคลุมไปทั่วบริเวณ พายยังคงยืนนิ่งอึ้ง สมองน้อยๆ ประมวลผลไม่ทันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ทั้งเรื่องความลับในห้องสมุด ทั้งท่าทีแปลกๆ ของกวิน และที่สำคัญที่สุด... ฝ่ามือหนาที่ยังคงกุมข้อมือเธอเอาไว้แน่นโดยที่เจ้าตัวยังไม่ยอมปล่อย "เอ่อ... พี่เหนือคะ" พายเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว พร้อมกับก้มลงมองมือของตัวเองที่ถูกกุมไว้ เหนือชะงักไปเล็กน้อย ราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ ร่างสูงรีบปล่อยมือออกจากข้อมือของเธอทันทีราวกับถูกไฟลวก ใบหน้าหล่อเหลาเบือนหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนร่องรอยความเก้อเขินที่ฉาบอยู่บนพวงแก้มจางๆ "เธอเป็นบ้าอะไรถึงได้ยอมตามผู้ชายคนนั้นมาที่ลับตาคนสองต่อสองแบบนี้ฮึ, ยัยตัวโก๊ะ!" เหนือง얼굴บึ้งตึง น้ำเสียงดุดันแต่แฝงไปด้วยความห่วงใยที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนอย่างเต็มที่ "ถ้าฉันมาไม่ทัน เธอคิดว่าตัวเองจะมีสภาพเป็นยังไงห๊ะ!" "โหน... พี่เหนืออ่ะ ดุอีกแล้วนะ" พายมู่หน้าลงอย่างขัดใจ สองมือเรียวเท้าสะเอวด้วยความฮึดฮัด "พายไม่ได้อยากตามมาสักหน่อย ก็พี่กวินเขาบอกว่ามีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับ..." "เงียบไปเลย!" เหนือสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มงวดจนพายต้องหุบปากฉับ "เลิกทำตัวเป็นแม่พระอยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้านเขาสักที เรื่องของคณะบริหารกับวิศวะ... มันไม่ใช่เรื่องที่เด็กปีหนึ่งอย่างเธอควรเอาตัวเข้ามาพัวพัน" "แต่นี่มันเรื่องสำคัญนะ! หรือว่าพี่เหนือเองก็รู้ความลับอะไรบางอย่างเกี่ยวกับโปรเจกต์ลับนั่นเหมือนกัน?" พายหรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างจับผิด ความอยากรู้อยากเห็นเริ่มเอาชนะความกลัว เหนือชะงักกึก นัยน์ตาคมวูบไหวไปชั่วพริบตาเดียว ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิมอย่างรวดเร็ว มือหนายื่นออกไปเคาะหน้าผากมนของเธอเบาๆ หนึ่งทีด้วยความหมั่นเขี้ยว "เลิกจินตนาการเป็นนักสืบโคนันได้แล้ว สมองเธอน่ะเอาไว้ใช้สอบวิชาบริหารธุรกิจให้ผ่านก็พอแล้วมั้ง" เหนือถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยหน่าย "กลับหอพักได้แล้ว ดึกป่านนี้แล้วยังจะมาเดินซุ่มซ่ามอีก" แม้ปากจะบ่นอุบอับ แต่เหนือก็ยอมเดินนำหน้าเธอออกมาจากโซนห้องสมุดเก่า ทิ้งระยะห่างพอสมควนแต่ก็คอยหันกลับมามองเป็นระยะๆ เพื่อให้แน่ใจว่ายัยตัวโก๊ะจอมซุ่มซ่ามจะไม่สะดุดขาตัวเองล้มไปเสียก่อน ตลอดทางเดินกลับหอพักหญิง บรรยากาศเงียบสงบมีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงม ทว่าในใจของพายกลับเต็มไปด้วยคำถามมากมาย กวินรู้เรื่องอะไร? ทำไมเหนือถึงต้องทำท่าทีปกป้องเธอขนาดนั้น และที่สำคัญ... ความลับในห้องสมุดคืนนี้กำลังซ่อนเงื่อนงำอะไรไว้กันแน่? เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างห้องเรียนคณะบริหาร มินนี่เพื่อนสนิทซี้ปึ้กกำลังนั่งเคี้ยวแซนด์วิชชีสเยิ้มตุงแก้ม พร้อมกับเปิดโทรศัพท์มือถือเลื่อนฟีดข่าวในกลุ่มคณะด้วยความเร็วจี๋ "แกๆๆ พาย! ดูนี่ดิ!" มินนี่สะกิดแขนพายยิกๆ จนแซนด์วิชเกือบหล่นจากมือ "ในกลุ่มสาขาเขาแชร์รูปนี้กันว่อนเลย แกไปทำอีท่าไหนเนี่ย ถึงได้มีคนตาดีแอบถ่ายรูปแกกับพี่เหนือตอนออกจากห้องสมุดดึกๆ ดื่นๆ เมื่อคืน!" พายรีบแย่งโทรศัพท์มือถือมาจากมือมินนี่ทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นภาพถ่ายโคลสอัพ ขณะที่เหนือเอื้อมมือมาจับข้อมือเธอในห้องสมุดเมื่อคืน มุมกล้องนั้นชวนให้คิดไปไกลลิบลิ่ว แถมแคปชั่นใต้ภาพยังเสี้ยมเสียจนน่ากลัว *‘อุ๊ยตายว้ายปัง! น้องปีหนึ่งคนสวย ควงทั้งเดือนวิศวะแถมยังแอบกิ๊กกับรุ่นพี่บริหารรูปหล่ออีก ดีกรีความฮอตนี่ไม่ธรรมดาเลยนะคะซิสระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ’* "ตายแล้ว..." พายเอามือกุมขมับ หัวใจเต้นรัวด้วยความตกใจ ไม่ใช่เพราะกลัวคนอื่นเข้าใจผิด แต่เพราะเธอกลัวสายตาของใครบางคนที่จะมองมาที่เธอหลังจากเห็นภาพนี้ต่างหาก และราวกับความซวยมีญาณทิพย์ ทันทีที่พายเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์ ประตูห้องเรียนก็ถูกผลเปิดออกอย่างแรง ร่างสูงโปรดของกวินในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเรียบร้อยก้าวเข้ามาในห้อง ท่ามกลางสายตานับสิบที่หันไปมองเป็นตาเดียว กวินส่งยิ้มพิมพ์ใจให้ทุกคน ก่อนจะสาวเท้าตรงดิ่งมาหยุดอยู่ตรงโต๊ะของพาย ท่ามกลางความเงียบกริบของเพื่อนร่วมชั้นที่แทบจะกลั้นหายใจ "อรุณสวัสดิ์ครับน้องพาย" กวินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและเป็นกันเอง รอยยิ้มนั้นพราวเสน่ห์จนสาวๆ ในห้องพากันส่งเสียงฮือฮาเบาๆ "พอดีพี่มีเรื่องอยากจะชวนน้องพายไปคุยด้วยเป็นการส่วนตัวสักหน่อย... หวังว่าจะไม่ปฏิเสธกันนะ" พายอ้าปากค้าง ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นั่งแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่พายจะได้ทันตอบรับหรือปฏิเสธ ประตูห้องเรียนอีกด้านก็ถูกกระชากเปิดออกเสียงดังปัง! ร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปวิศวะของเหนือยืนตระหง่านอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนน่ากลัว นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นจนถึงขีดสุด กรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ขณะที่ฝ่ามือหนากำหมัดแน่นข้างลำตัว เหนือจ้องมองกวินที่ยืนประชิดโต๊ะพายด้วยสายตาที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ ก่อนที่ขายาวจะสาวเท้าเข้ามาในห้องด้วยก้าวอันทรงพลัง และหยุดยืนซ้อนหลังกวินเอาไว้ด้วยระยะห่างเพียงแค่คืบเดียว "ถ้ามึงกล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้ว... อย่าหาว่ากูไม่เตือน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ยัยตัวโก๊ะกับวิศวะปากแข็งคนนี้นะคะ!