วินรุกหนัก

“ฉันไม่ได้มาเพื่อเล่นเกมนะวิน แต่ถ้าจะมาเพื่อสร้างปัญหาให้หวานล่ะก็... ถอยไป” เสียงทุ้มต่ำของทัพที่เค้นออกมาจากลำคอเกือบจะเป็นคำประกาศสงคราม นัยน์ตาคมกริบของเดือนวิศวะไม่ได้มีวี่แววของความใจเย็นอย่างที่เคยเป็น มือหนาคว้าข้อมือน้ำหวานให้มายืนหลบอยู่หลังแผ่นหลังกว้างของเขาโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกลิ่นบุหรี่อ่อนๆ (ที่เจ้าตัวมักจะทำเป็นไม่ชอบแต่ก็เลิกไม่ได้) ของคนตรงหน้า ทำให้น้ำหวานที่กำลังงุนงงกับสถานการณ์ใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก “ทัพ... ใจเย็นก่อน” น้ำหวานกระซิบพลางดึงชายเสื้อคนตรงหน้าเบาๆ แต่ทัพกลับขยับตัวบังเธอให้มิดชิดกว่าเดิม วินที่ยืนอยู่ตรงหน้า—หนุ่มสถาปัตย์มาดเซอร์ที่ใครต่อใครก็มองว่าอบอุ่น—ในตอนนี้กลับมีรอยยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า เขายืนพิงกรอบประตูบ้านพักตากอากาศของมินนี่ด้วยท่าทางผ่อนคลาย ต่างจากทัพที่ยืนตัวเกร็งราวกับเสือที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อทุกเมื่อ “ฉันก็ไม่ได้มาเล่นเกมเหมือนกัน ทัพ” วินเลิกคิ้วมองผ่านไหล่ของทัพไปสบตาน้ำหวานโดยตรง “ฉันมาเพื่อแสดงความจริงใจ... ในแบบที่ผู้ชายเขาทำกัน ไม่ใช่คอยแต่จะตีเนียนเป็นพี่ชายหรือเพื่อนสนิทเพื่อรอกินตับคนอื่น” “แก!” ทัพก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแต่ถูกมือของน้ำหวานคว้าไว้แน่น “พอเถอะ! นี่มันวันเกิดมินนี่นะ จะมาทะเลาะกันทำไม?” น้ำหวานรวบรวมความกล้าก้าวออกมาจากหลังทัพ เธอจ้องหน้าวินที่ดูต่างไปจากปกติ “วินมีอะไรจะพูดก็พูดมาตรงๆ อย่าทำให้คนอื่นลำบากใจ” วินหันไปมองทัพด้วยสายตาเยาะเย้ยนิดๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแววตาจริงจังเมื่อหันกลับมาหาหญิงสาว เขาเดินเข้ามาใกล้จนน้ำหวานต้องถอยหลังไปชนกับแผงอกของทัพโดยไม่ตั้งใจ “น้ำหวาน... ฉันชอบเธอ” วินพูดเสียงเรียบแต่ชัดเจนทุกพยางค์ “ไม่ใช่แค่อ่อย ไม่ใช่แค่หยอด แต่ฉันอยากให้โอกาสเราสองคนได้ลองคบกันจริงๆ จังๆ สักที ลืมเรื่องที่ผ่านมาที่ฉันเป็นแค่ตัวตลกในสายตาใครบางคนไปซะ แล้วให้ฉันได้เป็นคนที่ดูแลเธอจริงๆ... ดีไหม?” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ห้องนั่งเล่นมินนี่ทันที เสียงดนตรีจากงานปาร์ตี้ข้างนอกดูไกลออกไปเป็นพันไมล์ น้ำหวานรู้สึกได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของทัพที่กดทับลงมาบนแผ่นหลังของเธอ เขากำลังเกร็งจนเธอสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่แข็งตึงภายใต้เสื้อยืดสีดำนั้น ทัพไม่พูดอะไรสักคำ เขาเพียงแค่คว้าข้อมือน้ำหวานอีกครั้ง คราวนี้บีบแน่นขึ้นจนเธอนิ่วหน้า “ปล่อยวินเขาไปเถอะ หวาน... เรากลับกันเถอะ” “เดี๋ยวสิ! ทัพจะหนีแบบนี้ตลอดเลยเหรอ!” วินตะโกนไล่หลัง “ถ้าไม่อยากให้ฉันรุกหนักกว่านี้ ก็แสดงออกมาให้ชัดเจนหน่อยสิว่าเธอเป็นอะไรกัน! หรือว่าที่ผ่านมาก็แค่ ‘หมาหวงก้าง’ ที่ไม่กล้าคาบชิ้นเนื้อเข้าปาก!” ทัพชะงักฝีเท้าที่หน้าประตูบ้าน เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ หันกลับมา ชั่วขณะนั้นเองที่น้ำหวานเห็นแววตาที่เจ็บปวดและแตกสลายของทัพ... มันไม่ใช่แววตาของคนขี้เก๊กที่ปากแข็ง แต่มันเป็นแววตาของคนที่กลัวการสูญเสียจนไม่กล้าจะเริ่มต้น “ถ้าฉันบอกว่าฉันไม่เคยอยากให้เธอเป็นแค่น้องสาวล่ะ?” ทัพพูดเสียงพร่า แววตาของเขาจดจ้องเพียงแค่น้ำหวานคนเดียว “ถ้าฉันบอกว่าทุกวินาทีที่ฉันดุเธอ ทุกครั้งที่ฉันทำเป็นเย็นชาใส่... มันเป็นเพราะฉันกลัวว่าถ้าวันหนึ่งเธอรู้ว่าฉันรักเธอมากแค่ไหน เธอจะหายไป... น้ำหวาน... เธอจะยังให้โอกาสฉันไหม?” น้ำหวานอ้าปากค้าง สมองที่เคยประมวลผลช้าอยู่แล้วยิ่งหยุดทำงานไปชั่วขณะ เธอหันไปมองวินที่ตอนนี้ใบหน้าเริ่มเปลี่ยนสีด้วยความไม่พอใจ และหันกลับมามองทัพที่กำลังสั่นสะท้านไปทั้งตัว ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของมินนี่ที่วิ่งเข้ามาพร้อมใบหน้าตื่นตระหนกก็ทำลายความเงียบนั้นลง “น้ำหวาน! ทัพ! พวกเธออยู่ตรงนี้เอง! ฉันว่าจะมาตาม... แต่ว่า... แย่แล้ว!” มินนี่หอบหายใจถี่ สายตาของเธอมองไปที่โทรศัพท์ในมือด้วยความสั่นเครียด “เมื่อกี้... มีสายจากโรงพยาบาลโทรเข้าเครื่องพี่วิน... บอกว่ารถสปอร์ตคันสีแดงของใครบางคนเพิ่งประสบอุบัติเหตุ... ทะเบียนรถ... มันเป็นของ ‘คนคนนั้น’... คนที่ทัพพยายามลืมมาตลอด... เขาเพิ่งฟื้นตัวและเพิ่งกลับมาที่นี่!” ทัพตัวแข็งทื่อทันที สีหน้าของเขาที่เคยมีความมั่นใจกลับกลายเป็นความว่างเปล่าราวกับคนเสียสติ ในขณะที่วินชะงักค้างไปเหมือนถูกสาป น้ำหวานรู้สึกถึงแรงบีบที่ข้อมือที่คลายออกจนเธอเกือบจะล้มลงไปกองกับพื้น ทัพปล่อยมือเธอแล้วก้าวถอยหลังออกไปทีละก้าว นัยน์ตาคมคู่นั้นเบิกกว้างเมื่อมินนี่เอ่ยชื่อของคนที่กำลังเดินทางมาถึงในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า “ไม่ใช่แค่นั้น... เขาไม่ได้มาคนเดียว... เขาพาคนที่ทัพเคยบอกว่า ‘จะแต่งงานด้วย’ กลับมาด้วย... ทัพ... น้องสาวฝาแฝดของคนที่เธอเคยรักที่สุด... กำลังยืนอยู่หน้าบ้านหลังนี้แล้ว” ชาพีชหวานน้อยหวังว่าทุกคนจะยังไม่วางนิยายลงนะคะ เพราะตอนหน้าความลับที่เก็บซ่อนไว้กำลังจะถูกกระชากออกมาแล้วค่ะ!