ยังไม่ชัดเจนสักที

“วิน... นายไปโดนอะไรมา!” เสียงของฉันสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาปะทะจมูกท่ามกลางความมืดมิดของรีสอร์ต วินไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขายืนนิ่งอยู่ตรงหน้า แสงไฟหน้ารถที่ยังเปิดค้างไว้ทำให้เงาของเขาทอดยาวจนดูผิดรูป ผิดจาก ‘วิน’ คนที่เคยยิ้มแย้มให้ฉันในคณะสถาปัตย์คนเดิมอย่างสิ้นเชิง “หวาน... ถอยไปข้างหลังทัพ” เสียงทุ้มต่ำของทัพดังขึ้นข้างหู มือหนาของเขาเอื้อมมาคว้าข้อมือฉันไว้แน่น แรงบีบที่ส่งผ่านฝ่ามือนั้นบอกได้ดีว่าเขากำลังเครียดจัด แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ขยับตัวไปยืนบังฉันไว้มิดชิดราวกับกำแพงมนุษย์ “ไอ้ทัพ มึงอย่าเสือก” วินแค่นหัวเราะ รอยยิ้มบิดเบี้ยวที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนปรากฏบนใบหน้าเขานั่นทำเอาใจฉันร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม “กูแค่มาตามหาคนที่เขาลืมของสำคัญไว้กับกู... ใช่ไหมน้ำหวาน?” ฉันก้าวขาไม่ออก ราวกับมีโซ่ตรวนล่องหนล่ามเท้าเอาไว้ สับสนไปหมดว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ วินที่ดูจิตใจดีมาตลอดกลับดูเหมือนคนละคน ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจฉันเต้นรัวยิ่งกว่าไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นแผ่นหลังกว้างของทัพที่ขยับเข้ามาใกล้จนไหล่เราแทบชิดกัน “มึงเมาหรือเพี้ยนไปแล้ววิน วางของในมือลงซะ” ทัพพูดเสียงเรียบ แต่ดวงตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างที่สุด “ของงั้นเหรอ? มึงพูดเหมือนเธอเป็นสิ่งของเลยนะ” วินขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว ทัพก็ก้าวสวนไปหนึ่งก้าวเช่นกัน “กูบอกให้มึงกลับไป วิน!” ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังเดือดจัดจนอากาศรอบตัวเหมือนจะถูกสูบหายไป ความรู้สึกสับสนในใจฉันก็พุ่งสูงขึ้น ทัพ... ที่กำลังปกป้องฉันอยู่ตอนนี้ เขาทำเพราะเป็นหน้าที่ หรือทำเพราะความรู้สึกกันแน่? ความซึนเดเระที่เขาแสดงออกตลอดมา ความเย็นชาที่คอยดูแลเงียบๆ มันคืออะไรกันแน่? ในขณะที่วินที่เคยดูเหมือนจะจริงจัง กลับกำลังแสดงด้านมืดที่ฉันไม่เคยรู้จักออกมาแบบนี้ “ทัพ... อย่า...” ฉันกระซิบเบาๆ พลางดึงชายเสื้อของเขา “ฉันกลัว” ทัพไม่หันมามอง แต่เขากลับผ่อนลมหายใจออกช้าๆ มืออีกข้างที่ว่างอยู่เอื้อมมาแตะหลังมือฉันเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม สัมผัสที่คุ้นเคยและอบอุ่นนั้นทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบ แต่มันก็แฝงไปด้วยความสับสนจนฉันแทบอยากจะร้องไห้ “อยู่หลังฉัน... ห้ามไปไหนเด็ดขาด เข้าใจไหม” เขาเน้นคำชัดเจนก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับวินอีกครั้ง “ถ้ามึงยังไม่หยุด มึงจะได้เห็นดีกับกูจริงๆ แน่ วิน” “ดี! งั้นเรามาดูกันว่าระหว่างวิศวะสุดเพอร์เฟกต์กับสถาปัตย์ที่กำลังจะพังทลาย หวานเขาจะเลือกใคร” วินเงื้อแขนขึ้นพร้อมกับสิ่งที่อยู่ในมือ แสงไฟสาดกระทบวัตถุนั้นจนวาววับ มันไม่ใช่มีด... แต่มันคือกล้องถ่ายรูปตัวโปรดของฉันที่หน้าจอแตกละเอียดจนเห็นสายไฟด้านในขาดรุ่ย! “มึงพังของของเธอ มึงคิดว่าเธอจะยอมเข้าใกล้คนบ้าๆ อย่างมึงงั้นเหรอ?” ทัพแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงเขาสั่นเครือด้วยโทสะ “กูไม่เคยเห็นเธอเป็นของเล่นแบบที่มึงทำ แต่ที่กูยืนอยู่ตรงนี้ เพราะกูไม่อยากให้คนอย่างมึงมายุ่งกับคนของกูแม้แต่นิดเดียว!” คำว่า ‘คนของกู’ ทำเอาโลกของฉันหยุดหมุนไปชั่วขณะ หัวใจฉันเต้นรัวจนแทบระเบิดออกมาจากอก ความสับสนที่เคยเกาะกุมค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจและคำถามมากมายที่อัดแน่นอยู่ในสมอง ทัพพูดจริงหรือแค่ประชดวิน? หรือทั้งหมดนี้เป็นเพียงการแสดงเพื่อกดข่มคู่แข่ง? ทันใดนั้น วินก็หัวเราะลั่นออกมาอย่างบ้าคลั่งก่อนจะโยนกล้องตัวนั้นทิ้งลงพื้นเสียงดังเพล้ง! เขาหันหลังกลับไปที่รถแล้วสตาร์ทเครื่องยนต์จนเสียงคำรามดังกึกก้องไปทั่วรีสอร์ต ก่อนจะขับออกไปอย่างรวดเร็วทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าใจหาย ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ ฉันยืนตัวแข็งทื่อ มองดูซากกล้องที่แตกละเอียดด้วยความรู้สึกใจหาย แต่มือของทัพที่ยังคงกุมมือฉันไว้แน่นกลับดึงสติฉันกลับมา เขาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับฉัน สายตาที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนแสงลงทันที “เป็นอะไรหรือเปล่า... เจ็บตรงไหนไหม” เขาถามเสียงเบา สำรวจร่างกายฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง “ทัพ... เมื่อกี้... ที่คุณพูด...” ฉันอึกอัก หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ “เรื่องที่พูดเมื่อกี้ ฉัน...” ทัพชะงักไปเล็กน้อย สายตาของเขาหลบวูบไปทางอื่นเหมือนคนทำอะไรไม่ถูก “ฉันแค่พูดไปตามสถานการณ์ อย่าคิดมากเลย” คำตอบนั้นเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงหัวใจฉัน ความหวังที่เพิ่งจะจุดประกายขึ้นมาเมื่อครู่ดับวูบลงทันที เขาไม่ได้หมายความแบบนั้นจริงๆ สินะ... เขาแค่ใจดีตามสไตล์พ่อไมโครเวฟที่คอยเทกแคร์ทุกคน “อ๋อ... ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ” ฉันพยายามฝืนยิ้มแม้ขอบตาร้อนผ่าว ฉันก้มลงจะหยิบซากกล้องที่พื้น แต่ทัพกลับคว้าข้อมือฉันไว้แล้วดึงให้ยืนขึ้น เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉัน แววตาของเขาดูเหมือนกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างข้างใน “หวาน... ที่ฉันบอกว่าเธอเป็นคนของฉันน่ะ...” เขาเว้นจังหวะไปนานจนฉันลุ้นแทบหยุดหายใจ “มันไม่ใช่แค่สถานการณ์ แต่มันคือ...” ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดจบ ประตูห้องพักของรีสอร์ตที่ควรจะล็อกอยู่กลับเปิดผางออก พร้อมกับร่างของมินนี่ที่วิ่งหน้าตื่นออกมาด้วยสีหน้าซีดเผือด เธอหอบหายใจถี่ก่อนจะตะโกนขึ้นสุดเสียง “หวาน! ทัพ! รีบเข้ามาข้างในเร็วเข้า... พี่วินเขาไม่ได้มาคนเดียว!” ชาพีชหวานน้อยหวังว่าตอนที่ 23 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะนะคะ ขอบคุณที่ติดตามเป็นกำลังใจให้กันมาตลอดค่ะ