ทัพไม่สนใจจริงๆ เหรอ?

“ถ้าคิดจะไปกับมัน ก็ไปเลย ไม่ต้องมาขออนุญาตฉัน เพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกันอยู่แล้ว” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกหลุดออกมาจากริมฝีปากของทัพ ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้เหลือบมองมาที่ฉันแม้แต่นิดเดียว เขากำลังก้มหน้าก้มตาเก็บอุปกรณ์เครื่องมือช่างลงกล่องเหล็กด้วยจังหวะที่มั่นคงเกินไป...มั่นคงเสียจนฉันสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กๆ ที่ปลายมือของเขา ฉันยืนนิ่งอยู่หน้าห้องแล็บวิศวะ กลิ่นน้ำมันเครื่องและโลหะในอากาศดูเหมือนจะทำให้หายใจไม่ออก วินยืนอยู่ข้างหลังฉัน เขาขยับแว่นสายตาแล้วส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะสื่อสารกับทัพผ่านความเงียบนั้นโดยตรง “ทัพ... คือว่าฉัน...” ฉันพยายามจะอธิบายเรื่องงานโปรเจกต์กลุ่มที่ต้องไปหาข้อมูลนอกสถานที่กับวิน แต่คำพูดกลับจุกอยู่ที่ลำคอ “ฟังไม่เข้าใจเหรอ?” ทัพเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีไอความร้อนแรงหรือความหึงหวงให้เห็นเหมือนทุกครั้ง มันมีเพียงความ ‘ว่างเปล่า’ ที่น่ากลัวที่สุด “บอกว่าไม่สน ก็คือไม่สน ไม่ว่าจะไปกับใคร ไปที่ไหน หรือจะทำอะไร มันก็เรื่องของเธอ น้ำหวาน” เขาปิดฝากล่องเครื่องมือดัง *ปัง!* จนฉันสะดุ้งสุดตัว ทัพเดินผ่านหน้าฉันไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตาแล เหมือนฉันเป็นเพียงอากาศธาตุที่เขาเดินทะลุผ่านไปได้ “ใจร้ายจังเลยนะเพื่อนเธอเนี่ย” วินเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางวางมือลงบนไหล่ฉัน “ไปเถอะน้ำหวาน งานเราต้องเสร็จนะ” ฉันหันกลับไปมองแผ่นหลังกว้างของทัพที่ค่อยๆ เดินห่างออกไป หัวใจของฉันมันบีบอัดจนเจ็บแปลบ ทัพไม่ใช่คนแบบนี้ เขาเป็นคนซึนที่ขี้หวงเป็นที่หนึ่ง เขาเป็นคนที่ชอบดึงแขนฉันกลับมาเวลาเห็นฉันเดินใกล้คนอื่นเกินไป แต่วันนี้... ทำไมเขาถึงปล่อยมือฉันง่ายดายขนาดนี้? หรือที่ผ่านมา สิ่งที่เขาแสดงออกทั้งหมด มันเป็นแค่การ ‘แกล้ง’ เล่นตามประสาคนปากแข็ง แต่พอเจอความจริงที่ว่าฉันอาจจะเลือกคนอื่น เขาก็พร้อมจะโยนทุกอย่างทิ้งทันที? ตลอดทั้งบ่ายในห้องสมุด ฉันไม่มีสมาธิแม้แต่นิดเดียว ข้อความในหนังสือสถาปัตย์กลายเป็นตัวอักษรที่เต้นระบำจนอ่านไม่รู้เรื่อง ในหัวมีแต่ภาพแววตาที่เย็นชาของทัพวนเวียนอยู่ มินนี่ส่งข้อความมาถามรัวๆ ว่า ‘ทะเลาะอะไรกันอีกล่ะยัยหวาน!’ ฉันก็ได้แต่ถอนหายใจ “เป็นอะไรหรือเปล่า ดูเหม่อๆ นะ” วินถามขณะยื่นแก้วชาเย็นให้ “ถ้าไม่อยากทำต่อวันนี้ เดี๋ยวฉันรับผิดชอบเอง กลับไปพักก่อนเถอะ” “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันโอเค” ฉันฝืนยิ้ม แม้ขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าว “ขอบคุณนะวิน” เมื่อถึงเวลาเย็นย่ำ ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วงเหมือนสีของความรู้สึกฉันในตอนนี้ ฉันเดินโซซัดโซเซกลับมาที่ตึกวิศวะ หวังจะมาตามหาความจริงบางอย่าง บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศของห้องแล็บที่ยังทำงานอยู่ ประตูห้องแล็บแง้มเปิดไว้เพียงเล็กน้อย ฉันได้ยินเสียงเพื่อนในกลุ่มของทัพคุยกันเบาๆ “มึงเอาจริงดิ ทัพ? น้องเขาไปกับไอ้วินนั่นก็น่าจะชัดเจนแล้วนะมึงยังจะนิ่งอีก?” เพื่อนคนหนึ่งถาม ความเงียบปกคลุมไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงทัพจะตอบกลับมา แต่คราวนี้มันไม่ใช่เสียงเย็นชาแบบที่ใช้กับฉัน แต่มันเป็นเสียงที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด “ถ้ากูไม่นิ่ง... กูคงพุ่งไปกระชากตัวน้องเขากลับมาแล้วว่ะ” ทัพถอนหายใจหนักๆ “แต่กูไม่มีสิทธิ์อะไรเลยว่ะ พ่อกูเพิ่งบอกเรื่องการหมั้นที่ผู้ใหญ่ตกลงกันไว้... แล้วมึงคิดเหรอว่าคนอย่างกู จะกล้าดึงน้องเขามาแปดเปื้อนกับความซวยแบบนี้? กูเลือกที่จะให้เขาไปเจอคนที่ดีกว่า ไปเจอคนที่ไม่มีพันธนาการอย่างกู... มันดีกว่าไม่ใช่เหรอวะ?” ลมหายใจของฉันสะดุดกึก มือที่จับขอบประตูสั่นเทาจนแทบไม่มีแรง หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับสั่นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความลับที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางเย็นชาของเขา... มันคือเรื่องนี้เหรอ? เขากำลังผลักไสฉันเพราะอยากปกป้องฉันงั้นเหรอ? ในวินาทีนันเอง มือของใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของฉันจากด้านหลัง ฉันหันขวับไปมองด้วยความตกใจ และพบว่าเป็นมินนี่ที่หน้าตาตื่นตระหนก แต่สิ่งที่ทำให้ฉันแทบหยุดหายใจกว่านั้น คือเงาของ ‘ใครบางคน’ ที่ยืนซ้อนอยู่หลังมินนี่ คุณหญิงแม่ของทัพ... ท่านยืนอยู่ตรงนั้นด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาหาเราอย่างเชื่องช้า “หนูน้ำหวาน... บังเอิญจังเลยนะคะที่มาเจอกันตรงนี้พอดี ป้ากำลังจะไปหาทัพอยู่พอดีเลยค่ะ เรื่องการหมั้นหมายที่ป้ากับคุณพ่อของทัพตกลงกันไว้... ป้าว่าเราควรจะเริ่มคุยกันอย่างเป็นทางการได้แล้วนะคะ” ทัพที่เดินออกมาจากห้องแล็บพอดี ชะงักกึกทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า ดวงตาของเขาสั่นไหวรุนแรง เขาจ้องมองมาที่ฉันด้วยแววตาที่แตกสลายกว่าที่ฉันเคยเห็นมาทั้งชีวิต คำว่า ‘หมั้น’ กระแทกเข้ากลางใจจนฉันพูดไม่ออก ในขณะที่ทัพก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับโลกทั้งใบของเขากำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา! *** ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามและร่วมลุ้นไปกับความรักที่แสนซับซ้อนของน้ำหวานและทัพนะคะ!