ปฏิบัติการแอบเนียน

“ถ้าน้องพายยังเดินถอยหลังออกจากห้องชมรมอีกก้าวเดียว พี่จะถือว่าโปรเจกต์งานเฟรชชี่ที่เหลือทั้งหมด... พี่จะส่งให้น้องทำคนเดียวโดยไม่มีกำหนดส่ง” เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเรียบเรื่อยแต่ทรงพลังเหมือนคำสั่งเด็ดขาดจากกษัตริย์ ทำให้พายที่กำลังค่อยๆ ย่องไปทางประตูห้องชมรมถึงกับตัวแข็งทื่อ ร่างเล็กในชุดนักศึกษาที่ค่อนข้างยับยู่ยี่เพราะผ่านการรื้อเอกสารมาทั้งวันค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับต้นเสียง เหนือยืนพิงขอบโต๊ะทำงาน แขนแกร่งกอดอกแน่น แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจ้องมองยัยตัวโก๊ะที่กำลังหน้าเสียด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “พาย... พายแค่จะไปซื้อน้ำค่ะพี่เหนือ ร้อน! ใช่ค่ะ ร้อนมาก หิวน้ำจนตาลายแล้วเนี่ย เห็นไหมคะเนี่ย พายหน้ามืดจะวูบแล้ว!” พายแกล้งทำเป็นเซไปทางมินนี่ที่นั่งทำหน้าเบื่อโลกอยู่ข้างๆ หวังจะให้เพื่อนช่วยยืนยัน แต่แทนที่จะได้รับความร่วมมือ มินนี่กลับทำเพียงแค่ยักไหล่แล้วหยิบแก้วชานมขึ้นมาดูดพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม “พี่ว่าน้องพายไม่ได้หน้ามืดเพราะหิวน้ำหรอกค่ะ แต่หน้ามืดเพราะเห็นกองกระดาษพวกนี้มากกว่า” เหนือขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ชิดจนพายสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมสะอาดจางๆ จากเสื้อช็อปสีเข้มของเขา “เอกสารจัดเรียงรายชื่อผู้เข้าแข่งขันกิจกรรมช่วงบ่าย... พี่บอกให้ทำก่อนไปพัก ไม่ใช่เหรอคะ?” “คือว่า... มันเยอะมากเลยนะคะพี่เหนือ! พายว่าพี่กวินบอกว่าเดี๋ยวพี่เขามาช่วย...” ชื่อของ ‘กวิน’ หลุดออกจากปากพายไปไม่ทันไร แววตาของเหนือก็วูบไหวราวกับเปลวไฟที่โดนลมพัดแรง มือหนาที่ถือแฟ้มงานอยู่ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวางแฟ้มลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘ปึก’ จนพายสะดุ้งสุดตัว “กวินเขามีหน้าที่ของเขาค่ะ ส่วนหน้าที่ของน้องพาย... อยู่ที่นี่ กับพี่” เหนือโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากใบหน้าของพายเพียงแค่คืบ พายรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองชุดจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน เธอพยายามถอยหลังหนี แต่โต๊ะทำงานตัวใหญ่กลับกั้นทางไว้จนเธอหนีไปไหนไม่ได้ “นี่! พี่เหนืออย่ามาดุพายนะ พายไม่ได้อู้งานสักหน่อย พายแค่... กำลังวางแผนเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานอยู่!” “วางแผนด้วยการเดินไปที่ประตูเนี่ยนะ?” เหนือเลิกคิ้วมองอย่างรู้ทัน มุมปากหยักยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่หาได้ยาก “ถ้าอยากออกไปพักนัก... ก็ลองพิสูจน์ให้พี่เห็นสิ ว่าน้องพายทำงานเสร็จแล้วจริงๆ ไม่ใช่เอาแต่ทำหน้ามึนๆ งงๆ ใส่พี่ทั้งวัน” คำท้าทายนั้นทำเอาพายเลือดขึ้นหน้า เธอหยิบแฟ้มที่วางอยู่ขึ้นมาแล้วสะบัดหน้าใส่ “ได้ค่ะ! ถ้าทำเสร็จ พายจะไปเดินเล่นรอบมหาลัยสิบรอบให้พี่ดูเลย!” พายกลับไปนั่งที่โต๊ะอย่างมาดมั่น ทว่าผ่านไปเพียงห้านาที ความมั่นใจที่เคยมีก็มลายหายไปกับอากาศ เมื่อตัวเลขและชื่อรายชื่อที่พิมพ์เรียงรายอยู่บนหน้ากระดาษเริ่มตีกันมั่วไปหมดจนพายเผลอพึมพำออกมาว่า “โอ๊ย ทำไมมันเยอะขนาดนี้เนี่ย! อยากจะบ้าตาย!” เหนือที่นั่งอยู่ที่โต๊ะฝั่งตรงข้ามไม่ได้พูดอะไร เขาทำเพียงแค่หยิบกระป๋องน้ำอัดลมเย็นจัดวางลงบนโต๊ะของพายเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากคอมพิวเตอร์ของตัวเอง พายชะงักไปเล็กน้อย มองกระป๋องน้ำที่เย็นจนหยดน้ำเกาะพราวสลับกับใบหน้าด้านข้างที่ดูเคร่งขรึมของชายหนุ่ม เขาไม่ได้ใจร้าย... เขาแค่ซึนเดเระเกินไปเท่านั้นเอง พายลอบยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว มือเล็กเอื้อมไปเปิดกระป๋องน้ำเสียงดัง ‘เป๊าะ’ ความเย็นสดชื่นช่วยให้เธอมีสมาธิขึ้นมาก เธอพยายามตั้งใจพิมพ์ข้อมูลต่อจนกระทั่งแสงอาทิตย์ยามบ่ายเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มทองลอดผ่านหน้าต่างห้องชมรมเข้ามา ขณะที่พายกำลังจะลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจเพราะความเมื่อยล้า ประตูห้องชมรมก็ถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของกวินที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางร่าเริงผิดกับบรรยากาศในห้อง “ไงครับสาวๆ งานหนักกันไหมเอ่ย? พี่ซื้อขนมมาฝาก พายเหนื่อยหรือยังครับ ไปเดินเล่นกับพี่ไหม?” กวินยิ้มกว้าง ดวงตาเรียวรีจับจ้องไปที่พายอย่างเป็นกันเอง ทว่ายังไม่ทันที่พายจะได้ตอบรับ บรรยากาศในห้องก็ดิ่งวูบลงอย่างน่าตกใจ เหนือลุกขึ้นยืนช้าๆ รัศมีความเย็นชาแผ่ออกมาจากตัวเขารอบทิศทาง “งานยังไม่เสร็จค่ะพี่กวิน” เหนือพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงกดดัน “และอีกอย่าง... น้องพายต้องอยู่จัดการสรุปงบประมาณกิจกรรมเย็นนี้กับพี่ต่อ คงไม่มีเวลาไปเดินเล่นกับใครหรอกค่ะ” “เฮ้ย เหนือ นายจะอะไรนักหนา พายเขาก็ทำมาทั้งวันแล้วนะ ให้เขาพักบ้างเหอะ” กวินเดินเข้ามาหาพาย พยายามจะช่วยดึงแฟ้มไปจากมือเธอ “พี่บอกว่า—ไม่ค่ะ” เหนือคว้าข้อมือพายไว้ได้ทันก่อนที่แฟ้มจะหลุดมือเธอ เขาออกแรงดึงร่างเล็กให้มายืนข้างหลังตัวเอง แล้วหันไปจ้องหน้ากวินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวงกั้น ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเหนือก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียด เขาเหลือบมองหน้าจอเพียงแวบเดียว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปจากความหงุดหงิดเป็นความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด เขาปล่อยมือจากพายทันที “พาย... พี่มีธุระด่วนที่คณะ ต้องไปเดี๋ยวนี้” เหนือรีบคว้ากระเป๋าแล้วเดินกึ่งวิ่งออกไปที่ประตู แต่ก่อนจะพ้นเขตประตู เขาก็หันกลับมามองพายด้วยสายตาที่ลึกล้ำ “ห้ามไปไหนกับมันเด็ดขาด เข้าใจไหม!” พายยืนอ้าปากค้างด้วยความงุนงง เธอหันไปมองกวินที่เลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยเช่นกัน ทว่าในจังหวะนั้นเอง ข้อความแจ้งเตือนในไลน์กลุ่มคณะเด้งขึ้นมาพร้อมกันหลายสิบข้อความ พายเปิดดูด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะหน้าถอดสีเมื่อเห็นรูปภาพที่ส่งเข้ามาในกลุ่ม นั่นมันรูปที่เหนือยืนกอดพายที่มุมตึกเมื่อตอนเช้า โดยมีแคปชั่นสั้นๆ ว่า... ‘สรุปว่าเดือนวิศวะมีเจ้าของแล้วสินะ?’ แล้วพายจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในเมื่อตอนนี้ทุกคนทั้งคณะกำลังจ้องมองเธอผ่านหน้าจอโทรศัพท์! หวังว่าทุกคนจะเริ่มหลงรักความซึนของพี่เหนือและเอาใจช่วยยัยพายกันแล้วนะคะ บทหน้าศึกชิงนางต้องดุเดือดกว่าเดิมแน่นอน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ ชาพีชหวานน้อยรออ่านคอมเมนต์ให้กำลังใจทุกคนอยู่นะคะ!