วิศวะสายซึน

“พี่กวินคะ พายว่าพายถือเองไหวจริงๆ ค่ะ ไม่ต้องรบกวนหรอกค่ะ แค่เอกสารประกอบโครงการนิดเดียวเอง” พายพยายามยื้อกล่องพัสดุขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนจะหนักอึ้งไว้ในอ้อมแขน พลางส่งยิ้มแห้งๆ ให้กับรุ่นพี่หนุ่มหน้าใสที่ยืนอยู่ตรงหน้า มือเรียวของเธอสั่นเล็กน้อยจากน้ำหนักที่เกินกำลังของเด็กปีหนึ่งตัวเล็กๆ อย่างเธอไปมาก “ดื้อจังนะเรา แค่ช่วยถือแค่นี้เอง ไม่ได้หนักหนาอะไรหรอกครับ ให้พี่ช่วยเถอะ เดี๋ยวจะทำตกพื้นหมดซะก่อน” กวินแย้มยิ้มอย่างอบอุ่น เขาเอื้อมมือหมายจะคว้ากล่องจากอ้อมแขนพาย แต่ในจังหวะที่ปลายนิ้วของทั้งคู่กำลังจะสัมผัสกัน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทร์จางๆ ที่คุ้นเคยกลับลอยมาปะทะจมูกของพายเสียก่อน พึ่บ! กล่องพัสดุในอ้อมแขนของเธอถูกดึงออกไปอย่างรวดเร็วและนุ่มนวล พายเบิกตากว้าง หันไปมองบุคคลที่สามที่แทรกตัวเข้ามาประหนึ่งเงาพาดผ่าน “วิศวะเขาไม่ปล่อยให้ผู้หญิงต้องแบกของหนักเดินขวางทางเดินคนอื่นหรอกนะ” เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นข้างหู พายชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างในเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มที่ดูคุ้นตาเป็นอย่างดี พี่เหนือ... เขามายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? เหนือไม่ได้หันมามองคนตัวเล็กที่ยืนเหวออยู่ด้านหลัง เขาทำเพียงแค่ปรายตาไปมองกวินด้วยสายตานิ่งเรียบที่อ่านความรู้สึกไม่ออก ก่อนจะออกเดินมุ่งหน้าไปยังห้องประชุมคณะบริหารด้วยท่าทีเย็นชา พายรีบกุลีกุจอวิ่งเหยาะๆ ตามไปติดๆ จนแทบจะสะดุดขาตัวเองตามนิสัยโก๊ะๆ ของเธอ “เอ่อ... พี่เหนือคะ พายถือเองได้ค่ะ ไม่เป็นไรเลยจริงๆ ค่ะ” พายพยายามแย่งกล่องคืน แต่ชายหนุ่มกลับยกมันขึ้นสูงเกินระยะมือของเธอ “เงียบเถอะพาย” เขาตอบสั้นๆ ไม่หันมามอง “ถ้าอยากจะขอบคุณ ก็เดินให้ทันอย่ามัวแต่สะดุดพื้นก็พอ” ตลอดทางเดินยาวเหยียดไปจนถึงหน้าห้องประชุม บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนดูเหมือนจะอบอวลไปด้วยความเงียบที่น่าอึดอัดสำหรับพาย แต่สำหรับเหนือ นี่อาจเป็นเพียงวิธีการเดียวที่เขาจะแน่ใจได้ว่าคนตัวโก๊ะข้างๆ จะไม่ทำของสำคัญตกหล่น หรือเดินไปชนใครเข้าอีก เขารู้ดีว่ากล่องใบนี้มันหนักแค่ไหน... ข้อมือของพายที่เขาเหลือบเห็นในตอนที่ช่วยรับกล่องมามันแดงช้ำนิดๆ นั่นทำให้คิ้วเข้มของชายหนุ่มขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว มือหนากระชับกล่องพัสดุแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าของข้างในจะบุบสลาย “ถึงแล้ว” เหนือวางกล่องลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวหน้าห้องประชุมอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะหันมามองพายที่ยืนหอบแฮ่กอยู่ข้างๆ “ขอบคุณนะคะพี่เหนือ ใจดีจังเลยค่ะ!” พายฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่เหนือมักจะหาจังหวะหลบตาเสมอ เขาพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ พยายามกลบเกลื่อนอาการประหม่าด้วยการจัดปกเสื้อให้เรียบร้อย “ใครใจดี นี่มันมารยาทพื้นฐานต่างหาก” เหนือตอบเสียงเรียบ ก่อนจะทำท่าหันหลังเดินจากไป ทว่าเขากลับชะงักกึก เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องประชุม มินนี่ เพื่อนสนิทตัวแสบของพายยืนกอดอกพิงผนังด้วยรอยยิ้มล้อเลียน “ปากบอกแค่พื้นฐาน แต่ที่เดินมาส่งถึงที่นี่ ระยะทางจากตึกวิศวะมาตึกบริหารเนี่ย... ไม่ใช่ใกล้ๆ เลยนะคะพี่เหนือ” เหนือชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยกลับดูเกร็งขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่ได้ตอบโต้อะไรเพียงแค่แค่นสายตาไปทางพายที่ยังคงทำหน้ามึนงงกับประโยคของเพื่อนสนิท ก่อนจะรีบเดินจ้ำอ้าวออกจากตรงนั้นไปทันที “อะไรของเขานะมินนี่? ท่าทางรีบจัง” พายถามพลางเกาหัวแกรกๆ “เขินน่ะสิยะ! ยัยพายเอ๊ย... จะโก๊ะไปถึงไหน พี่เขาตามมาดูแลขนาดนี้ยังดูไม่ออกอีก” มินนี่ส่ายหัวอย่างอ่อนใจ ก่อนจะดึงแขนเพื่อนสนิทให้เดินเข้าห้องประชุม แต่ทว่า... ในจังหวะที่พายกำลังจะหมุนตัวเข้าห้องไปนั้น สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ตกอยู่บนพื้นตรงจุดที่เหนือเพิ่งยืนอยู่เมื่อครู่นี้ มันคือพวงกุญแจตุ๊กตาเป็ดสีเหลืองที่พายเคยทำหายไปเมื่ออาทิตย์ก่อน... พวงกุญแจที่เธอคิดว่ามันหายไปในกองขยะหน้าคณะไปแล้ว และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ บนตัวตุ๊กตาเป็ดตัวนั้น มีรอยเย็บซ่อมแซมอย่างประณีตด้วยด้ายสีน้ำเงินเข้ม ซึ่งเป็นสีเดียวกับด้ายที่ใช้ปักชื่อบนเสื้อช็อปของเหนือไม่มีผิดเพี้ยน! หัวใจของพายเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความอบอุ่นวาบหวามแล่นปราดเข้าสู่หัวใจราวกับมีใครมาจุดไฟในทรวงอก เธอหันขวับไปมองแผ่นหลังของคนที่เพิ่งเดินลับมุมตึกไป เหนือ... คนปากแข็งที่บอกว่านี่คือ "มารยาทพื้นฐาน" กำลังซ่อนความลับอะไรไว้กันแน่? ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของยัยพายและพี่เหนือสายซึนมาจนถึงตอนนี้นะคะ ชาพีชหวานน้อยดีใจมากที่ได้ส่งความสดใสให้ทุกคนค่ะ