กิจกรรมเชียร์ที่แสนวุ่นวาย

“กระเป๋าหนูหายไปไหนคะมินนี่! หนูจำได้ว่าวางไว้ตรงสแตนด์เชียร์ตรงนี้เป๊ะๆ เลยนะ!” เสียงโวยวายของพายดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวายของหอประชุมใหญ่ที่เต็มไปด้วยเหล่านักศึกษาปี 1 ที่กำลังซ้อมเชียร์กันอย่างเอาเป็นเอาตาย มินนี่ที่นั่งข้างๆ เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์ด้วยสีหน้าตื่นตระหนกไม่แพ้กัน “แก! อย่าบอกนะว่าข้างในนั้นมีสมุดบันทึกกิจกรรมที่มีลายเซ็นพี่ว้ากครบทุกฐานน่ะ?” “ใช่! ถ้าไม่มีเล่มนั้นพรุ่งนี้หนูต้องโดนทำโทษหน้าแถวแน่ๆ เลย ฮือออ มินนี่ช่วยด้วย!” พายแทบจะร้องไห้ออกมาจริงๆ ใบหน้าเล็กๆ ที่ปกติจะเต็มไปด้วยรอยยิ้มตอนนี้ซีดเผือด เธอโก๊ะมาตลอดก็จริง แต่สมุดเล่มนั้นคือชีวิตของเฟรชชี่บริหารเลยนะคะ! ในจังหวะนั้นเอง ร่างสูงโปร่งในเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มที่ดูคุ้นตาจนใจสั่นก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ข้างหลังพาย เหนือมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉยตามสไตล์คนปากแข็ง แต่คิ้วเข้มๆ ของเขากลับขมวดมุ่นอย่างไม่สบอารมณ์ “เสียงดังไปถึงหลังหอประชุมแล้วนะ ยัยตัวโก๊ะ” “พี่เหนือ! พาย... พายทำของหายค่ะ ฮือ” พายหันไปคว้าแขนเสื้อคนตัวสูงโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะชะงักแล้วปล่อยมือออกแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาคมกริบที่ตวัดมามอง เหนือถอนหายใจยาว พ่นลมออกทางจมูกราวกับรำคาญเต็มประดา “ถามจริง เธอนี่ไม่มีอะไรที่เก็บได้บ้างเลยเหรอ วันก่อนก็บัตรนักศึกษา วันนี้ก็กระเป๋า... แล้วนี่ไปวางทิ้งไว้ตรงไหนบ้างล่ะ เดินทวนทางเดิมมาหรือยัง” “หนู... หนูเดินหาทั่วแล้วค่ะ แต่ไม่เจอเลย” พายก้มหน้างุด เหนือไม่พูดอะไรต่อ เขาหันหลังกลับทันที แต่ทว่า... มือหนากลับคว้าข้อมือพายไว้แน่นแล้วดึงให้เดินตาม “ไปดูที่ห้องเก็บของสต๊าฟ ถ้ายังหาไม่เจอ ฉันจะถือว่าเธอคือคนบริหารที่สมองฝ่อที่สุดตั้งแต่ฉันเคยคุมเชียร์มา” พายเดินตามแผ่นหลังกว้างของเหนือไปอย่างว่าง่าย หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะท่ามกลางความวุ่นวาย เหนือไม่ได้ดุอะไรอีก เขาทำเพียงกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างใจเย็น แววตาของเขามันดูจริงจังจนพายรู้สึกผิดที่ทำให้เขาต้องมาวุ่นวายด้วย “พี่เหนือคะ... คือถ้าพี่รำคาญ พี่ไปก่อนได้นะคะ เดี๋ยวพายหาเองก็ได้” เหนือหยุดเดินกะทันหันจนพายเกือบชนแผ่นหลังกว้างนั้น เขาหันกลับมามองด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “รำคาญน่ะใช่... แต่มารยาทพื้นฐานที่ฉันต้องดูแลคนในกิจกรรมมันสำคัญกว่า” *มารยาทพื้นฐานอีกแล้ว...* พายแอบเบะปากเล็กน้อย คำนี้เขาใช้บ่อยเสียจนเธอชักจะสงสัยแล้วว่า เขาพูดเพื่อป้องกันตัวเอง หรือเพื่อซ่อนความห่วงใยกันแน่ ขณะที่ทั้งคู่เดินผ่านทางเดินหลังเวที กวิน รุ่นพี่หนุ่มบริหารสุดอบอุ่นก็เดินสวนมาพอดี เขายิ้มกว้างให้พายก่อนจะยื่นถุงผ้าสีหวานให้ “พาย! พี่เจอวางอยู่ที่เก้าอี้ริมสุดน่ะ เราลืมไว้ใช่ไหม พี่ตั้งใจจะเอามาคืนที่ห้องเชียร์พอดีเลย” พายตาโตด้วยความดีใจ “พี่กวิน! ใช่เลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะ พายเกือบตายแล้วจริงๆ!” เธอกล่าวขอบคุณอย่างซาบซึ้งใจ แต่ในจังหวะที่กวินกำลังจะเอื้อมมือมาขยี้ผมพายด้วยความเอ็นดู เหนือกลับขยับตัวเข้ามาคั่นกลางอย่างรวดเร็วและแนบเนียน “ขอบคุณครับ” เหนือเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มือหนาคว้ากระเป๋าจากมือกวินมาถือไว้เอง “ส่วนที่เหลือ ผมจะพาเขาไปส่งที่ห้องเชียร์เอง ขอบคุณที่ช่วยนะครับ” กวินชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มของเขาดูฝืนขึ้นถนัดตา ก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินเลี่ยงไป เหนือหันมามองพายด้วยสีหน้าเย็นชา “ทีหลังก็หัดดูแลของให้ดีกว่านี้ อย่าให้ใครมาหยิบฉวยไปง่ายๆ เข้าใจไหม” “ค่ะ... พี่เหนือเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมต้องทำหน้าดุขนาดนั้นด้วย” เหนือไม่ได้ตอบ เขาจงใจเบือนหน้าหนีไปทางอื่นขณะที่ส่งกระเป๋าคืนให้เธอ “ก็แค่ไม่ชอบเห็นคนซุ่มซ่ามโดนปั่นหัว” พายกอดกระเป๋าแน่น ความรู้สึกวูบไหวในใจทำให้เธอเผลอจ้องมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเหนือที่กำลังเดินจ้ำอ้าวหนีไปอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เธอกำลังจะก้าวตาม เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากมินนี่ที่เด้งเข้ามาในไลน์กลุ่ม ‘แก! เมื่อกี้ฉันเห็นพี่กวินแอบเอาสมุดแกไปวางไว้ที่เก้าอี้ริมสุด แล้วรอให้แกมาเจอนะ พี่เขาเหมือนตั้งใจจะทำคะแนนเลย! แต่เดี๋ยวนะ... ทำไมในรูปที่ฉันถ่ายไว้ พี่เหนือถึงรีบวิ่งไปคว้าสมุดแกจากที่ไหนไม่รู้ก่อนพี่กวินจะมาถึงอีกล่ะ!?’ พายหยุดเดินทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่ออ่านจบ ประโยคที่ว่า ‘มารยาทพื้นฐาน’ ของเหนือผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้งพร้อมความจริงที่เริ่มกระจ่างชัด เธอรีบวิ่งตามหลังเหนือไปจนถึงประตูหอประชุม แต่เมื่อผลักประตูเข้าไป... ภาพที่เห็นกลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก เหนือไม่ได้เดินไปไหนไกล เขาหยุดยืนอยู่ตรงมุมมืดของเวที คุยโทรศัพท์กับใครบางคนด้วยสีหน้าที่ดูหนักใจผิดปกติ “ผมทำตามที่สั่งแล้วครับ... ผมคอยดูยัยนั่นให้แล้ว แต่ได้โปรด... อย่าให้เธอมารู้เรื่องข้อตกลงลับของเราเลยนะครับ” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความน่ารักปนวุ่นวายของพายและพี่เหนือนะคะ หวังว่าจะชอบตอนนี้ค่ะ! - ชาพีชหวานน้อย